Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
13 apr 2014
Limburgs Zwaarste 2014 "misschien binnen 100 jaar"
12 apr 2014
Pijn doet het altijd
9 apr 2014
5-4-2014: Limburgs Zwaarste (100 km)
9 apr 2014
Country Club at last
Verslagen in 2014
* April
* 13 apr 2014: Limburgs Zwaarste 2014 "misschien binnen 100 jaar"
* 12 apr 2014: Pijn doet het altijd
* 9 apr 2014: 5-4-2014: Limburgs Zwaarste (100 km)
* 9 apr 2014: Country Club at last
* 9 apr 2014: Over een comeback
* 8 apr 2014: Achtste editie van Limburgs Zwaarste goed verlopen
* 6 apr 2014: Elsi wint de 100 km van Callela
* 1 apr 2014: 6 uur te Loos
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2014
 
3weken ervoor: Zeg, ik (Paul Van Hiel) zou graag de 100km van Limburg zwaarste willen doen, jij (ikzelf Deborah Lyneel) gaat toch de 60km doen, hé! ??? Voilà, ingeschreven, oeps! Te laat, hihi!!
5dagen ervoor: We moeten zaterdag 5/04 opstaan op 3u. Waaaaaaaaaaaaaaat!
3dagen ervoor: Boem, Awauuw, Grrr, … Verdikt voor Paul, kleine teen gebroken, minstens 6weken geen extreme sporten doen, en zeker niet lopen.
2dagen ervoor: Zeg, kan ik dat wel aan!
1dag ervoor: Paul belt naar Willem (de organisator), kan Deborah 1u vroeger starten mits zij niet zeker is de posten tijdig te halen. Geen probleem, er starten er nog horen we langs de telefoon.

D-Day: Driiiiiiiiiiiiing, 5u daar gaat de wekker. Pff, gelukkig toch 2u later dan normaal. Dit is een marteling voor mij zo vroeg der uit. Heb bijna niets geslapen, pure stress. 7u15, aangekomen te Heerlen, inschrijven in het Sportcomplex, leuke ontvangst. Nu rustig klaarmaken. Paul gaat mij proberen zoveel mogelijk te steunen en te zien tijdens deze tocht. Ben verbaasd van mijn eigen rust, ga proberen te doen wat gaat, we zien wel.

8u02: Nog effe een fotootje met de vroegstarters, we zijn met zijn 4 - Ann Van Samang, Els Aelbers en Jacques Vandewal . Wat voel ik mij een bleuke naast deze ultra’s. We vertrekken aan een soort van totempaal onmiddellijk het bos in. De sfeer zit er al goed in. Met een gezellige babbel & gelach lopen we beetje bij beetje verder. Opeens horen we iemand nog achter ons, een bekende voor sommigen, nl. Astrid Kettenis. Oei, zegt Jacques, die heeft haar rokje aan vandaag, ze gaat er voor gaan. An volgt Astrid haar tempo rustig mee, en voor we het weten zijn we d’r 2 kwijt. Volgens Els & Jacques moeten we ons niet haasten, anders zijn de posten nog niet open. Dus wij verder genieten van al dat moois onderweg. De vogeltjes in de bomen & struiken fluiten der op los, konijntjes in de velden huppelend van hier naar daar met hun witte staartjes vallen ze ons op. We lopen bergop, bergaf langs kleine paadjes, bergop, rechtdoor, …

We raken bij de 1e post, na 13km. Goeeeeeede moooooooorgen iedereen. Iedereen is al wakker en wat vriendelijke mensen. Onze ogen glijden over al dat goeds. Tijdens het bijtanken komen de eerste 2 snelle mannen van de 60km al voorbij. We moedigen ze wat aan … en wij weer weg. Hey, iets achter de post zien we de Paul pikkel pikkel, nu moedigt hij ons wat aan.

Alles gaat vlot. Het wordt stilaan wat warmer, behalve bij open vlaktes is het wat frisser, maar het weer is super. We lopen zelfs tussen de koeien van het ene veld in het andere. Af en toe komen we wandelaars tegen en de Paul die foto’s van ons maakt & … We zetten onze koers verder door bossen en weidegebieden. De mooie vergezichten zijn prachtig, wat genieten we met volle teugen …

Opeens een huilende tiener, haar Rottweiler is weggelopen. Ai, bijt ie? Na wat heen en weer geschreeuw, roepen, wachten en wenen van het meisje, wordt er gebeld met de ouders. De hond is al terecht, hij is zelf huiswaarts gelopen. Oef!

We pikken terug in. De km vliegen voorbij met Jacques & Els. Ik moet wel toegeven dat ik merk dat dalen bij mij toch iets minder gaat, voorts alles ok. Meer & meer mannen van de 60km steken ons voorbij, sommigen met een enorme grijns, zo van: Zeg Jacques, als je een feestje wenst te bouwen met jouw dames, verwittig ons, hé! Wij maar verder & lachen. NL Limburg is een prachtige provincie vanwege de fraaie glooiingen en zijn karakteristieke boederijen.

Aha, post 2. Wow, al 23km in de benen. Iedereen neemt zijn tijd om wat te eten & te drinken. Hier zie ik Paul ook weer terug. Hij heeft nogal moeite gehad om de post te vinden met de wagen, er bleken veel omleidingen, werken, … Hier geraak ik mijn 2 loopgenoten kwijt. Toch bedankt aan Els en Jacques om zolang met mij gelopen te hebben.

Dan gaan we maar alleen verder. Allé, nee, dit mag ik niet zeggen. Af & toe loopt er iemand mij voorbij. Hoi, hoor ik dan, wat is iedereen kei vriendelijk, allemaal ook blijde gezichten. Ik denk dat dit komt omdat de lente begonnen is in dit mooie parcours met zijn fruitbomen in volle bloei, katjes aan de wilgentakken, krokussen, … af en toe een reiger die overvliegt, kleine eendjes die hun mama vlug nazwemmen, …

Jak! Ben verloooooren gelooooopen, lintje niet gezien op grote parking. Ben blijkbaar niet alleen, we zijn met een 5tal. Bitte, … ja, ja , wir sind schon in Deutschland. Aha, de weg gevonden. Het parcours blijft ongelooflijk op, af, op, af, op, op, op … te gaan. Grotendeels onverharde wegen, we lopen veel over smalle bospaden en grote uitgestrekte weiden. Het leuke is dat je door de weilanden moet via een ijzeren draaideur. Wandelaars kijken soms verbaasd van waar wij uitkwamen.

Post 3 was in de buurt van een grote eetgelegenheid. Doe mij (en vele velen anderen) te goed van de wereldbekende Limburgse vlaaien, mmm & een lekkere pudding. Niets ontbrak wat je als loper nodig zou hebben. Alles gaat er gemoedelijk aan toe. Iemand wordt zelf gemasseerd al liggend op de grond. Sommige fietsers kijken wat met jaloerse blik naar onze bevoorradingspost. Paul moedigt mij nog wat aan en hop we kunnen er weer tegen.

Ik hang echt de toerist uit. Mijn loopsnelheid is niet hoog, maar so what! Bij hellingen heb ik steeds gewandeld (geen ervaring in het bergop lopen), de stijlen stukken bergaf ook, is niet zo best voor mijn knieën. Na 35-40km begint alles zeer te doen, toeme! Bij de volgende post kom ik mensen tegen die mij voorbij waren gelopen. Ze vertellen mij, ja, we volgden een andere loper die niet mee deed of we waren efkes aan het dromen. Wat een sfeer bij die posten. Een beetje verderop zie ik Paul terug op een fameuze helling. Hoe is die daar geraakt met zijn gebroken teen? Echt niet te doen, ik geloof dat hij zijn eigen Limburg Zwaarste aan het doen is! Straks als ik nog kan, krijgt hij ne shot onder zijn gat (voor de NL=een trap net onder zijn rug). Ik loop verder over houten brugskes, langs kleine wegjes, naast het water. Af en toe kom ik een MTB'er tegen. Mijn benen doen zeer, maar merk dat ik niet alleen ben, oef! Ook wielertoeristen (gelukkig geen terroristen) zien af, ik zie ze al zwalpend naar boven rijden, hier is ook voor hen vandaag een toertocht aan de gang.

Post 5: Hey, ik ben d’r al bijna. NOOIT OF TE NOOIT gedacht, ook al doet alles pijn! In januari 2014, nadat ik was gestopt na 23km van de Trèfle à 4 Feuilles, heeft er ooit iemand gezegd tegen mij “Ja, het gaat met den diene (Paul) niet lang duren voordat je een marathon gaat doen”. Ikzelf: ja, binnen 100jaar misschien! Amai, die jaren zijn gevlogen.

Paul had mij verwittigd “ge gaat de Willem zijn bergskes op het einde vervloeken”. Wel raar maar waar “I love them”, de vele wandelingen in de Walen hebben mij geholpen, niets is daar vlak. Het tempo bergop is nog mooi, maar berg af, dat is wat anders, damned! Pijn, pijn. De laatste km probeerde ik nog zoveel mogelijk te lopen wat kon. Bij de finish kon er zelf nog een glimlach af voor de Paul. Jawadde, dit is mijn 2e ultra in 2weken tijd, en wat voor één. Wat een gevoel & zoveel leuke mensen & wat een prachtige omgeving. Na 9u47 het sportcomplex binnenkomend met een blije en voldaan gevoel. Willem & Annemarie hadden voor ons allen leuke herinneringen: een oorkonde met foto & een grote handdoek met je naam erop.

Na een douche zag ik An, Els, Jacques, Gust & Co terug. Iedereen deelde zijn belevenissen van de dag. Bedankt aan iedereen & wat een fantastische organisatie!

2dagen nadien: Amai, stijf! Trappen af moet in achteruit, trappen op in pinguïn effect. Gaan zitten & rechtstaan is ai ai ai!
5dagen later: Wat doen we dit weekend?

Deborah Lyneel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
De eerste keer dat ik Limburgs Zwaarste liep was het eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Het was meer omdat ik me na afloop van de halve had laten overhalen om ook maar de hele te gaan doen. Spekgladde wegen waren mijn deel en sneeuwvelden tot aan je knieen, modderig en vies was het. Het was inderdaad erg leuk. Vandaar dat ik dit jaar niet lang hoefde na te denken om me voor alle Limburgse Zwaarste loopjes aan te melden. Dat van die gladde wegen en sneeuw daar zou natuurlijk geen sprake van zijn met die pseudo-winter van dit jaar, maar mooi zou het zeker worden.

Mijn voorbereiding op dit soort evenementen gaat elke keer steeds gesmeerder. Dus vroeg van huis, nog snel even ns.nl checken voor vertragingen en aldus kwam ik ruim voor sluitingstijd aan bij het Nivon huis in Heerlen waar ik zou overnachten. Vorig jaar was ik ternauwernood op tijd want de natuurvrienden van de receptie wilden al bijna naar huis gaan toen ik aanklopte en dan zou ik dus voor een dichte deur hebben gestaan. Omdat er niet veel te doen was en ik ‘s ochtends om half 4 wilde opstaan en omdat mijn kamergenoot Roger Kempinski ook al in zijn slaapzak lag leek het me een goed idee om ook te gaan “slapen”. Tja normaal ga ik pas ver na middernacht naar bed en nu was het nog niet eens 10 uur, dus van dat slapen kwam weinig terecht. Dat ik de hele tijd aan hardlopen dacht hielp ook niet echt om in slaap te vallen. In mijn gedachten zag ik voor me hoe ik ongenaakbaar de Limburgse heuvels opstormde en onvervaard naar beneden raasde, vriend en vijand verrassend. Lekker makkelijk dat gefantaseer in bed en dan die filmpjes van Salomon Running in je hoofd naspelen. In ieder geval wel goed voor de visualisatie en inspiratie en zo ging de tijd toch snel voorbij en mocht ik al weldra opstaan.

Na een aantal kopjes koffie een koud ei (bah) en een uitgelepelde avocado was het half 5 en vond ik het tijd om te vertrekken naar de start. Te voet welteverstaan, zodat ik, zelfs als ik tijdens de wedstrijd nergens fout zou lopen, thuis toch gewoon kon pochen op het feit dat ik ruim 100 kilometers had afgelegd (Later zou blijken dat ik me daar geen zorgen over had hoeven te maken, ik zou die dag ettelijke kilometers verkeerd lopen). Zo een vroege ochtendwandeling door de stad is echt een aanrader. De huizen ademen rust, je ziet een paar jongelui op weg naar huis na een avond stappen en een hele vroege wandelaar die zijn hond uit laat. Verder is het stil en ben je alleen met je gedachten in de voorschemering.

Aangekomen bij de start kom ik weer in de echte wereld. Het is al druk in de kantine en ik zie veel bekende gezichten. Fijn allemaal, zo dadelijk gaan we rennen. Startnummer pakken en omkleden. Speciaal voor deze gelegenheid heb ik een half jaar geleden echte trail schoenen gekocht (Inov-8 trail roc 150). Nou ja echt, ze zijn nog steeds minimalistisch maar hebben wel een stuk meer grip dan de zero-profiel schoenen die ik vorig jaar aanhad. Dat leverde hilarisch momenten op bij de vele gladde modderpaden. Toch had ik thuis getwijfeld of ik niet beter op mijn Crocs zou kunnen lopen. De halve van vorige maand had ik bij wijze van experiment op Crocs gedaan en dat ging eigenlijk erg goed, ik vond ze zelfs beter dan de inov-8. Maar dat zou toch al te gek zijn. Ik koop toch geen dure schoenen voor Limburgs Zwaarste om dan alsnog met Crocs te gaan lopen? Daarom had ik de Crocs voor de zekerheid thuis gelaten om niet alsnog in de verleiding te komen en had ik alleen de inov-8 in de tas gedaan.

Vandaag had ik niet echt een strategie in gedachten, wel een paar doelen. In mijn achterhoofd natuurlijk dat ik over twee weken de JKM doe en dat dit slechts een “training” is. Maar een training is geen excuus om slap te lopen, integendeel. Het plan was om de eerste helft te hard te gaan zodat ik het de tweede helft heel zwaar zou hebben. Het briljante van dit plan is dat het bijna niet kan mislukken want het is precies hoe mijn meeste wedstrijden verlopen. Alleen dit keer doe ik het dan met opzet. Een ander onderdeel van mijn plan was goed op te letten op mijn lichaam, wanneer krijg ik honger, wanneer wordt ik moe, hoe erg doet alles pijn, en wanneer komt dat magische moment waarop de pijn verdwijnt en de energie weer terug keert.

Mooi die start. De zon is nog niet op maar het schemert al een beetje. Er wordt niet veel gezegd daar is het nog te vroeg voor. Op de eerste heuveltop als je naar achteren kijkt zie je de hele sliert van lampjes naar boven klimmen. Eenmaal over de top is het een lang stuk naar beneden, lekker zo hard mogelijk gaan met de zwaartekracht. Binnen no-time loop ik te zweten en bij de volgende beklimming doe ik mijn tas af en jas uit en BENGGG!!! Ik struikel en in een reflex stamp ik met mijn linkervoet op de grond precies met mijn hiel op een scherpe steen. Mijn officiële trail schoenen blijken behoorlijk minimalistisch te zijn en het lijkt wel alsof de steen dwars door de zool heen is gegaan. Amper 10 minuten begonnen en nu al pijn aan mijn voeten dat is niet precies hoe ik het me had voorgesteld. Natuurlijk had ik wel pijn verwacht maar dan na een uur of 6 of zo, niet nu al. Nou ja, dan went het maar gewoon wat eerder, aan optimisme geen gebrek.

Bij het 30 kilometer punt zie ik Paula IJzerman die op 5-fingers loopt. “Hoe doe jij dat met die afdalingen?” vraag ik. “Gewoon naar beneden” zegt ze, “en pijn doet het altijd, het hoort er gewoon bij”. Oké, ik ben dus niet de enige met zere poten, dat beurt een mens weer lekker op. Lekker stukje vlaai trouwens. Als ik voor de tweede keer bij Het Hijgend Hert kom (50 km) zie ik Paula met een dekentje om zitten. Gestopt. Ik besef dat iedereen kwetsbaar is. Ik trouwens ook want mijn hiel begint nu echt pijn te doen. Om maar niet gelijk weer op pad te moeten doe ik me rustig tegoed aan 2 stukken vlaai en een paar bekers thee. Het bankje waar ik op zit voelt heerlijk aan en voorlopig hoef ik niet weg. Daar komt Sjaak aan en we praten wat over de JKM die hij ook gaat lopen. Als ik aan mijn 3e stuk vlaai begin komen Ernst-Jan en Renske aan. Ze zien er nog super fris uit en bovenal ze hebben gewoon echte schoenen aan. Ik klaag een beetje over mijn schoenen en dat ik ook dikke zolen wil net als zij, maar dat is behoorlijk nutteloos, dan had ik mijn Crocs maar niet thuis moeten laten. Als ze vertrekken ga ik met ze mee, maar na de eerste bocht laat ik ze al gaan. Te veel dennenappels en stenen voor mijn hiel en ik besluit om in laag tempo naar het 60 km punt te hobbelen. In hetzelfde lage tempo bereik ik het 70 km punt en eigenlijk gaat het best wel prima met mijn hiel zolang ik maar blijf bewegen. Kwestie van ervoor zorgen dat de aanmaak van endorfines op gang blijft.

Als ik bij het 70 km punt aankom merk ik dat vergeleken met vorig jaar, ik me helemaal goed voel. Niet echt moe of zo. Bovendien hebben ze hier soep en dat is weer eens wat anders dan al die zoete hapjes en drankjes tot nu toe. Samen met Roger en Wilma die net na mij aankwamen ga ik op pad naar Valkenburg. Roger is echter helemaal warm gedraaid en loopt soepeltjes weg en ook Wilma kan ik niet bijbenen want door het stilstaan is mijn hiel weer aan het protesteren geslagen dus moet ik even geduld hebben voordat de pijn zich weer koest gaat houden. Op de stukken omhoog loop ik nog wel op ze in, maar de grindpaadjes naar beneden moet ik wandelend doen. De stenen liggen overal en zijn niet te vermijden zelfs niet met een schuifelpasje waar mijn moeder zich nog voor zou schamen. Mijn hiel houdt pas op met zeuren als ik Valkenburg heb bereikt en de weg weer gewoon van normaal asfalt is.

Van de laatste 20 kilometer kan ik me niet zoveel meer herinneren alleen maar dat het voorbij was voordat ik er erg in had. Ik ging me steeds beter voelen en vreemd genoeg had ik tijdens de DCURBN een soortgelijke ervaring op ongeveer hetzelfde moment zo rond de 75 a 80 km. Ik hoefde niet meer te stoppen of te wandelen zelfs niet meer bij de stukjes omhoog (nu waren die nu ook niet meer zo zwaar want van asfalt en niet zo steil). In het Imstenrader bos liep ik zo hard dat ik de lintjes niet meer zag en opeens helemaal niet meer wist waar ik was. Toen ik uiteindelijk de weg teruggevonden had was ik zo bij de finish. Binnen de 14 uur en dat was bijna 2 uur sneller dan vorig jaar.

De balans opmakend was deze dag in het prachtige Limburgse land bijzonder geslaagd. Ik ben volgens plan te hard weggegaan, ik heb het flink zwaar gehad mede dankzij de vroege valpartij en ik heb het ultra gevoel van nieuwe energie krijgen bijna kunnen betrappen. Volgend jaar weer denk ik zo, alleen dan misschien toch maar op de Crocs.

Endy Kasanardjo
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Mijn 13e 100 km loop. Als dat maar goed gaat. Gelukkig ben ik niet bijgelovig dus ik twijfel er geen moment aan dat ik vandaag zal finishen, net als bij de vorige 100 km lopen waar ik startte. Ik liep natuurlijk al meerdere wedstrijden verder dan die 100 km maar dit is de 13e waar ik mag stoppen na 100 km. Een eindtijd van 13 uur 13 lijkt me vandaag dus wel gepast.

Het was een korte nacht want om 2 uur moeten we al opstaan om om kwart voor 3 te vertrekken. Eerst Nitísh oppikken in Utrecht en dan door naar Heerlen waar we precies om 5 uur aankomen. Tijd genoeg voor een bakkie koffie, een babbeltje, een wc bezoek, een wc bezoek en een wc bezoek.

Om 6 uur mogen we vertrekken. Het is nog donker maar ik heb een mooi hoofdlampje dus dat is geen probleem. Rinus heeft geen hoofdlampje maar die schijn ik wel bij. In het begin tenminste want ik kom er al snel achter dat ik misschien toch beter die batterijen even had kunnen opladen zodat de lamp wat langer en sterker had kunnen branden. Gelukkig is het na een uur voldoende licht zodat de lamp in de rugzak kan verdwijnen. Nu nog zorgen dat ik voor het donker binnen ben anders heb ik een probleem. Maar normaal gesproken zal dat ook wel lukken anders is er echt iets helemaal mis.

Onder de lopers zie ik een paar bekenden. Met Ferry loop ik al kilometers lang samen als ik ineens een ijselijke gil en een smak achter me hoor. Hij ligt languit op de grond. Ik doe een stap naar hem toe en ga daarbij bijna op zijn bril staan die is afgevallen. De bril is verbogen en Ferry heeft een wond onder zijn oog maar verder is er gelukkig geen schade dus we kunnen door. Hij plaagt me een beetje en zegt dat ik vandaag vast de 80 km ga lopen en niet de 100 km. Vergeet dat maar mooi, ook al moet ik op mijn blote knietjes naar de finish, die 100 km volbreng ik echt wel. Op de handdoek die we als herinnering krijgen staat 100 km en die zou ik dan dus niet willen gebruiken als ik die 100 km niet echt heb gelopen. En ik ben nog nooit bij een 100 km uitgestapt en als ik dat nu zou doen moet ik nog eens een 13e 100 km lopen. Geen zin in dus ik ga vandaag die 100 km uitlopen. Punt uit!

Na 50 km loop ik een stukje met een groepje van de 60 km lopers mee. Dat is wel prettig want zo hoef ik zelf niet op te letten welke kant we op moeten. Ik heb de koers wel op de Garmin staan maar ik vind het niet prettig om daar steeds op te kijken. Het parcours is trouwens ook perfect aangegeven met pijlen, linten en aanwijzingen op de grond. Toch loopt het groepje nog even de verkeerde kant op maar ik kan ze terugroepen.

Bijna de hele middag ben ik aan het stuivertje wisselen met Henk, Adrie, Renske en Ernst Jan. En daar ben ik wel blij om. Nadat ik 2x de bosjes in heb gemoeten is na ongeveer 65 km bij mij de Limburgse vlaai koek wel een beetje op dus het is steeds een blij momentje voor me als er weer iemand langszij komt. Even een beetje babbelen of stilletjes aanhaken om weer wat op gang te komen. Het is vandaag een goede training voor me om door te gaan als ik moe ben. Zou ik dat dan nog nodig hebben? Die vermoeidheid komt en gaat maar ik blijf wel steeds last houden van mijn onderarmen. Die voelen alsof ze in de kramp willen schieten en mijn handen tintelen soms. Tot ik iemand spreek die zegt dat hij het ook heeft en hij denkt dat het misschien komt doordat de rugzak wat knelt. Slim! Dus daar moet ik nog even wat aan doen. Weer een leermomentje. Een ander leermomentje is dat ik ook beter wat heuveltraining had kunnen doen voor ik hier ging lopen want ik merk wel dat het niet geheel soepel gaat. Komt ook allemaal goed (ooit).

Het is ondanks mijn dip na 65 km toch een heerlijke dag en ik kan ook zeker genieten. De fruitbomen staan mooi in de bloesem, het varkentje dat bij het Hijgend Hert in het bos loopt te wroeten tovert een glimlach op mijn gezicht, de vergezichten zijn op zijn Limburgs mooi, de vlaai smaakt prima en wat is er nou heerlijker dan de hele dag je hobby mogen uitoefenen? Oké, het zou iets heerlijker zijn geweest als ik wat fitter was geweest, ik mijn teen niet tig keer zou stoten tegen de boomwortels en half uitstekende stenen, de grond wat minder hobbelig zou zijn geweest zodat ik wat minder liep te zwikken, mijn armen niet zo irritant deden en de heuvels platter en wat meer geasfalteerd zouden zijn. Maar je kunt nou eenmaal niet alles hebben dus mij hoor je niet klagen.

Mijn mooie hobby mag ik vandaag maar liefst 13 uur, 2 minuten en 59 seconden uitoefenen. Te snel voor mijn richttijd van 13 uur 13. Nooit gedacht dat ik nog eens ergens te snel voor zou zijn. En die handdoek heb ik toch maar weer verdiend. De finish is in de kantine en nadat ik me afgemeld heb word ik even misselijk van de benauwdheid. Hier zijn al vele zwetende lijven binnen geweest. Ik vlucht dus naar buiten waar ik al heel snel opknap met behulp van een koel biertje.

Willem vraagt of ik een beetje tevreden ben? Nee, dat ben ik niet. Volgens hem ben ik dan de enige die vandaag niet tevreden is. Maar ik verduidelijk al snel dat ik niet een klein beetje tevreden ben maar een heleboel tevreden. Ondanks dat ik het geregeld behoorlijk zwaar had heb ik toch de hele dag lopen genieten. Dat was zonder Willem en Annemarie en een heel leger aan vrijwilligers niet mogelijk geweest dus bij deze een hele dikke pluim voor hun allen.


Jannet Lange

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
In 7 weken tijd heb ik land 28, 29 en 30 erbij gelopen, zodat ik nu eindelijk lid ben van de Country Club, een soort wereldranglijst waarop intussen precies 50 mensen staan die allen in tenminste 30 landen een marathon of ultra hebben gelopen. Voor diegenen die geïnteresseerd zijn naar deze website: http://www.countrymarathonclub.com/#!lists--stats/c1ckr

Op 12 maart vertrokken mijn vrouw Manon en ik naar Cyprus om daar mijn 30e land te scoren. Na een voorspoedige reis via Wenen met Austrian Airlines (veel beenruimte en een gratis maaltijd !) en een uur met de Airport shuttlebus kwamen we aan in Limassol en na enig zoeken in ons appartement. Een heel aardige eigenaar verwelkomde ons en vervolgens werden we naar ons appartement begeleid. De eerste indruk was prima, maar hoe meer we rondkeken, hoe bozer we werden. De vloer was bedekt met een dikke laag stof, er stond een afwas in het afdruiprek (waarvan niet duidelijk was of het überhaupt was afgewassen), overal lagen lange zwarte haren (ook in het bed), het toilet liep door, de koude kraan in de keuken deed het niet, etc. Ik dus terug naar “de baas”. Hij zei dat de schoonmaakster had gezegd dat het schoon was, waarop ik vroeg of ze soms blind was. Hij schuddebuikte van het lachen (daar had hij ook een buik voor) en nam mij mee naar zijn vrouw, die hij het verhaal vertelde. Ook zij kwam niet meer bij, waarna we meteen een nieuwe wel schone kamer kregen.

De dagen voor de wedstrijd hebben we doorgebracht met wandelen, shoppen, lekker eten, een trainingsloop en lekker in het zonnetje zitten. Dat laatste gold alleen voor Manon, want ik zat aan een antibiotica-kuur die ik vanwege een mogelijk lichte longontsteking 2 dagen voor vertrek meekreeg van de huisarts en dan is je huid heel kwetsbaar. We zochten dus steeds een terras uit waar ik in de schaduw kon zitten en Manon in de zon. De dag voor de wedstrijd het startpakket opgehaald in het oude havengebied.

Op de wedstrijddag (gelukkig bewolkt) ben ik uiteraard heel rustig van start gegaan en dat ging goed. Ik had niet veel last anders dan dat mijn kop helemaal dicht zat. Na ruim 4 uur kwam ik dolblij over de finish, want ten eerste had ik ernstige twijfels over de afloop en ten tweede had ik landje 30 in de tas ! Het parcours was glooiend en geheel langs de kust. Eerst tot een keerpunt na ongeveer 13 km, daarna terug en langs de start tot ongeveer 30 km en daarna weer terug (opnieuw langs de start tot het laatste keerpunt op ongeveer 38 km. De verzorging was uitmuntend (water, sportdrank, diverse versnaperingen en regelmatig toilethokjes), het publiek enthousiast en de medaille fraai. Geen T-shirt deze keer, want dat moest je kopen en ik heb er al meer dan 200.

Nu ben ik dus nieuw binnengekomen op de wereldranglijst, waar intussen precies 50 mensen op staan die dus allen tenminste in 30 landen een marathon of ultra gelopen hebben. Mijn volgende doel is 40 landen, een aantal dat ik ultimo 2015 bereikt hoop te hebben.


Albert Meijer
 
 
[ top pagina ]