Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
30 sep 2014
The Great North Walk
29 sep 2014
Ruhrtalmarathon, geen dal zonder heuvels
28 sep 2014
Always On The Run
27 sep 2014
Beekse Marathon, steeds sneller
Verslagen in 2014
* September
* 30 sep 2014: The Great North Walk
* 29 sep 2014: Ruhrtalmarathon, geen dal zonder heuvels
* 28 sep 2014: Always On The Run
* 27 sep 2014: Beekse Marathon, steeds sneller
* 27 sep 2014: Voor den duvel niet bang (N70trailrun)
* 23 sep 2014: Bierbeekse marathon weekend 20-21 september 2014
* 23 sep 2014: Run Winschoten 13 september 2014
* 21 sep 2014: Loop|Fiets|Proef|Marathon|Drenthe
* 21 sep 2014: Ecotrail Brussel 80km
* 20 sep 2014: Ze hebben er weer wat moois van gemaakt
* 20 sep 2014: Run Winschoten 100 kilometer 13-09-2014
* 17 sep 2014: RUN 100 km in Winschoten
* 16 sep 2014: Geen eendagsvlieg
* 15 sep 2014: Winschoten 50 km
* 11 sep 2014: Brecon Beacons Ten Peaks
* 10 sep 2014: Tromsø Skyrace
* 10 sep 2014: Rekener 24-Stunden-Lauf
* 9 sep 2014: CCC: van Courmayeur tot Chamonix
* 9 sep 2014: Hastrail
* 7 sep 2014: 47 Mile Race, New York – Mijn vuurdoop als ultraloper
* 5 sep 2014: Spreelauf 2014
* 4 sep 2014: Angkor Wat Empire Marathon
* 3 sep 2014: Ludo Depoortere in Phidippedes RUN
* 3 sep 2014: Verslag Reykjavik marathon
* Augustus
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van September 2014
 
The Great North Walk is een wandelpad van 250 kilometer in New South Wales,Australie. Het pad loopt van Sydney naar Newcastle. Sinds 2005 organiseren de “Terrigal Trotters” op het traject Teralba (Lake Macquarie) – Patonga (Broken Bay) de GNW100s. In naam een 100mijl race maar in werkelijkheid 175 kilometer met daarbij 6130+ hoogtemeters. Onderweg zijn er 6 verzorgingsposten waarbij post 4 ook de finish is van de 100 kilometer variant van de GNW100s. Het parcours is niet gemarkeerd door de organisatie. Je moet gebruik maken van de markeringen van het wandelpad. Op een aantal plekken wordt daar echter van afgeweken. Daarom moet je een “detailed directions” document meenemen waarin staat beschreven hoe je moet lopen. Daarnaast zijn er kaarten en is er een GPS track beschikbaar. Voor de 100 mijl is er een cut-off van 36 uur en voor de 100 kilometers is de cut-off 22 uur.

Zoals vaker bij 100 mijls races ook hier een lijst met verplichting mee te nemen items. Extra shirt (lange mouw), extra broek (lange pijp), regenjas, 2 liter water, de kaarten, de “detailed directions”, koplamp, reserve koplamp, extra batterijen, kompas, reflectie hesje, mobile telefoon, fluit en verband. Allemaal spullen die ik al heb van vorige races. Echter blijkt mijn kompas alleen te werken op het noordelijk half rond, moet het reflectie hesje voldoen aan een Australische standaard en moet het verband ook geschikt zijn voor slangen of spinnenbeet. In Australie dus nog even wezen shoppen.

Zaterdagochtend 13 september om 06:00 de start. Vooraf eerste op de weegschaal. Aangezien we hier lopen onder warme omstandigheden wordt tijdens de race je gewicht een aantal keer gemeten om uitdroging te signaleren. In rustig tempo wordt begonnen. Eerste kilometers gaan helaas over asfalt maar daarna is het hoofdzakelijk off-road. De reflectie hesjes moeten, volgens politieverordening, worden gedragen op de openbare weg. Zowel 's nachts als overdag. Op de plekken waar we op de openbare weg komen staan steeds mensen van de organisatie om ons er op te attenderen dat de hesjes aan moeten. Gelukkig want voor mij was deze overgang niet altijd duidelijk. Na dik 4 en half uur bereik ik checkpoint 1 (Old Watagan Forestry HQ). We zijn in Australie dus staat natuurlijk de BBQ aan. Broodjes worst en hamburgers. Daarnaast de gebruikelijke verzorging. Fruit, drinken en snoep. De eerste 28 kilometers zitten er op. Nu al is duidelijk dat het een zware tocht gaat worden. Smalle modderige trails, regelmatig “sluip door kruip door” stukken en het wandelpad is niet overal even duidelijk aangegeven. In dit deel dan ook een keer behoorlijk uitgegleden. Net onder een waterval door, beekje over en dan op de daarop volgende slibberige helling onderuit. Daar lig je dan op je rug in de modder. Omgeving en zwaarte van parcours doen me regelmatig denken aan de “Le Grand Raid Reunion” maar dan met veel minder bloemen. De variatie aan vegetatie is nagenoeg gelijk. De stijgingen zijn ook een stuk minder hoog.

Even wat eten en drinken en dan door naar checkpoint 2 (Congewai Public School). Ook dit deel van het parcours regenwoud en veel eucalyptuswoud. Ook in dit deel onderuit. In het eucalyptuswoud ergens achter blijven haken. Weer languit op de grond. Nu voorover, op de knieën en schouder. Hier ook een overgang naar de openbare weg die ik niet had herkend. Voor mij was dit de eerste kilometers nog steeds off-road. Laatste stuk is het opletten want om bij de verzorging te komen moeten de markeringen van het wandelpad worden genegeerd. Welke markeringen dat zijn kan je lezen in het “detailed directions” document. Gelukkig loop ik niet alleen zodat de juiste markeringen worden genegeerd en ik zonder problemen checkpoint 2 bereik. Voor ik hier aan de karbonades en koffie kan moet ik eerste op de weegschaal. Een hele kilo afgenomen sinds de start. Naast de koffie daarom ook water en cola en bij vertrek nog een hand vol jelly beans.

Controle van de verplichte uitrusting en dan gaat het op naar checkpoint 3 (The Basin Campsite). Een heel stuk dit keer. Dik 29 kilometer. Na 16 kilometer op dit stuk is er een “unmanned water stop”. Weer gaat het door een prachtig landschap, bossen, weilanden, beekjes oversteken, heuvel op, heuvel af. Na het bereiken van de “unmanned water stop” begint het donker te worden. Markeringen van het wandelpad zijn bijna niet meer te vinden. Overdag zijn olijfgroene paaltjes in een bos nog wel te vinden naar in het donker is dat toch een stuk lastiger. Samen met twee andere lopers ben ik vertrokken bij de waterpost en alle drie krijgen we na een tijdje het gevoel dat we niet meer op het parcours zitten. Gelukkig kan ik dan altijd terug vallen op mijn GPS. Staat niet altijd aan dus het duurt even voordat hij weet weet waar we zijn. We zijn dus inderdaad van het parcours af. We moeten terug. Ongeveer een kilometer geleden hebben we een smal bospad gemist. Er blijkt inderdaad een olijfgroen paaltje te staan. Maar ja, die zie je dus snel over het hoofd in een donker bos. Vanaf nu is het alleen nog maar bos, single trails en soms even een 4WD track. Paden verdwijnen hier in het niets. Zo loop je op een pad en een seconde later staar je in een afgrond. Ook hier weer het onvermijdelijke. Ik ga weer onderuit. Glij uit op een steen. Een been verdwijnt in een gat ander been ligt dubbel op het pad. Dit keer geen wonden. Alleen schrik en pijn. Ook in dit stuk weer de opdracht ergens de markeringen te negeren. Werd me dit pas bewust toen ik tegenliggers kreeg. Ongemerkt was ik dus goed gelopen. Blijkbaar ergens een olijfgroen paaltje gemist.

Volgende stuk naar Checkpoint 4 valt uiteen in twee delen. Eerste deel singletrail regenwoud. Hier veel moeten zoeken naar het juist pad. Bij nacht en heuvelop is vaak onduidelijk waar de trail heen loopt. Tweede deel is grotendeel over een unsealed road. Dus hesje aan. Eerste een rustig stuk unsealed road maar als we dichter bij Yarramalong komen zien we toch steeds vaker een auto. Veel zijn van “support teams” van lopers en moedigen ons ook enthousiast aan. Andere zijn ook enthousiast maar dan in hun manier van rijden. Hopelijk zien ze onze hesjes vroegtijdig anders eindigen we net als de Kangoeroes die hier links en rechts aan de kant van de weg liggen weg te rotten. Na 19 uur en 24 minuten rennen, draven, klimmen, dalen en vallen bereik ik als 122 het 100 kilometer punt. Vanaf nu gaat het stil worden op het parcours. Voor mij lopen 51 deelnemers en achter mij zijn er nog 5 die doorgaan op de 100 mijl. Nadat mijn uitrusting en gewicht is gecontroleerd mag ik beginnen aan het stuk naar checkpoint 5 (Somersby Public School)

Eerste stuk naar checkpoint 5 (Somersby Public School) is een zoektocht. Ik kan de ingang naar de trail niet vinden. Gelukkig komt er na enige tijd een loopster met pacer. De pacer is een local en kent het traject. Ik blijf dan ook het komende uur bij hem in de buurt lopen. Helaas moet hij dan gas terugnemen. Het gaat te snel voor de loopster die hij begeleid. Zeker bij het overstekken van de beekjes gaat veel tijd verloren omdat ze bang is voor natte voeten. Even loop ik daarna nog samen op met een andere deelneemster maar die blijft na een tijdje achter. De komende 4 uur loop ik alleen door het Australische landschap. Heuvels, vergezichten, bossen en rivieren. Draven en genieten.

Na checkpoint 5 (Somersby Public School) verandert even het landschap. Na dik twee kilometer gaat het door een Yuka veld. Een kilometer lang links en rechts alleen maar Yukas. Daarna is het weer regenwoud en rennen over modderige paden. Volgens de checkpoint logging kom ik als 54 aan bij checkpoint 6 (Mooney Mooney Creek bridge). Vorige checkpoint was ik 53. Blijkbaar is me iemand voorbij gegaan. Ik heb het niet gemerkt! Bij checkpoint 6 (Mooney Mooney Creek bridge) ook weer op de weegschaal. Weer iets afgevallen maar vochtbalans is oké. Toch maar wat extra gedronken.

Het laatste stuk totaal anders dan de afgelopen 150 kilometer. Na de verzorging gaat we via een laatste stukje regenwoud naar de zandsteen plateaus van het Brisbane Water National Park. Hier ook voor het eerste echte warmte. De lucht staat te trillen boven het zandsteen. De snelheid gaat dan ook snel naar beneden. Ik kom hier samen te lopen met Heng Fatt Yim. Een van de 6 andere niet Australische deelnemers. Tot aan de “unmanned water post” op 162 kilometer blijven we samenlopen en laten daarbij nog een 4-tal lopers achter ons. Onduidelijk is of dit allemaal deelnemers zijn. Want veel lopers hebben voor dit laatste stuk de hulp van een pacer. Na de “unmanned water post” geeft ik wat gas bij omdat ik zeker wil zijn dat ik de finish binnen de cut-off van 36 uur haal. Het water heeft gezorgd voor nieuwe energie, of krijg ik hier hulp van de “aboriginal spirits”. Voor en na de waterpost zitten namelijk allemaal tekens in het zandsteen van de plateaus. Tekens waarvan ik later hoorde dat ze horen bij “aboriginal sacred sites”. Hoe dan ook de laatste 14 kilometer gingen prima. Weer een handjevol lopers ingehaald. Na dik 34:30 zag ik de finish. Nu alleen nog afdalen naar het strand. Dan een kilometer over het strand en dan als laatste handeling, na 34 uur en 56 minuten onderweg, het Great North Walk paaltje aanraken bij Patong Warf.

De 100 mijl race is gewonnen door Clark McClymont (20:56) met een voorsprong van drie uur op nummer twee, Dave Graham (23:46). Nummer 3, Damian Smith (24:07), kwam een kwartier na nummer 2 binnen. Eerste dame was Sonia McDermott in 25:39, Meredith Quinlan in 26:05 werd tweede en op de derde plek Lise Lafferty in 30:52. Van de 87 starters op de 100 mijl zijn er 57 (66%) gefinisht.


Gerik Mik

 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Mijn vader kon smakelijk vertellen over hun vakanties in Duitsland, over kleine kabbelende beekjes in prachtige dalen met bloeiende graslanden, moerasjes, bosjes met alleen smalle paadjes en geen auto’s. Daar viste hij dan op forel. Aan zo’n dal moest ik denken toen we tijdens de Ruhrtalmarathon na circa 14 km in het dal van de Muttenbach omhoog gingen, van 90 naar 150 meter over 1,5 km lengte. Voorwaar een niet al te steile klim, maar die hoogtemeters zaten wel allemaal gegroepeerd op enkele venijnige klimmetjes, zoals die er nogal wat waren in de laatste 10 km van het rondje van 21,1 km. En dat rondje moesten we twee keer lopen.

Ik was ’s morgens al vroeg vertrokken, want de start in Witten was al om 09.00 uur. Eerst nog even de berichten van de Spartathlon lezen. Toen ik zaterdagochtend om 06.00 vertrok was de winnaar (Ivan Cudin) net bekend en zaten Wilma en Berry nog steeds in de race, hoewel Berry wel wat achteraan bungelde. Gelukkig zijn beiden gefinisht. Om 8.15 was ik in Witten en kon vlak bij de start parkeren. Even later komen Els Annegarn en Mischa Havreluk aan lopen, een leuk weerzien. Het was lang geleden dat ik met Mischa een marathon heb gelopen (we waren de enige Belg en Nederlanders, onbegrijpelijk voor zo’n mooi parcours zo dichtbij). Even een foto en dan naar de start, waar de andere 60 lopers al klaar stonden.

De eerste drie kilometers loop ik samen met Mischa, maar dan versnel ik toch. Dit parcours ligt me wel. Eerst langs oude fabrieksgebouwen in Witten, dan door parken en langs graslanden en gazons naar de stuwdam in de Ruhr. Vandaar langs het stuwmeer weer terug naar Witten. Dit deel loopt parallel aan de A43 en dat is goed te horen ook, wat een geluid komt er toch van zo’n snelweg. Na de doorkomst in Witten gaan we de kleine paadjes op, maar al gauw lopen we langs provinciale weg. Gelukkig duurt dit niet lang en op 11 km gaan we de heuvels in. Over halfverharde paden, door het bos, langs beekjes en graslanden, met doorkijkjes en stille bossen en vooral hellingen. Hoewel zeer pittig is dit toch wel het mooiste deel van het parcours. Mijn eerste ronde gaat snel, te snel voor dit parcours, maar het loopt zo lekker. En dat blijft het doen tot we weer de heuvels in gaan.

De hellingen lijken nu steiler en langer geworden te zijn. Ik wandel er drie omhoog, waar ik in de eerste ronde nog kon rennen. En waar ik in de eerste ronde naar beneden vloog, doe ik nu wat voorzichtig, de benen moeten we heel blijven. Het zwaarste stuk is als we de bebouwing van Witten in komen, op twee kilometer voor de finish, over 300 meter dik 25 meter omhoog. Pfft, er kwam geen eind aan. Maar dan toch de laatste kilometer en die gaat weer lekker naar beneden naar de finish (67 meter op een kilometer). Eindtijd 4:25:46 en eerste man 60+, wat me mooi barbecue gereedschap oplevert. En als het weer zo blijft, gaan we die ook nog gebruiken.

Theo de Jong
(theo.marijke <at> planet.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Treinreis

Morgen is Winschoten. Ik kijk er al dagen naar uit maar nu ik daadwerkelijk in de trein zit is van alle opgewonden spanning niets over. Er zijn weinig medereizigers en mijn gedachten krijgen de vrije loop terwijl ik zit te staren naar het landschap dat voorbij trekt. In de stilte van de reis voel ik het verdriet dat onder mijn hart zit. Ik denk terug aan de JKM bijna een half jaar geleden, aan mijn schitterende DNF. Met een brok in mijn keel heb ik daar gelopen, kilometers lang. Herinneringen aan mijn vader, zijn stem en zijn warmte voor altijd verdwenen. Bewegen en leven, stoppen en dood gaan. Beseffen dat ik wel leef en hij niet meer, dat de pijn die ik voel het bewijs is daarvan. Ik rouwde in stilte, 90 kilometer lang, tot mijn lichaam niet meer verder kon.

Ik ben loper zolang ik me kan herinneren. In mijn dromen loop ik en in mijn lopen droom ik. Hoe diep durf ik deze keer te gaan. Wanneer komt dat moment waarop ik een glimp opvang van mijn kern. Dat duaal moment waarop heel mijn lijf denkt niet verder te kunnen terwijl ik tegelijkertijd weet dat ik oneindig door zou kunnen. Het moment dat de geest het overneemt en ik zweef zoals in mijn dromen. Bevrijding. Het is ongrijpbaar en duurt nooit meer dan een fractie van een seconde. Dit is wat me drijft en misschien wel ons allemaal op zoek naar die rauwe ervaring van er zijn.

Morgen is Winschoten. Ik schud de gedachten van me af als ik de trein uitstap en beweeg me weer in de wereld. Morgen gaat een mooie dag worden met zon en publiek en vrolijke gezichten. Morgen zal mijn hoofd leeg zijn en zal ik alleen maar denken aan lopen.

Start

Het is bijna 10 uur. Op mijn arm heb ik voor de vorm 27,5 en 55 geschreven als gewenste tussentijden op het 5 en 10 kilometerpunt. Als alles mee zit en ik me braaf aan de tijden kan houden zou ik daarmee zomaar de limiet voor Texel kunnen lopen. Maar eigenlijk ben ik helemaal niet van plan om iets in die richting te doen al heb ik tegen iedereen gezegd van wel (iets van sociaal wenselijke antwoorden geven of zo). Ik hoef vandaag echt niets anders te bewijzen dan dat ik wil lopen en zelfs dat niet. Ik zie veel bekende gezichten aan de start en groet en zwaai naar iedereen. Daar zie ik Jan Muller en geef hem een hand maar door de brok in mijn keel kan ik hem niet goed aankijken. Door mijn hoofd flitst de JKM en het moment dat ik bij hem uithuilde aan de finish. Bij gebrek aan beter zeg ik maar dat ik enorm veel zin heb om vandaag te gaan lopen. Dat is nog niet eens gelogen ook al had ik honderd andere dingen willen zeggen.

Het startschot klinkt.

Lopen

Al na een halve ronde ben ik al mijn sombere gedachten van de dag ervoor vergeten. Ik geniet van de warmte en de kinderen die sponsjes aanreiken. In het park staan Robert Boersma en Edward Pechler en nog een zwik andere lopers mij aan te moedigen. Ze konden vandaag zelf niet lopen en zijn gewoon toch hier gekomen om te kijken. Ik voel me bevoorrecht dat ik vandaag wel mag lopen. Net als de vorige jaren is het Winschoter publiek weer geweldig. Ze klappen en juichen en roepen mijn naam. Ik hoef alleen maar oogcontact te maken of ze worden helemaal enthousiast. De RUN is feest in Winschoten.

Langzaam en zeker beginnen mijn voeten pijn te doen maar daar had ik op gerekend want ik loop op super lichte (100 gram) k**** schoenen met van die irritante crocsachtige knobbels over het hele voetbed heen. Na 40 kilometer heb ik het ermee gehad en wissel naar normale schoenen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het wisselen gaat alles behalve soepel het schiet in mijn rug en ik kom met moeite weer op gang. Na een paar kilometer ga ik maar even bij een lantaarnpaal hurken. Direct vragen omstanders bezorgd of het wel goed met me gaat. Eh ja ik heb gewoon wat pijn en nee ik hoef niet te drinken hoor. Om nog meer lastige vragen van de patrouillerende EHBO’ers te vermijden en me ook niet zo beschaamd te hoeven voelen loop ik snel door naar de Dixie op 3km en ga daar naar binnen om op mijn gemak te gaan zitten en mijn rug te rekken. Het is best wel behaaglijk daarbinnen en ik val even in slaap. Als ik wakker word is de rugpijn gelukkig weg en die blijkt uiteindelijk ook weg te blijven.

Ik vervolg mijn rondes, versnellen en vertragen en dan ineens is daar de laatste keer. Sneller dan ik had verwacht. Ik weet wat mijn eindtijd gaat worden (10+) dus ik heb tijd genoeg om de supporters langs het parkoers te bedanken. Zwaaien en lachen naar de jongelui aan het fietspad die spontaan “Mocking Bird Hill” voor mij beginnen te zingen als ik zeg dat dit mijn eindronde is. Een laatste high five met het super groepje net voor de finish dat elke ronde steeds harder mijn naam riep.

Finish

Ik neem de laatste bocht en dan is daar de finish. Raar idee om zo meteen te moeten stoppen na 10 uur te hebben gerend. De omroeper heeft me gezien, herkend en aangekondigd. Ik zwaai naar alle mensen langs de kant. Daar zie ik Robert en Jan bij de finish voor me klappen. Ik heb ook voor jullie gelopen denk ik bij mezelf en ik glimlach breeduit naar ze. Zo vet dat jullie mij elke ronde weer hebben lopen aan te moedigen.

Hier is de finish, hier moet ik stoppen, ook al ben ik nog lang niet moe ook al zou ik verder willen rennen oneindig lang. Vandaag is 100 kilometer genoeg.

Endy Kasanardjo
zetafish(at)gmail.com
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Ik wilde eigenlijk zaterdag 20/9 naar Vorselaer, naar de Biermarathon. Niet voor het bier maar omdat Louis Hufkens daar, op zijn thuisbasis, zijn 200ste marathon zou lopen. Echter, die zaterdag vierde mijn jongste kleizoon Tygo zijn verjaardag. Hij werd één jaar en daarbij kon opa natuurlijk niet ontbreken. Dus werd het zondag 21/9 de Beekse Marathon. Voor mij weer een primeur, twee weekeinden achter elkaar een marathon. En na de One and Only in een nieuw PR was ik erg benieuwd hoe het in Hilvarenbeek zou gaan.

Wel, dat ging perfect, weer een nieuw PR voor mijn tweede loopleven. En ook nog een eens met een negatieve split van 1:30. Het ging echt voortreffelijk in een bijzonder strak tempo, 39 km in 6:07 – 6:13 per km en de laatste drie gingen in 6:23, 6:16 en 6:17, dus ook tot het allerlaatste nauwelijks verval.
Het was dan ook geweldig loopweer. Van huis gegaan in de regen, maar al snel was het droog, half bewolkt en een graadje of 18 met af en toe een lekker windje. Kortom perfect. Voor de start even gekletst met Henry Okkersen, gelukkig weer blessurevrij en de onverwoestbare Hans Buis. Ik had ze lange tijd niet meer gezien, een blij weerzien.

In Hilvarenbeek start alles tegelijk, 5 km, 10 km, 21 km, 30 km en de marathon. Samen met Hans en Henry start ik vrijwel achteraan op het plein bij de kerk. Voor de marathon lagen vier rondes te wachten, eerst 5 km, dan een rondje van 16,1 vervolgens 8,9 om de marathon vol te maken met een ronde van 12,2 km. En wat voor rondjes, alle vier zeer afwisselend, door dorpjes en velden, door bossen en langs akkers, echt een heerlijk parcours. Zeker in vergelijking met de One and Only nauwelijks publiek. Op de markt in Hilvarenbeek en paar en onderweg vooral fietsers die ons aanmoedigden.

De eerste ronden had ik, temidden van de halve marathonners en de 30 km-lopers, het gevoel echt in een wedstrijd te zitten, maar toen die lopers afvielen liep ik echt alleen. Maar op dit parcours was dat geen punt. In Esbeek werd ik door door enkele toeschouwers verkeerd gestuurd, maar al snel werd ik door een verkeersregelaar op het goede spoor gezet. Dank daarvoor. Maar ik had toch bijna 900 meter afgesneden (leve de gps in mijn horloge). Dus in de vierde ronde heb ik drie keer een stuk terug gelopen totdat ik die 900 meter ingehaald had. Ik had niet voor niets betaald voor 42195 meter.

Bij de finish stond Henry me op te wachten. Hij was al na 3:39:20 gefinisht. Volgende maand wordt hij 69! Voor mij stond de klok stil op 4:19:21. In mijn eerste loopleven waren Henry en ik aardig aan elkaar gewaagd, al won hij meestal nipt. Ik kan me nog herinneren dat we in 2005 de zware Border Bridge Marathon liepen. Henry won nipt in ik in 3:28:35, ik kwam daar 23 seconden achteraan. Het verslag eindigde ik toen met: “niet gek voor twee van die oude kerels”. En dat gaat ook nu weer op.

Theo de Jong
(theohinne <at> hotmail.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]