Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
19 aug 2014
100 km van Leipzig
18 aug 2014
Terugblik Vijftig mijl Sint Annen
17 aug 2014
Van klòkkestoule noar peertil en din nog'n klaain stukie verder
17 aug 2014
Ultra trail des fantômes 16/08/2014
Verslagen in 2014
* Augustus
* 19 aug 2014: 100 km van Leipzig
* 18 aug 2014: Terugblik Vijftig mijl Sint Annen
* 17 aug 2014: Van klòkkestoule noar peertil en din nog'n klaain stukie verder
* 17 aug 2014: Ultra trail des fantômes 16/08/2014
* 14 aug 2014: Self Transcendence 48 uur Kladno
* 11 aug 2014: Verslagje Monschau Ultramarathon
* 10 aug 2014: Monschau marathon
* 4 aug 2014: Bärenfelslauf en Klingenpfadlauf
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2014
 
Tijdens het Ultraweekend van Maasmechelen was ik door drukte en nieuwe projecten op mijn werk te moe voor een 100 km. Aan Winschoten heb ik goede herinneringen, maar de limiet van 12 uur geeft mij teveel druk. Dus zochten we een leuke andere 100 km en het werd Leipzig, Ergens aan de rand van de stad ligt een prachtig bos met een meertje en daar wordt jaarlijks een 100 en 50 km gelopen. Met de trein ben je er zo als je een paar potjes scrabbelt en een mooi boek mee hebt.

We hadden een heerlijk appartement inclusief twee mooie fietsen, op 5 minuten fietsen van de start- en finishlocatie. Een (geweldige) kleinschalige loop met ontzettend leuke en enthousiaste vrijwilligers en wat is dat toch motiverend, met name de laatste ronden als je moe wordt.

Het was een beetje glooiend parcours van 10 km rond de Auensee, meestal onverhard met een paar bruggetjes over de Elster en een zijtak van de Elster. De start was lekker vroeg om 6 uur zowel voor de 50 km als de 100 km. Er was een stuk van 4 km waar je elkaar steeds tegenkwam, dan maakte je de lus om de Auensee, spoorbaantje over, treintjes vol kinderen en volwassenen puften steeds langs en dan weer de 4 km terug. Alles door de bossen met de doorkomst en finish op gravel atletiekbaan.

Met vier posten op de ronde van 10 km hoefde je zelf niets mee te nemen, want die waren ook nog eens bijzonder goed verzorgd met van alles wat je maar bedenken kunt. Bij Micha en mij waren vooral de gekookte aardappels - die je in zout kon dippen - favoriet. Op de 50 km startten ongeveer 50 mensen en op de 100 km 100 lopers waarvan er ongeveer 75 de finish hebben gehaald. We hebben ontzettend genoten daar op het mooie parcours, rustig, gezellig, leuk om elkaar steeds tegen te komen en het was perfect weer tot ongeveer begin van de middag. De laatste vier uur kwam de regen met bakken uit de lucht en veranderden sommige stukken van het parcours in een modderbaan, maar de vrijwilligers bleven even gezellig en enthousiast.

Bij een bruggetje stond 11 uur lang een oude man met een soort stoomfluit en ratelding je aan te moedigen. Hoe stiller het werd op het parcours hoe harder en enthousiaster hij aan het fluiten ging, ik moest ontzettend lachen elke keer. Het was gezellig om Veerle en Philip hier ook te treffen.

Het was een sterk deelnemersveld. bij de dames wisten 7 van de in totaal 12 loopsters binnen de 10 uur wisten te finishen en bij de heren waren 24 mannen binnen de 10 uur. Micha werd 5de in zijn leeftijdscategorie en ik eerste, maar ik was dan ook de enige 55 plus... De tijdslimiet was 13 uur, iedereen bleef wachten tot de laatste over de meet liep en elke deelnemer werd met evenveel gejuich en gerammel met koeienbellen ingehaald.

Leipzig is een prachtige stad vol geschiedenis, kunst en cultuur. Er hebben veel klassieke componisten gewoond en gewerkt en Bach heeft hier zijn werken gecomponeerd en uitgevoerd. Het is een typisch voormalige Oost-Duitse stad die nu hip en bruisend aan het worden is maar waar het Stasi-verleden nog goed zichtbaar is. Een aanrader dus, zowel de loop als de stad!!!


Els (en Micha)
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen zaterdag stond voor de eerste keer de vijftig mijl van Sint Annen op het programma. Nu is mijn topografie niet heel slecht. Toch moet ik google raadplegen om te kijken waar deze plaats ligt. Net boven de stad Groningen dus. Dat betekent de wekker om zes uur en om kwart voor zeven in de auto met vrouw en zoon.

Aan de rand van het dorp staat de woning van organisator Gerik Mik. Zijn tuin vormt het episch centrum van deze loop. Vier ronden van ruim 20 kilometer staan de deelnemers te wachten en na elke ronde kom je terug in Sint Annen. Eerst bijkletsen met deze en gene. Als ultraloper ben je bijzonder maar bij een ultraloop ontmoet je je bloedbroeders. Mensen die ook lol beleven aan het hardlopend afleggen van grote afstanden. Het is dan net een reünie en loopwetenswaardigheden worden uitgewisseld. Ieder met zijn eigen verhaal en eigen doelstellingen. Maar voor iedere loper, ongeacht snelheid en loopstijl, is plaats in de ultrawereld. Ik ontmoet ook mensen die ik tot dan toe alleen toe via de digitale wereld kende. In kwaliteit en kwantiteit zijn de loopdames vandaag goed vertegenwoordigd.

Na het informele volgt het formele gedeelte. Om klokslag negen uur worden de twintig lopers weggeschoten. De eerste ronde leidt ons door vele (kleine) dorpjes. Halverwege de eerste ronde wacht ons een heldenontvangst in Onderdendam. Zoals de naam al zegt ligt de plaats onder de dam. Onderdendam is deze zaterdag het toneel van het jaarlijkse festijn “scheepsjoagen”. Bij het scheepsjoagen is het de bedoeling, net als vroeger, om zo snel mogelijk een trekschip voor te bewegen. Dit betekent voor ons lopers meer publiek dan de rest van de dag bij elkaar. Via een prachtig graspad lopen we naar Bedum. Bedum is geboorteplaats van onze voetbalhoop op het WK, Arjen Robben.

Het tweede rondje leidt wederom naar Bedum en maakt daarna een afwijkende lus. Ook nu weer eindeloos slingerende smalle wegen met weinig verkeer. De grote weilanden met veel ruimte voor het vee en weinige bomen maken prachtige vergezichten mogelijk. Het typisch Nederlandse weer zorgt voor prachtige wolken. Het leven is even af.

Maar hardlopen is net als het leven; je hebt pieken en dalen. In derde ronde beginnen de eerste lichamelijke ongemakken zich aan te dienen. De bovenbenen beginnen zeer te doen. Een prachtig fietspad langs het Boterdiep leidt ons naar het (Groningse) Zuidwolde. Na Zuidwolde wederom een fraai graspad. Via Thesinge waar ik op verbaasde blikken van mensen stuit terug naar Sint Annen. Onderweg op de wegbewijzeringsborden nog meer plaatsnamen die ik alleen maar kende van de liedjes van Pé Daalemmer & Rooie Rinus.

Organisator Gerit Mik heeft het zwaarste rondje als laatste rondje ingepland. Nu helemaal geen bomen en dus geen beschutting meer. Vanaf het “Pierwietshoukje” is het helemaal bikkelen. Een graspad met gras dat tot enkelhoogte reikt. Met nog kleinere pasjes waad ik door het gras. Door de vermoeidheid loop ik de plaatselijke ronde in Loppersum verkeerd. Ik dreig naar Zeerijp te lopen maar via een omweg kom ik weer op het parcours terecht. Vanaf Stedum wind tegen met de steeds meer pijn doende benen. Na de brug van Peertil de laatste twee kilometer door weiland. Het weiland kent veel kuilen en hoog gras. Na tachtig kilometer moet de concentratie weer opgevoerd worden om niet geblesseerd te raken. Na het weiland nog een eindsprint om binnen acht uur en dertig minuten te eindigen.

Organisator Gerik Mik heeft ons allemaal een prachtige dag bezorgd. Vier prachtige rondes met goede verzorging onderweg door oa zijn vrouw en schoondochter. Ik heb genoten! Dit was mijn laatste lange duurloop voor de honderd in Winschoten. Deze vijftig mijl geeft weer inspiratie en is een welkome afwisseling tussen de eenzame duurlopen door. Ben benieuwd of er tweede aflevering komt. Aan mij zal het niet liggen …..


Rienk Scholtemeijer 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Van klòkkestoule noar peertil en din nog'n klaain stukie verder. Ofwel: van klokkenstoel naar peertil en dan nog een klein stukje verder. Ha, mij maak je niets wijs! Ik stam nl. af van Grunnigers. Kreeg ik daarom een uitnodiging voor deze 50 mijl van Sint Annen? Of was dat omdat ik zo aardig ben? Of gewoon omdat vele veel- en ultralopers een uitnodiging kregen? Ik denk het laatste. Hoewel deze 50 mijl me eigenlijk niet zo goed uitkomt i.v.m. de Spreelauf die volgende week gaat beginnen, meldde ik me toch meteen aan. Er mochten immers maar 20 mensen deelnemen. En het is natuurlijk ook wel een goede training voor de Tour van volgend jaar.

Wanneer ik mijn 10 euro inschrijfgeld wil betalen krijg ik te horen dat de prijs veranderd is. Het is geen 10 euro maar slechts 8. Huh? Dit is echt ongekend! Een prijsverlaging, waar maak je dat tegenwoordig nou mee? En het was al zo'n spotprijsje. Voor de start (bij de klokkenstoel dus) krijgen we een korte briefing van Gerik, het meeste hebben we al toegemaild gekregen. Het parcours bestaat uit 4 rondes, ziet eruit als een soort verfrommeld klavertje vier, is niet gemarkeerd en moet dus met GPS gelopen worden. Er wordt een tussenklassement opgemaakt na 2 rondes. Dan heb je precies een marathon gelopen. Als je daarna besluit niet verder te gaan krijg je een half certificaat. Geweldig, een half certificaat heb ik nog nooit gehad! Ik vind dat zo origineel en grappig dat ik bijna geneigd ben om na die marathon te stoppen. Maar als je dan met Wilma komt te lopen en Adrie komt erbij fietsen doe je dat natuurlijk niet. En halverwege uitstappen doe ik toch ook liever niet. Dan maar een heel certificaat.

We lopen dus 4 rondjes, allen rond de 20 km. Eerst zouden we alleen bij de doorkomst een verzorgingspost krijgen maar Gerik heeft er later nog 4 bij geregeld. Twee onbemande waar we zelf onze doorkomsttijd op een papier moeten zetten en twee bemande posten waar dat voor ons gedaan wordt. En bij alle posten krijgen we ruimschoots te eten en te drinken. Na doorkomst van de eerste ronde staat er een puddingbroodje voor ons klaar, geschonken door de plaatselijke bakker. En omdat een heel broodje voor ons te veel is delen Wilma en ik er eentje met z'n tweeën. Maar puddingbroodjes laten zich niet zo gemakkelijk delen dus beginnen wel we elk aan één kant te happen en eten naar elkaar toe. De hele dag lopen we met z'n tweeën en Adrie blijft bij ons fietsen. En de hele dag is op deze manier zo ontzettend gezellig!

Mijn kuiten doen af en toe wel een klein beetje lastig maar dat ben ik wel gewend. Soms laat ik me daarom even afzakken maar haal daarna Wilma weer bij. En soms laat zij zich afzakken want ze moet nogal vaak plassen, maar altijd komen we weer bij elkaar. Kletsend over van alles en nog wat. En soms zijn we zelfs even stil...heel soms.....meestal niet. Wilma kan blaten als een schaap en ik kan geweldig zingen over het peerd van ome Loeks. Jammer dat ik alleen het refrein maar ken maar gelukkig weet Adrie de volledige tekst (bijna goed maar niet helemaal). Iets met zwaaien met zijn staart en dan sterven. Of zoiets. Maar ik heb nieuws: hij is niet dood, hij leeft! Hij staat nl. op dit moment bij mij op de kast, maar daarover later meer.

Het lopen op GPS gaat goed hoewel we wel even moeten uitkijken want de rondes overlappen elkaar voor een gedeelte en omdat ik ze alle 4 aan elkaar heb geplakt en in de Garmin heb gezet moet ik bij de splitsingen goed opletten om de juiste route te volgen. Voor de zekerheid had ik ook de losse rondes in de Garmin gezet maar die heb ik niet nodig want Wilma heeft dat ook en zo komen we er zonder problemen uit. We lopen slechts 2x een heel klein stukje verkeerd. Wilma snijdt per ongeluk ook nog een piepklein stukje af door niet geheel rondom de kerk in Loppersum te lopen (ik wel maar ik liep toen alleen omdat zij weer eens moest plassen en een vriendelijke meneer mij de weg wees) maar maakt dat later ruimschoots goed door een rondje om een oplegger van een vrachtwagen te lopen. Daar ben ik dan weer blij mee want ik heb het op het laatst best wel zwaar en heb dus even een kleine adempauze.

De laatste km mogen we door een weiland van de overbuurman van Gerik maar dat is een beetje een knollenveld dus maken we daar een wandeling van zodat we nog wat langer kunnen genieten. Vandaar dat onze 4e ronde wat langzamer is dan de eerste 3. Wat maakt het uit? Wilma wilde deze 50 mijl graag binnen de 9 uur lopen en dat lukt ons gemakkelijk. We finishen in 8.54.56, dik tevreden. Die 50 mijl zijn blijkbaar Groningse mijlen, bij de finish hebben we nl. allemaal 83,5 km op de teller staan. Maar daar zijn we alleen maar blij mee want wat was het ontzettend leuk!

Wilma en ik zijn gedeeld eerste bij de vrouwen. Voor de eerste vrouw is er een beeldje van het peerd van ome Loeks beschikbaar gesteld dus nu hebben we een probleem want hoe deel je een paard? Niet dus want we hebben een bezoekregeling getroffen. Het peerd staat op dit moment bij mij op stal (lees: op de kast) maar verhuist over een tijdje naar Wilma. Er wordt dus goed voor gezorgd.

Na afloop een krijgen we BBQ bij Gerik in de tuin, nadat we ons eerst hebben kunnen douchen onder de tuindouche. Er is zelfs een hot tub waar Wilma en ik samen onze spieren laten herstellen. Die Gerik denkt ook aan alles!

Dit was echt zo'n dag waarna je nog een week lang met een grote brede lach op je gezicht blijft lopen. Gerik, dank je wel voor de Groningse gastvrijheid en de goede zorgen. Ik vond het super dat ik erbij mocht zijn, 1000 veren zijn niet genoeg maar ik zou niet weten waar ik ze allemaal zou moeten steken. Ook dank aan de rest van de familie en aan alle Groningse mensen die iets lekkers als herinnering hebben gegeven (koek, droge worst en mollebonen gingen mee naar Almere) en de dorpsvereniging die voor de rozen zorgde.

Wilma, bedankt voor de gezelligheid. Het was fijn weer eens een hele dag met je op stap te zijn en nu samen het co-ouderschap over ons peerd te hebben. Adrie, vervelend dat je geblesseerd bent maar ik vond het een waar genoegen dat je met ons meefietste. Als het dan niet lopend kan, dan maar zo. Hoewel ik je liever zou zien lopen. Hopelijk valt de pijn in je achterste mee want zo langzaam fietsen lijkt me er niet goed voor. Alle andere deelnemers, ook bedankt voor de gezelligheid. Ik wens jullie een snel herstel en voor diegene die naar Winschoten gaat: heel veel succes. Ik zal voor jullie duimen (helpt vast).


Jannet Lange
http://jannetlooptlang.blogspot.nl/
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Hé vrienden,

De marathon van Monschau is zeer goed verteerd en alles gaat volgens plan. Maandag een stukje uitlopen, dinsdag stukje lopen en dan drie dagen rusten. Mijn benen voelen echt uitgerust en ik leef vol vertrouwen naar de trail toe. Tot ik woensdag lichtjes pijn krijg aan een tand en tegen de avond een pijnstiller moet nemen. Donderdag was de pijn heel hard en ik herkende een gevoel van enkele maanden geleden, grrrr, ik ben er zeker van dat we weer dezelfde weg op gaan. Gelukkig kon de tandarts me donderdagavond nog helpen en zoals ik dacht : een ontsteking boven een wortel en een grote kiste die weer eens operationeel moet verwijderd worden, grrrrr… het mag niet zijn dit jaar. Antibiotica en pijnstillers zijn mijn voeding de volgende nacht.

Vrijdag proberen uitslapen en rond 17u vertrekken we richting ‘La Roche’. De weg tot daar was stil, telkens ik wou praten deed alles zo pijn en al die lichte schokken van de wagen voelde ik in mijn mond. Startnummers ophalen en we komen al snel Vanessa en Yves tegen. Samen eten we een bord pasta en dan is het tijd om te gaan rusten. Ik loop morgen de 100km als het goed is, 100km met 4325 positieve hoogtemeters. Deborah zou de 50km lopen met 2465 positieve hoogtemeters.

De nacht is zeer moeizaam, het is regelmatig aan het regenen en het tikken op het dak maakt ons steeds wakker. Veel tijd is er niet om te piekeren want de wekker loopt af om 3u20′. Snel klaar maken en wat studentenkoeken eten, om 4u00′ mogen we van start. Versuft en niet goed wetend waaraan we beginnen trekken we het duistere bos in. Het is koud en toch zweet ik al als een otter, helemaal achteraan gestart en iedereen schiet veel te snel weg, voor mij gaat mijn tempo zelf al te snel en ik laat me niet vangen.

Het is moeilijk lopen in het donker, de mist zorgde er voor dat we niet veel zagen met onze lampjes. Al gauw haal ik Yves en Vanessa in die later op km75 zouden opgeven. We kregen al na enkele kilometers enorm technische stukken, als dit zo bleef zou ik geen 20km halen vandaag. Men kan het gewoon niet uitleggen hoe het was, over stenen, wortels, onder bomen, over bomen, heel heel technische stukken en een paar keer ga ik op mijn bek. Niet veel ergs maar blijven opletten, na een uur of drie zit er nog maar 15km op.. snel rekenen en de tijdslimiet van 20u zou krap worden. Door de aanhoudende regen van de laatste dagen is het parcours nog eens extra moeilijk gemaakt.

Gelukkig mogen eindelijk die lampjes uit en zien we waar we lopen. Het blijft maar verschrikkelijk zwaar en tot overmaat van ramp begint het nog te regenen, gelukkig duurde dit niet zo heel lang en konden we de rest van de trail op enkele buitjes na nog droog blijven. Waar zijn we toch aan begonnen…

We lopen hetzelfde parcours dan de 50km lopers maar dan met een extra lus. Deborah start om 11u en wie weet komen we elkaar nog tegen rond km 75 waar we terug op het parcours van de 50 komen. De bevoorrading is ok, allemaal vriendelijke mensen. Af en toe sms ik de situatie van het parcours aan Deborah zodat ze een gedacht heeft wat te wachten staat. Het maakt haar wat bang maar zo weet ik dat ze heel goed gaat doseren en dat is een heel sterk punt van haar.

Hier en daar hoor je vertellen dat er al wat deelnemers uitgestapt zijn en dat er gaan uitstappen. Rond km 40 zit het gevoel in mijn benen nog zo goed dat ik wat overdrijf. De voeten maken al wel blaren door die trailschoenen die ik niet gewend ben maar die schade nemen we later wel op. Ik raap heel wat deelnemers op en drink in feite iets te weinig, heb veel te veel sportdrank gedronken en niet gegeten buiten wat smos.

Na 65km komt dan ook onvermijdelijk een klop van jewelste.. Ik probeer bergop alleen te stappen en bergaf me te motiveren om te lopen, op de vlakke stukken mag ik kiezen (die zijn er toch niet). Om de 5km is het even stoppen om mijn schoen uit te doen, even het vel masseren zodat ik weer pijnvrij kan lopen of toch zo goed als. Iemand vraagt me een pijnstiller en als een wonder heb ik dit deze keer wel mee voor mijn tand, de persoon is me dankbaar en we spelen de volgende kilometers wat haasje over. Af en toe is het wat zwalpen, mijn lijf is echt leeg, overal pijn en de technische stukken zijn soms heel moeilijk in te schatten door mijn vermoeidheid. Maar kraken zal ik niet doen, ik wil dit uitlopen, weet nog niet goed hoe maar het moet.

Deborah stuurt me de eerst sms als ze op 13km zit “het is zeer moeilijk maar ik doe mijn best”. Het is haar eerste trail en ik heb al spijt wat ik haar aangedaan heb…zo zwaar. Ik sms terug dat ze op tijd moet stoppen als het niet gaat, ik wil geen ongelukken. De tijd gaat voorbij, de kilometers ook, steeds maar trager. Meer en meer deelnemers geven er de brui aan. Ik pep me telkens op om te lopen en moet dan weer stoppen van de pijn.

Ergens rond kilometer 90 plots in een stuk bergop waar ik zo stuk zat een schouderklopje. Heeeeeey Paul, ik verschiet me en kijk wat verdwaasd naast mij … Lieve Govaerts… we hebben elkaar al jaren niet meer gezien en ze doet hier toevallig (of niet) de 26km. We zijn zo blij elkaar terug te zien dat de pijn even verdwijnt en mijn tempo omhoog gaat.

Er zijn nog wat lopers bij Lieve van haar Triathlon club in Tienen en Lieve roept, “hey mannen , dat is die ultraloper waar ik van sprak is het goed dat we allemaal bij hem blijven?” Een volmondige “ja” (ik dacht in mijn eigen, please trek verder dat ik alleen kan afzien). Lieve helpt me heel hard, ze houd men drinkbus vast en zegt dat ik bergop maar 40cm ver mag kijken, dat zijn net haar hielen en het helpt.

Na km 95 komt nog een super de super helling waar ik op sterf voor de zoveelste maal, maar wat grappen sleuren ons naar boven. De man van de pijnstiller is ook komen aansluiten en we trekken samen verder. De laatste 2 kilometer moet ik nog een aantal 100km lopers voorlaten omdat men schoen weer even uit moet. Iedereen van onze groep blijft wachten op mij, wat een gevoel zeg.

De laatste kilometer, we moeten nog een gevaarlijk stukje bergaf en Lieve roept ” Pas op Mannen, een pinneke ” … we moeten is goed lachen, 100km over hindernissen en Lieve heeft een pinneke gezien... Eens beneden nog één keer door het water… 4 of 5 maal moesten we door de Ourthe, water tot ver boven de knieën. Nog een laatste stukje rechtdoor en ook de vriend van Lieve loopt dit stukje mee, zalig gevoel. Lieve en team bedankt, jij hebt mijn tijd verbeterd met een uur !

15u17 ben ik binnen, veel beter dan verwacht. Een 39ste plaats is niet slecht als je weet dat ik helemaal achteraan gestart ben. De voeten staan vol bloedblijnen en ik ga snel iets droog aan doen.

Nog wat rusten en wachten op nieuws van Deborah, het laatste smsje was, - ik zit op km 33 - … ongelooflijk, gaat ze dat ook uitlopen??? Ik ben bang en hoop dat ze de laatste uren toch met iemand kan meelopen, in donker trail lopen is nog extra moeilijk. Plots krijg ik bericht ” nog 3km ” , tranen staan in mijn ogen, ik kan het echt niet geloven.. En ja hoor, iets later komt ze met een grote grote smile aangelopen… 10u52 en wat voor een zware trail. Ze ziet er nog heel goed uit en krijgt een enorm applaus van heel het terras. Tonnen respect voor iedereen die dit uitgelopen heeft. We begeven ons naar huis en om 1u30 stap ik gebroken in bed.

Toch wel enkele minpunten aan deze trail.
– De kostprijs. Veel te duur.
– De pasta party is van 18u tot 21u terwijl je kan binnen komen tot 24u. Bovendien kost ze 16€ terwijl je een groot bord pasta kon eten in de Floreal voor 8€ tot 22u.
– De 50km krijgt maar een domme povere herinnering.
– De 100km krijgt een mooie t-shirt maar geen functionele en de opdruk is van slechte kwaliteit.
– Veel te commercieel.

Pluspunt is vooral het onvergetelijke parcours, de vriendelijke mensen aan de bevoorrading, en de sfeer maar daar hebben we zelf voor gezorgd.

Tot slot: beste medeloper, stop er toch alstublieft mee met uw lege gelletjes in de natuur te smijten, het is echt ongehoord en jullie zijn geen echte trailers, onrespectvol voor de natuur. En dit maal waren het niet de mensen van de kortere afstand alleen, schandalig hoeveel rommel jullie achtergelaten hebben!!!! Voor de start zou elke zak moeten leeggemaakt worden en elk gelletje genummerd. Echt schandalig!

Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]