Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
18 jul 2016
Soms zijn er belangrijkere zaken in het leven dan de wedstrijd op zich...
6 jul 2016
Great Glen Ultra 2016
4 jul 2016
Thuringen 100 mijl
1 jul 2016
Stumilak Ultra
Verslagen in 2016
* Juli
* 18 jul 2016: Soms zijn er belangrijkere zaken in het leven dan de wedstrijd op zich...
* 6 jul 2016: Great Glen Ultra 2016
* 4 jul 2016: Thuringen 100 mijl
* 1 jul 2016: Stumilak Ultra
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2016
 
Vooreerst aan al de mensen die de 6u of 24u tot het einde volhielden een dikke chapeau en petje af. Aan de mensen die opgaven, je was heus niet de enige. Van de 31 starters op de 24u zijn er 20 gestopt, op de 6u was ook al meer dan 15% van de deelnemers gestopt.

Ik was zaterdag al aanwezig voor de 24u. Mijn vrouw had stiekem een hotel gereserveerd, omdat ze wist dat ik erbij wou zijn. Ik praatte dan ook al met veel mensen, zo ook met het entourage van Wouter Van Rie. Normaal ging ik updates geven tot 0u30, maar uiteindelijk werd het 2u 's nachts en sliep ik pas om 3u. Wouter was bezig aan zijn eerste 24u, net zoals Xavier Verbruggen, Pascal van der Veer. Ondertussen was ik ook al fan geworden van Wouter Van Rie, toen ik hoorde dat Xavier (verwonderde me wel een beetje) opgaf, was ik dus benieuwd wat hij ging doen. Zijn doorzettingsvermogen werd beloond en hij werd 3e op het BK mannen, 4e overall BK en 6e overall (alle lopers). In de ochtend zag ik Rinus van der Wal aan het ontbijt van het hotel verschijnen. Hij ging zich bezinnen of een 24u wel iets voor hem was.

Goed. Mijn eigen wedstrijd dan maar. Het plan was om binnen de 3u 28km te halen én snel te starten, dan kon ik nadien wel wandelen en zo 48km in totaal halen, de afstand van vorig jaar. Ik ging ook kleine passen nemen met een hoge cadans (ongeveer 220 per minuut, 110 enkel), want hierdoor zou ik ergonomischer lopen én laag over de grond glijden waardoor ik de snelheid langer kon volhouden. Ik kieperde ook elke halve ronde water over mijn hoofd (op het einde zelfs 3x en 1x in de helft), maar nog geen 200m verder was het allemaal al opgedroogd.

Het eerste uur ging goed met rondetijden van 11m28, 10m38, 10m45, 10m37 en 11m09. Het tweede uur ging al wat minder goed, de cadans begon ik te verliezen, ik begon meer en meer te gaan lopen zoals de anderen, een lagere cadans, meer afzet op de voeten. Het resultaat was dan ook dan ik snel meer en meer energie begon te verbruiken. Maar goed na 2u5m had ik toch al 20 km. En toen besloot ik om het voor bekeken te houden. Nog 4u wandelen aan 6 km/u, dan zou ik minder last hebben van de warmte.

Een halve ronde later zei Els Aelbers, kom Kevin, je hebt je ingeschreven dan moet je er het beste van maken. Loop wat mee met mij. De Franstalige Belg Benoit Declercq liep ook samen met haar. Er wou eerst een kuitkramp zich laten voelen, maar gelukkig bleef het bij gewoon een paar spiercontracties. Aan de bevoorradingspost zei Benoit dat het tempo te snel ging voor hem, hij was dan ook bezig aan een 24u. Ik liet Benoit en Els achter en had een rondetijd van 15m21. 8 km/u was ideaal om op 3u 28km te halen.

En zo startte ik toch terug met lopen. Het derde uur werd er nog wel redelijk gelopen, maar ook al redelijk wat gewandeld. Na 3u stond de teller op 26 km, goed de marathonafstand gingen we wel halen. Ik kreeg ook ergens een dip van vermoeidheid, even wat slaapwandelen (3 sec ogen toe en dan weer open), maar al een geluk dat de dip beperkt bleef tot enkel het heuveltje.

De bewolking, die via het weerbericht was beloofd, net zoals 22 graden die 27 graden was, kwam er uiteindelijk toch door. Ik zette me nog eens aan om wat sneller te gaan. Als een hijgende reutelende hond liep ik verder. Het deed me denken aan mijn zoon die na het krijgen van het RSV virus moet puffen. Hij reutelt dan ook gemakkelijk. Maar een half rondje verder moest ik toch weer in die zon, dus ging ik maar wederom wandelen.

Het vierde uur kon ik ook nog wat lopen. Het entourage vroeg of ik iets nodig had, een stuk of 10 ijsblokjes zei ik al lachend. Mijn plusdochter riep me blijkbaar al een paar keer maar kon me niet inhalen, nochtans had ik geen wondertempo. Uiteindelijk hoorde ik haar en ze kwamen met een ijszak. Ik zette het onmiddellijk op mijn hoofd, maar nog geen 500m verder was het ijs al gewoon lauw water. Maar goed, ik voelde me wel verfrist. Een verademing.

Ik meende ook dat ik het vijfde uur redelijk wat liep, maar als ik de rondetijden bekijk, moet ik daar ofwel geslenterd hebben ofwel veel gewandeld hebben. En toen werd ik mottig en kreeg ik steken in de spieren. Eten of drinken zou leiden tot overgeven. Het laatste uur zou ik dan wandelen, want als ik niet kon eten of drinken, dan kon ik ook niet lopen, want dan ging ik waarschijnlijk nadien een bloeddrukval krijgen. Tyana, de plusdochter, zei dat ik dan misschien beter stopte, maar ik moest nog minstens een rondje doen voor de marathon afstand. Ik riep: "Of ik nu hier een uurtje mottig ben of in de kantine, mottig blijf ik toch", en ik wandelde verder. Ondertussen wandelde ik samen met de neef van Lien Wauters, Hans Van der Taelen, een trail loper. Hij was naar hier gekomen op vraag van Lien, maar net zoals bij Juan, was rondjes lopen niets voor hem.

Aan de drankenpost had ik per ongeluk gezouten chips genomen. Een gewente om elke ronde iets te eten. Het drong pas 300m verder door dat ik chips gegeten had. Maar nog voor het einde van dat rondje, stak het wandelen me tegen en liet ik de Hans achter. Terug aan de drankenpost nam ik terug gezouten chips en het werkte want mijn mottigheid verdween. Toen ik net de finish passeerde vroeg het entourage of ik iets nodig had. Een pakje gezouten chips. Ik liep nog verder want ik wou in feite de schaduw op de helling bereiken. Ik wou alleszins niet in de zon eindigen op de piste. Toen ging het eindsignaal...Op de piste... Shit dacht ik, maar aan de buitenkant van de piste stonden bomen...Schaduw...

Mijn partner kwam af met het pakje chips. Kees van Helmond vroeg of hij ook wat kon krijgen. Met plezier, een gans pakje chips ging ik toch niet opeten. In de kantine kreeg ik nog geen 20cl Fanta op. Tijdens het douchen en onderweg naar huis dacht ik maar aan één ding: is het me dit allemaal waard? In de zon loop ik écht niet met plezier én lopen moet voor mij plezant blijven.

Het plezier dat ik heb in Steenbergen of het Amsterdamse bos, dat heb ik niet in Aalter. Het ligt niet aan de organisatie, want iedereen supporterde wel eens voor jou, maar het is gewoon té warm. 's Avonds bleef de vraag nog hangen. Ik ging het even laten rusten. Mijn haren bleven uren in goosebumps modus staan en ikzelf had kou... 's Ochtends deed ik eerst Ayden weg naar de onthaalmoeder, daarna reed ik door. Ik kreeg het warm en stond in de file. Nou even airco lager zetten dacht ik, maar hij stond blijkbaar al maximaal. Ik richtte dan maar de blazers op mezelf. 9u 24 graden te Zaventem... Wegenwerken... Man man man... Hoe ze het doen, ik weet het niet, maar geef mij maar mijn coconnetje. De koelte, terwijl buiten de zon schijnt. In Leuven was het 22,5 graden, maar ik zocht toch de schaduw op. Daar is het goed uit te houden, maar met de zon op je gezicht... Ik zal het nooit snappen waarom mensen uren op een strand gaan liggen voor wat zon...

Ondertussen brak ik weer één van de gezondheidsexpert regels... Mijn ontbijt bestond uit 3 stukken pizza (oorspronkelijke diameter 46 cm) en een ijs, ijs, ijs, ijskoude cola... De enige wedstrijden die ik nog ga lopen in Juli en Augustus zijn de Wolventocht (een wandeltocht van 30 km) en de Dodentocht (waar ik 's nachts al zoveel km's afleg dat ik in de ochtend aankom. De rest houd ik voor bekeken. Ooit moet ik het probleem 'hitte' wel oplossen, maar de komende jaren zal je me meer te zien krijgen op de voorjaars en najaars wedstrijden... Klavertjevier marathon zal voorlopig de laatste keer zijn dat ik mijn lichaam zo laat afzien. Daar zal ik niet snel starten omdat ik twee weken ervoor de Doto verorberd zal hebben...Dus ik ben gedoemd om weer 5u20m hitte te trotseren... Aan al de mensen die het presteren, een welverdiende chapeau, maar geef mij maar koning Winter...


Kevin Simons
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Wanneer je naar een kaart van Schotland kijkt is een van de eerste dingen die opvalt de merkwaardige diagonale lijn die het noordwestelijke deel scheidt van het zuidoostelijke deel. Deze lijn begint al bij Oban, waar hij nog de vorm heeft van een trechtervormige zee-arm om zich vervolgens te vernauwen totdat er bij Fort William niet meer dan een smal kanaal overblijft: het Caledonian Canal. Verdergaand in noordoostelijke richting verbreedt dit kanaal zich weer om twee kolossale meren te vormen: Loch Lochy en het bekende Loch Ness. Dit laatste heeft naar verluidt de grootste waterinhoud van alle meren in Groot-Brittannië. Het is dan ook 37 kilometer lang en tot 226 meter diep. Na Loch Ness loopt het Caledonian Canal verder tot aan Inverness, waar het weer in zee uitmondt.

Dit alles is het gevolg van een breuklijn tussen twee aardplaten, die ‘the Great Glen’ (het grote dal) wordt genoemd. Het Caledonisch kanaal is ooit een militaire en commerciële scheepvaartroute geweest. Daartoe is het van 29 sluizen voorzien om het enorme hoogteverschil te overbruggen. Het sluizencomplex bij Fort William, dat uit maar liefst acht getrapte sluizen bestaat, heeft de toepasselijke naam ‘Neptunes Staircase’. Vandaag de dag passeren er alleen nog pleziervaart en vissersbootjes.

Langs de volle lengte van de Great Glen loopt sinds 2002 de ‘Great Glen Way’, een lange-afstands wandelpad. In augustus 2014 werd ‘the high route’ opengesteld die vanaf Invermorriston in plaats van langs de oevers van Loch Ness hoog over de heuvels loopt en prachtige uitzichten biedt.

De Great Glen Ultra volgt de markeringen van de Great Glen Way inclusief de high route, met hier een daar een door de organisatie aangebrachte kleine omleiding om bij de checkpoints te komen. De lengte die wordt vermeld is 71 miles oftewel 114 km, volgens mijn Garmin was het 112 km. Het aantal klimmende hoogtemeters is om en nabij de 1900. Toen ik deze loop tegenkwam (volgens mij was het op Ultraned) viel ik er eigenlijk onmiddellijk voor. Het was precies wat ik zocht: een landschappelijke mooie loop-in-lijn, uitdagend qua afstand maar niet al te technisch en in het hart van Schotland. Bovendien had ik Loch Ness nog nooit aanschouwd en dat werd toch ook wel eens tijd. Het was dit jaar alweer de vierde editie van deze loop (voor het eerst over de high route) dus dat geeft ook wel vertrouwen in de organisatie.

Het betreft hier een zogenaamde ‘self supporting’ loop wat betekent dat je zelf verantwoordelijk bent voor je proviand. Je levert op de startlocatie een zestal ‘dropbags’ in die door de organisatie op de checkpoints worden neergezet. Omdat iedereen altijd veel meer meeneemt dan hij of zij op kan blijft er naarmate de tocht vordert steeds meer achter zodat het een waar eetparadijs wordt.

De start was op ‘Neptunes Staircase’ in Fort William. Daar hadden zich om 1 uur ’s ochtends in het halfdonker aan de voet van de in wolken gehulde Ben Nevis zo’n 100 mannen en vrouwen verzameld. Na het blazen van een hoorn (gelukkig geen doedelzakken dit keer) waren we op weg voor een avontuur dat maximaal 22 uur mocht duren. Donker wordt het niet gedurende de midzomer in het noorden van Schotland. Hooguit een diepe schemering. Alleen in de donkere bossen was de hoofdlamp nodig maar om een uur of drie was het gewoon weer helemaal licht. Wel was het behoorlijk gaan regenen en dat hield tot een uur of zeven aan. Daarna werd het droog en later verscheen er zelf een aarzelend zonnetje. Op de toppen was het met 11 graden ronduit fris. Maar dat heb ik liever dan warmte. Mede door dit ‘ideale loopweer’ ging het prima. Ik had behoorlijk wat trainingskilometers gemaakt, met als afsluiting twee weken geleden de 9-uursloop in den Haag, en dat leek zich terug te gaan betalen. Een afstand van boven de 110 kilometer is voor mijn doen behoorlijk lang. Sterker nog, van al de 135 ultramarathons die ik tot dan toe had gelopen was de langste 104 km!

Tijdens eerdere ultra’s in de UK werd ik vaak opgehouden door de technische passages, met name de rotsachtige klauterpartijen en afdalingen. Die ontbraken hier echter. De paden waren ‘very good underfoot’. Zachte bosgrond, grind- en gruispaden en af en toe een stuk asfalt. Het liep gemakkelijk en van inzinkingen was geen sprake. De beklimmingen en afdalingen waren hier en daar behoorlijk steil maar niet te vergelijken met bijvoorbeeld de Scafell Pike. Dit was het zomerse gezicht van Schotland. Weelderige, dicht begroeide bossen in de Glens met prachtige bloemen, kabbelende beekjes en ruisende watervallen. Boven op de high route (400 meter) was het wat kaler maar daar domineerden de fantastische uitzichten op de kloof van de Great Glen en het lange lint van Loch Ness. Een feest der elementen! Alle vermoeidheid viel van je af. Het deed me een beetje denken aan het Noorse fjordenlandschap.

Net binnen de 17 uur finishte ik op de atletiekbaan van Inverness, dik tevreden met het resultaat. De volgende ochtend was er in het stadion een prijsuitreiking. Het leuke was dat niet alleen de top 3 m/v naar voren werd geroepen, maar dat daarna elke finisher persoonlijk in het zonnetje werd gezet met een flesje whisky, een whiskyglas met logo en een fotomoment.

Al met al een leuke loop met een enthousiaste organisatie en een bijzonder parcours. Nu nog kleinschalig, maar het zou met niet verbazen wanneer deze verder in populariteit zal groeien. En wat ons Nederlanders betreft: nu er sinds half mei een directe vlucht van Amsterdam naar Inverness bestaat kun je binnen twee uur in de Highlands staan!


André Boom
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Vrijdagavond 1 juli gestart op mijn eerste 100 mijlen. 2 Weken daarvoor de Zugspitze trail 100 km afgesloten in regen en modder. De vraag is dan altijd; ben je hersteld voor een 100 mijl 2 weken later. Het weekend daartussen nog 3 dagen getraind in Gulpen. Woensdagmiddag vertrokken naar Thuringen met camper. Overnacht langs de Duitse autobaan om daarna donderdagochtend op de minicamping in Frotstadt aan te komen. Ik was niet de eerste. Enkele tentjes en een camper stonden reeds op het goed gefaciliteerde campingterrein. Praatje hier en daar. Teruggereden naar dichtbij zijnde stadje om bij de Aldi de koelkast vol te gooien. Donderdagavond was de camping al vrij vol met enthousiaste ultralopers.

Het was editie nr. 10 dus er werd een 100 km en een 100 mijl georganiseerd. De 100 mijl zou vrijdagmiddag en avond starten in tijdgroepen. Vanaf 16.00 bestond de mogelijkheid om te vertrekken op ieder heel uur. Rond 20.00 zouden de laatsten vertrekken. Je moest je snelheid zo indelen dat je na 70 km op het 10km punt van de 100 km zou arriveren. Te vroeg betekende wachten. Te laat out of race. Volledig bepakt en bezakt stond ik om 17.00 klaar om van start te gaan samen met nog 8 lopers. Aangemoedigd door mijn vrouw en een groot aantal in de wachtkamer zittende en liggende ultralopers vertrokken wij voor onze 160 km. De eerste km verliepen rustig. Niemand zei veel. Er was een mogelijkheid tot fietsbegeleiding. Dat was niet ongunstig, want sommige trajecten waren behoorlijk monotoon. Ook kon deze lange afstand fietser je bagage vervoeren; dat scheelde weer wat kilo’s.

Na ongeveer 15 km kwam ik naast een dame uit Hong Kong te lopen. Reisde de hele wereld af om te lopen en was naarstig op zoek naar een man. Helaas, already bezet. Was er geen aantrekkelijke Chinese man dan? Te competitief, was het antwoord. Rond 40km begon ik de eerste starters in te halen en werd het tijd voor de lamp. We liepen de nacht in. Verdraaid; het lopen ging steeds beter. Het was helder, een beetje vochtig warm, maar verder zeer goede omstandigheden om te lopen. En laat ik nu veel te vroeg op het voor mij 70km punt arriveren, om 2.15 ’s nachts. Als eerste. Dit was mij nog nooit overkomen. Er stond nog geen post, niets en niemand. Natuurlijk, alleen mijn trouwe metgezel, die alles volgde en verzorgde. Zij belde de organisatie op of ik verder mocht. Een keiharde Duitse neen. Te vroeg betekende wachten.

Na mij druppelden andere lopers binnen en na, voor mij 1 uur en 15 minuten wachten, konden wij onze trailweg vervolgen. Dat wachten werkt meestal niet in je voordeel. Ook deze keer niet. Het ging niet meer heel soepeltjes. En toen ik op 90 km dacht dat ik op 100 km zat begon het ook mentaal ietwat heuvelaf te gaan. Die ellelange bos – en asfaltpaden werden heel langweilig. Het Thuringerwald sloot zich om mij heen als een ondoordringbaar woud waar maar geen eind aan scheen te komen. Nu heb ik geen hekel aan bomen, maar dit werd wel heel eentonig. Af en toe een medeloper en/ of fietser waar ook geen zinnig word uitkwam. Gelukkig, de vele zeer goede verzorgingsposten brachten wat vertier, maar verder kostte het mij moeite om mij zelf aan de praat te houden.

Dan eindelijk na ongeveer 140km einde woud. Open velden en wat dorpjes. Dat werkte positief op mijn motivatiemeter. Echt makkelijk ging het niet meer. De laatste 5 km kon ik, ondersteund door wat zij noemen de meist verruckte verzorgingspost op het parcours ( cheergirls / harde opzwepende muziek) toch nog een beetje tempo houden om daarna in 23 uur en een beetje over de finishlijn te schuifelen. Dik tevreden natuurlijk.

Hulde aan alle vrijwilligers ( en dat zijn er een hoop) en de gezellige / goed georganiseerde verzorgingsposten onderweg . Niet te vergeten de prima start / finishlocatie!

See you bij de Swiss Irontrail Davos.

Groet,
Hans Lems 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
In het weekend van 24 Juni 2016 stond ik aan de start van de eerste editie van de Stumilak, een zware ultraloop in Polen van 176km en 9.200 hoogtemeters + en -. Ik ben door de medeorganisator van de Legends Trail, Stef Schuermans hierop gewezen ergens in November 2015 en hij zou er ook naar toe gaan. Hij heeft in Polen gewoond en spreekt Pools. Later blijkt hij dan in een examen periode te zitten en blijk ik mij als enige niet-Pool te hebben ingeschreven! Stef waarschuwt mij ervoor dat de organisator Michal Kolodziejcyk bewust zoveel mogelijk een parcours met pieken omhoog en omlaag verkiest, het parcours kent maar liefst 71 bergpieken. Ik had mij door twee loopmaatjes ook voor de Dolomiti Extreme Trail van 103km laten verleiden (twee jaar geleden deden wij de 53km versie), maar na inschrijving bleek deze 2 weken ervoor te liggen, niet erg slim. In 2011 heb ik echter iets vergelijkbaars met succes gedaan en je hebt dan ondanks een niet geheel herstelde moeheid de afstand in de benen.

Ik heb maar weinig idee van wat ik kan verwachten omdat ik nooit eerder in Polen ben geweest. Het gebied maakt deel uit van Transsylvanië, de bossen zijn zo uitgestrekt dat er altijd weinig mensen hebben gewoond. Een groot deel van het bergparcours ligt op een bergkam op de grens met Slowakije. De Babia Gora of heksenberg is in het verleden voor rituelen gebruikt.

In de maand Mei heb ik als voorbereiding elke dag 20km gerend op lage hartslag (126BPM), het resultaat was voor mij vrij spectaculair: 4kg eraf, 1,5-2km/uur sneller bij dezelfde hartslag en een stevige verbetering in mijn loop techniek. In het begin deed ik er 3 uur over, aan het eind 2:25 met een nog lagere hartslag. Voor hoogtemeters heb ik meerdere training sessies op een kolenberg van een kleine 100m net over de grens in Duitsland gedaan, tot 3.000 hoogtemeters en goed om het materiaal te testen. Ik ontdek dat ik nu in tegenstelling tot het verleden “onbeperkt” kan klimmen, zolang ik maar onder mijn lactaatvormingsgrens blijf, ook met volle bepakking tot een kilo of 7. Ik ben ook meer dan de helft van mijn gewicht van mijn rugzak afgevallen! Ander voordeel is dat ik geen maagproblemen krijg bij deze snelheid. Ik vrees wel knieproblemen en peesontstekingen vanwege “too much too soon” in verband met veel hoogtemeters op een heel technisch terrein.

Twee weken geleden ben ik in de Dolomieten uitgestapt vanwege een beginnend spierscheurtje in de knie op 75km om het niet erger te maken. Het vele gespring van rots naar rots en met verdraaide voet landen heeft zijn tol geëist Dit is lastig te trainen als je niet meerdere keren naar het terrein zelf kunt gaan. In Frankrijk waar ik 10 jaar heb gewoond had ik vaker vlak na de winter, als de hoogtemeters terugkomen, kortstondig last van een geïrriteerde kniepees, maar dit ging snel weg en ik kon zonder tape, zwachtels of steunkousen het seizoen door.

Daarnaast ben ik bij een sportdiëtist geweest om te bepalen wat mijn energieverbruik is. Ik heb hiervoor Limburgs Zwaarste als proefballon gebruikt. Ik blijk tijdens werkweken teveel en tijdens wedstrijden te weinig te eten. Ik heb dan meestal geen hongergevoel en kom daardoor in de problemen.

Wat “nieuw” is voor mij of te ontdekken tijdens deze wedstrijd:

1. Lage hartslag absoluut aanhouden.
2. Het overgaan naar hyperventileren in de loop van een wedstrijd oplossen en enkel door de neus ademhalen.
3. Sneller systeem om de stokken op te bergen, omdat ik het erg vervelend vind om met stokken in de hand te rennen en dat je postuur verandert. Je armen dragen dan ook nauwelijks meer bij aan de voortstuwing. Ik heb een brede elastiek van ruim een meter zo genaaid dat ik hem tussen de punt en handgreep van de stokken kan spannen en deze vervolgens als een boog/ schoudertas dragen. Met een stukje klittenband houd ik alles in de juiste hoek op zijn plaats.
4. Blister Shield: een relatief nieuw product testen om frictie op de huid te voorkomen en daarmee blaren. Het werkt heel goed maar wast gelijk weg bij regen. Je schuift hierdoor wel sterker in je schoen bij afdalingen en daardoor kun je weer blauwe plekken aan je tenen krijgen. Niet in Nederland verkrijgbaar.
5. Voldoende eten. Voor 80km heb ik bijna een kilo aan energie- en proteïnerepen! Mijn zelfgemaakte havermoutrepen en proteïne-amandel-cacaorepen zijn veel lekkerder. Ook een recept van Danny Dreyer voor een energiedrank, een mix van cacao, espresso, honing, ahornsiroop en zout is heerlijk. Ik gebruik ook gewoon diksap, veel rustiger op de maag dan sportpoeders. Ik heb appelcompote zakjes gerecycled en met een grote spuit hervuld met mijn eigen zaken. Ze zijn elk 100ml en dus meeneembaar in het vliegtuig en kunnen vervolgens worden weggegooid.
6. De ideale schoen. Deze bestaat helaas niet voor mij, het zou namelijk een Altra Lone Peak met een Inov-8 Roclite 295 zool zijn. De eerste heeft niet voldoende grip en valt daardoor af op dit parcours maar zit fantastisch, de tweede is te smal voor mij maar heeft een fantastische grip. Ik heb een net een nieuw paar Roclites (mijn 7e) gekocht, maar een halve maat groter om in de afdalingen niet telkens met mijn dikke teen tegen de neus te stoten. Om het extra schuiven op te vangen heb ik de veters door elastische triatlon veters vervangen.
7. In plaats van foto’s te nemen heb ik voor 40 Euro een Android telefoon horloge aangeschaft (DZ09). Hiermee kan ik snel audio-opnames maken. Het is mij opgevallen dat veel details na de race in je hoofd worden gladgestreken naar mooi, moeilijk, zwaar etc. en nu kan ik ze ter plekke gedetailleerd opnemen om later van te leren. Vandaar dat alles hieronder een tijdstempel heeft en zo uitgebreid is.

Michal waarschuwde voor de hitte. Waar zijn markeerders normaal 5 uur nodig hebben, is het nu 8 uren. Drink genoeg en neem genoeg mee. Bij 38km is er een bergbeekje waarvan je veilig kunt drinken. De limiet wordt tot ongeveer 40min opgerekt vanwege de hitte. Als je wilt stoppen dan kun je dat het best bij een drankpost doen, voornamelijk die op 103km. Er is iemand die je vanuit elk dorp voor 30 Zloty komt ophalen en in geval van echte nood is er een reddingsteam (niet bedoeld voor als je gewoon wilt stoppen). Er is warm eten op 78, 103 en 120km. Gels en koffie is beschikbaar. Vanaf 140km wil je niet meer stoppen want daar wordt het terrein makkelijker op twee steile pieken na.

Vooraf waarschuwde Roman, een deelnemer van 67 en geëindigd op de 3e (!) plaats voor de moeilijkheidsgraad met “OOH” en “AAH” en “Schwierig”. Hij blijkt later het parcours al een in zijn eentje te hebben gedaan. Ik verbaas mij over het feit dat een relatief makkelijk uitziend vlak stuk op de kaart zo moeilijk zou zijn (na PK3). De steile afdalingen zijn dat natuurlijk wel.

24 Juni 2016
12:57 Net bij start verschenen in de sporthal van Bielsko-Biala, racegegevens opgehaald, uiteindelijk weinig personen hebben zich daadwerkelijk ingeschreven en slechts 2 vrouwen. Zeer goede professionele organisatie voor zo'n kleinschalig evenement. We nemen gezamenlijk een bus naar Zawoja en iedereen probeert wat te rusten. De lopers bekijken mekaar van top tot teen, schatten mekaar in. Iedereen wordt door Michal en zijn vrouw Anna gecheckt op reddingsdeken, fluitje, lamp, drinkreservoir en voeding. De rest wordt geloofd. Sommigen hebben extreem weinig spullen bij zich en dat maakt mij sceptisch.
16:06 We starten als anticlimax wandelend (! 3..2..1 ) in Zawoja op 533m hoogte, 33 graden en je zweet je de blubber.
16:24 eerste klimmetje naar Cyl Hali Smietanowej op 1298m voltooid, maar de hartslag is te hoog en momenteel lastig omlaag te krijgen. Ik ga langzamer. Er zijn met de warmte veel vervelende vliegen
16:42 De hartslag komt onder zelf gestelde marge van 126
17:02 We komen op de top van de eerste berg Cyl Hali Smietanowej, vervelende vliegen, mooi uitzicht en erg heet

18:10 PK1 (drankpost 1, Krowiarki) 10 min later dan verwacht kom ik aan op de eerste drankpost op 10km. Goedendag in het pools is dobry leer ik uit de praktijk. Een grote zomerse regenbui zet aan met onweer en de jas gaat aan, terwijl een stralende zon door uitgestrekt dennenbos aan de andere kant in je gezicht schijnt. Weidse uitzichten met glooiende dalen. De drankpost is summier, vooral water is belangrijk. Michal leidt de lopers vanaf hier om teneinde de onweersbui op Babia Gora (Diablak) of “Heksenberg” op 1725m te omzeilen. Hier is 2 weken geleden nog een persoon door een blikseminslag overleden en dat was tevens niet de eerste keer! Ik ben best teleurgesteld, maar de veiligheid is belangrijker. We gaan via de blauwe en vervolgens de rode route. Dit is een breed verhard pad en wat langer qua afstand maar wel geheel renbaar.
18:42 Op dit pad begint de gluteus medius een beetje te zeuren (heup aan de linkerkant), dit voelde ik al een beetje tijdens de Dolomiti extreme trail. Als ik met de duim op het plekje duw is het gezeur weg. Conclusie: doorgaan!
19:02 Er zijn hier duizenden dennenbomen zwaar aangevreten door boktor en vervolgens bij een windvlaag omgeknakt. De gaten zijn elk 2 tot 3cm groot.
19:15 Ik ben al een tijd bezig om gedurende een ultra volledig op neusademhaling te rennen. Dat lukt, maar ik merk dat ik in de loop van de race zonder reden overmatig ga ademhalen. Dit kost onnodig extra energie vanwege een hogere hartslag die dat oplevert. Ik denk op dit moment de oorzaak te hebben gevonden! Naarmate de race volgt ga ik mijn middenrif net onder de onderste ribben aanspannen en daarmee knel ik een buikademhaling af. Ik neem een klein beetje gas terug en een telkens terugkerend probleem is in deze race ineens opgelost!
19:16 Aan het eind van de blauwe route worden er uitgebreid foto's van mij genomen en de fotograaf neemt wel een kilometer lang shots. Het rode pad is een bospad met uitstekende keien maar nog goed loopbaar. De jas gaat weer uit want het weer is weer mooi en het is broeierig.
19:31 Mijn eerste misser van een afslag en ik loop een kleine 500 meter te ver omlaag en weer terug omhoog. Ik heb het gele in plaats van het rode pad genomen terug naar Zawoja. Na enkele kilometers kom ik weer bij het originele pad en klim en daal ik naar twee middelmatige pieken, de Medralowa 1169m en Jaworzyna 1046m. De stemming is opperbest, ook al weet ik dat ik het merendeel van de race alleen ga zijn.
19:57 op afstand is de piek van de Babia Gora te zien. Indrukwekkend maar helaas niet fatsoenlijk te fotograferen van hieraf.
20:02 Via een breed graspad midden door het bos hoor ik in verder totale stilte een nachtegaal. Ik geniet er van en ga het geluid opnemen, maar vanaf dat moment houdt de nachtegaal zijn kop!
20:21 Een ansichtkaart-uitzicht: bergen, bomen rode lucht bij ondergaande zon.
20:47 Ik word door 2 lopers ingehaald die de Babia Gora wel gedaan hebben en voel mij daardoor een beetje lullig. Ik troost mij met de gedachte dat ik wat meer kilometers heb afgelegd.
22:01 Het is inmiddels donker en de hoofdlamp is aangegaan. In de Dolomieten heb ik dit model van het merk Fenix kunnen uitproberen en deze schijnt tot 200m ver (900 Lumen) indien nodig, een grote luxe op technisch terrein. In de nacht lijken de achterkant van boombladeren op stukken plastic. Ik wordt ingehaald door 2 lopers en besluit om niet aan te haken om mij niet op te blazen, daarvoor is het nog te vroeg. Doel is uitlopen, leren, genieten indien mogelijk en niet de beste tijd neerzetten. Het is ongelooflijk stil en de sterren, Mars,en Venus zijn al duidelijk herkenbaar. Terwijl ik lopend omhoog kijk strompel ik over een kei.
22:06 Ik merk aan mijn loopvorm dat ik met mijn heup een knikje naar achteren geef en daardoor meer op kracht moet gaan rennen. Ik let een tijdje op het corrigeren hiervan.
22:23 De benen zijn niet zwaar, maar ik merk wel dat ze inmiddels gewerkt hebben. Ook zeurt een pees boven de linker wreef naar de enkel een beetje, een overblijfsel van de TDS in 2011. Kwestie van blijven ontspannen. Vlak voor PK2 is een korte maar verrassend steile afdaling in het donker, alsof je ineens in een gat valt in het pikkedonker.

23:00 PK2 (uitgebreide gezellige drankpost 2, Glinne) op 37km. Van veraf wordt er geroepen en aangemoedigd, maar ik mis in het donker het pad naar de drankpost en maak een raar omweggetje door een greppel. Eventjes dacht ik aan een paar doorgedraaide fans omdat ik geen Pools versta. Ik blijk in de middenmoot te zitten van het deelnemersveld maar neem uitgebreid de tijd om een licht watertekort bij te drinken en water bij te vullen maar ook om het materiaal af te stellen of klaar te maken voor de nacht. Een loper, een jonge gast die als eerste hard rennend was vertrokken zonder water en heel weinig te eten zit hier al twee uur onbeweeglijk met de jas aan. Daaromheen heeft hij regelmatig overgegeven. De eerste die opgeeft vanwege een absolute beginnersfout. Het deelnemersveld is al flink uit elkaar geslagen maar mijn moraal is nog steeds prima.
23:50 Ik ben bezig met een steile klim op een smal pad met grote glibberige keien (net als in de Savoie) naar Gora Piedu Kopkow 1535m. Ik blijf rustig aan doen. De lintjes zijn moeilijker om vooraf waar te nemen. Ik stijg omhoog met hartslag 129, veel langzamer dan ik prettig vind maar ik moet mezelf blijven sparen. De maan komt op tussen de bomen. Ik ben in het donker alleen in het bos en mentaal is het een beetje zwaar. Mijn horloge is met de audio-opnames een beetje mijn equivalent van Wilson uit Tom Hanks' film Castaway!

25 Juni
De heup blijft opspelen maar deze negeer ik of ik duw met mijn duim op de plek die zeurt tijdens het lopen. Bij normaal hardlopen doet deze trouwens niet vervelend! Naarmate het pad hoger komt wordt het ook telkens technischer met losliggende spitse keien.
00:46 Aankomst op de winderige top met 360 graden prachtig uitzicht en een mooie sterrenhemel. In het dal zijn een paar dorpen te zien. Na de top komt direct een steile afdaling. Deze is zo steil en technisch dat je geen andere keus hebt dan op kniekracht bij elke stap af te remmen en dat is “killing” voor de knieën. Tot overmaat van ramp zijn de vliegen van weleer nu veel agressiever. Ze vliegen met honderden om je heen direct in je ogen, oren, mond en neus. Met je hand of stok slaan heeft geen zin, ze volgen je als een zwerm. Soms doet een mot ook mee.
01:01 Trzy Kopce 1216m Door de vliegen mis ik een afslag en ben minstens 100m lager beland. Stukje bij beetje compenseer ik de gemiste Babia Gora maar ik baal ervan en ben nu door achterliggers ingehaald. In de resterende afdaling haal ik ze toch weer in omdat mij dat ligt. Het haantje!
01:59 Er komt een lang stuk met uitstekende gladde boomwortels. Ik doe rustig aan, want ik ben al een paar keer een teennagel verloren met het stoten ertegen. Gruba Buczyna 1132m
03:45 De vogels beginnen te fluiten en het zonlicht komt lichtjes op. De steile afdaling zorgt dat de linker schoen knelt en daar had ik voorheen nooit last van. Mijn water is bijna op en de drankpost moet snel komen. De zoetigheden en energy gels beginnen tegen te staan. Ik eet liever mijn zelfgemaakte havermout- en amandel-proteïne-repen, maar die zijn zwaarder en groter om mee te nemen.
03:48 Eerste stukje asfalt in lange tijd, er kan worden gerend!

04:35 PK3 (Drankpost 3, Glinka) op 56km. Drie deelnemers staan uitgebreid te roken! De “viking” van 2 meter in kort hemd en vol tatoeages blijft zo gekleed met erg weinig bagage, ik twijfel of hij een jas bij zich heeft. Het is een middelmatig uitgeruste drankpost in de open lucht. Ik neem uitgebreid de tijd om mijn tanden te poetsen met al die zoete gels, mijn voeten te verzorgen en met crème in te smeren, want ik vrees langdurig natte voeten met wat komen gaat., wellicht het meest onderschatte deel van de wedstrijd. Er is een onweer op komst en er komt een langdurig modderig deel. Ik zou het liefst even willen slapen maar laat het niet toe, dat doe ik later wel.
05:16 Ik ben erg moe en een beetje gefrustreerd dat ik bij de drankpost achterop ben geraakt ten opzichte van de collega’s. Ofschoon dit onzin is en ieder zijn eigen race loopt, voelt het wel zo. Ik val regelmatig kort zijwaarts in slaap en gebruik mijn loopstokken om niet om te vallen. De moraal is flink gezakt.
06:12 De ogen vallen nog regelmatig van moeheid dicht, terwijl de zeer steile en gladde modderige hellingen (60-70 graden en tot 300m hoog) op kracht genomen moeten worden. Oszust 1155m
06:35 De moeheid is te groot en ik vind een bankje in het bos om kort op te gaan slapen. Ik lig net 2 minuten als er op 200-300m de bliksem inslaat. De flits kon ik niet alleen met gesloten ogen zien, maar ook met de huid voelen! Ik probeer toch weer even te slapen, maar de vliegen en muggen maken ook daar snel een einde aan en ik ga maar door. Direct hierna komt er een zeer steile afdaling in de modder. Wielka Rycerzowa 1226m
07:48 Tijdens een wederom steile en gladde afdaling in de modder glij ik uit en voel precies dezelfde lichte irritatie aan de knie als in de Dolomieten. Daarover maak ik mij zorgen. Over de zeker blauw geworden middelste teennagel rechts heb ik het maar niet!
08:10 De ergste moeheid is voorbij en ik doe preventief een knie-ondersteuning om en tegelijkertijd ook preventief blauwe tape rondom de heup.
08:24 De afdaling naar de volgende drankpost wordt ingezet in een landschap van “maagdelijke bergweiden en bossen”. Met de modder en keien op het pad moet ik toch blijven oppassen. Inderdaad ga ik op een helling van 60 graden en dikke modder op mijn bil.
09:03 Er volgde toch weer een vrij lange klim en ik ben bijna aan de top. De batterijen zijn even helemaal leeg. De heup doet pijn, de bewegingen gaan langzamer en ik krijg weer een terugval in slaperigheid. Ik hoop op een relatief snel herstel in de race, want deze fase duurt lang!

10:30 PK 4 78km (Drankpost 4, Przeglbek) ik neem een lange uitgebreide pauze en probeer even te slapen, maar dat lukt niet vanwege de herrie van alle overige aanwezigen. Toch helpt de 5 minuten in het gras liggen voor de moraal. Dit is een goede tactische zet van me: omdat Michal aangaf dat de meesten op 103km gaan stoppen, voorkom ik hiermee dat ik op dit punt ga denken: “Mama, ik ben zielig”! Dit blijkt later ook te hebben gewerkt. Hier staat een prachtig groot houten zomerhuis met weids uitzicht op de bergen en grote tuin. Ik verzorg weer uitgebreid mijn spullen en geniet van de goede zorg en normaal vieze instantkoffie. De mensen hebben het hier erg gezellig, maar mijn communicatie met hen blijft moeizaam vanwege hun gebrekkig Engels of Duits en het feit dat ik geen Pools spreek. Maar ze komen op mij ook introvert over. Door mijn uitgebreide pauze word ik weer ingehaald door een aantal deelnemers. Mijn watervoorziening is met 1,9l aan de lage kant voor 25km met deze hitte en snelheid, maar net te doen.
12:16 De rustpauze heeft goed gedaan en ik kan op de vlakke stukken rustig door blijven rennen (ik blijf wel op mijn lage hartslag letten). De moraal is weer terug. Het verstrijken van de tijd gaat voor het gevoel sneller en ik zit op mijn gestelde 5km/uur, maar dat zal bij het stijgen wel weer zakken. Bovendien stijgt het kwik naar 33-16 graden.
13:06 de gang naar Jaworzyna 1173m is in de volle zon, maar ik heb er niet zo veel last van als de gemiddelde Pool omdat ik deze hitte ken van mijn 10-jarig verblijf in Frankrijk. Kwestie van blijven drinken en zoutpillen blijven slikken
13:17 Wielka Racza 1236m Hier is op de top een een chalet met bar/restaurant en ik kan gelukkig mijn dreigend watertekort bijvullen en mijn hoofd en handen even onder de kraan houden, want het is echt ontzettend warm. Ik haal een geïmproviseerde halve dadel als drukpunt weg van het plekje op de heup dat zeurt, want dat helpt niet. De volgende lange helling is wederom „killing” voor de knieën, want door de verspreide keien op de zeer steile helling kun je niet „doorrollen” en moet je bij elke stap op kniekracht afremmen. Ik dacht dat ik wat gewend was, maar ik heb er technisch en fysiek moeite mee.
14:01 Eindelijk komt er een vlak stuk dat valt te rennen, maar ik moet even wandelen om de knieën te laten rusten.
15:02 Kikula 1085m Na deze bergtop volgt weer een steile afdaling, maar deze kan ik technisch wèl aan door met kleine ontspannen pasjes af te rollen
16:04 Het is zo heet dat het teer op de weg smelt, maar de moraal is goed! Ik haal de „Viking” weer in, want hij heeft veel last van de hitte.

16:18 PK5 103km (Drankpost 5, Zwardon). We worden hier verwend met bouillonsoep (niet-vegetarisch, maar dat kan mij nu even niet schelen), lekkere pasta en aardappelen, watermeloen en gelletjes naar believen van Nutrend die achteraf van hele goede kwaliteit blijken te zijn. Hier vindt een kaalslag plaats met afvallende deelnemers, vooral vanwege de hitte. Ik doe mijn schoenen en overige hinderlijke dingen uit en ga in een rustige hoek op een veldbed slapen. Dat is in het begin moeilijk, want Polen speelt op dat moment tijdens het Europees kampioenschap tegen Zwitserland en wint. De Polen zijn helemaal door het dolle heen alsof ze wereldkampioen zijn. Na 45 minuten word ik wakker bij een heftige regenbui, ik drink wat bij en vul wat bij en ga weer verder. Michal vraagt of ik soms wil stoppen. Ik zeg dat ik niet van plan was om helemaal naar Polen te komen om vervolgens te stoppen! Mijn dikke linkerteen begint zeer te doen alsof er een teennagel begint in te groeien, maar Michal heeft er helaas geen nagelschaar. Als preventie doe ik een zwachtel om beide knieën voor de afdalingen. Ik heb een hekel aan intapen, maar ik wil deze loop absoluut afmaken.
17:20 Zwardon 650 m
18:27 Door de regen is het flink afgekoeld en het regent nog een beetje. Een onweersbui ligt nog steeds op de loer.

BABUSCHKA
18:59 Solowy Wierch 848m. Ik loop door een brede weidedoorgang tussen twee stukken bos. Van hoger af zie ik vanaf 300m een nog jonge vrouw lachend op mij af lopen. Ze is gekleed als een babuschka: Hoofd afgedekt, lange dekkende kleding en schoenen met gaten waaronder de wollen sokken uitsteken. In haar beide handen houdt ze verticaal een rode vierhoekige stok van ongeveer 50cm vast met een schuin afgezaagde punt aan de bovenkant. Ze heeft een volledig gave licht gebruinde huid en gave tanden met een grote glimlach. Ze vraagt of ik een minuutje heb in het Duits: „Heb jij erop gelet op welk tijdstip vandaag de storm was?” Ik antwoord: „Nee, daar heb ik niet op gelet”! Zij zegt dat het betekent dat het vandaag de laatste dag is dat de zon zo heet wordt. Ze zegt dat op een smalende manier waaruit blijkt dat ik volledig onwetend ben dat ik dat niet weet. „De wetenschap weet het en ik weet het!”. Ergo: Ik weet het niet! Maar ik zeg dat ik het eigenlijk ook niet hoef te weten, want ik wil mijn race vervolgen. Zij zegt gedag en 20 meter verder hoor ik haar tegen zichzelf zeggen: „Hij weet het niet!”, gevolgd door een heel eigenaardig lachje.

19:24 Van de flora en fauna heb ik weinig opvallends gezien tot nog toe. Veel van het groen kom je ook bij ons tegen, maar ik zie voor het eerst een prachtige gitzwarte specht met een knalrode kuif.
20:09 Ik loop inmiddels alweer 2 uur op asfalt. Mijn knieën hebben last van de afgelegde afdalingen en doen zeer door te veel overbelasting in korte tijd.
20:27 Eindelijk weer van de geasfalteerde weg af. Op de top van een helling staat een groepje jongeren bij elkaar te hangen op een stapel dwars gestapelde balken die voor een Chalet gaan worden gebruikt. Hier is een prachtig uitzicht en ze vervelen zich waarschijnlijk niet.

21:45 PK6 118km (Drankpost 6, Przyslop). Dit is een grote Berg refuge of schuilplaats. De vrijwilligers zijn erg aardig en behulpzaam en werken hier ook. Ik neem een lekkere tomatensoep met rijst en koude koffie met melk en wat pinda's en ben blij dat een toiletbezoek eens lukt tijdens een wedstrijd!
22:33 Ik had vergeten om naar een nagelschaartje te vragen, maar eigenlijk weet ik niet meer op welk pijntje te letten naast de heup, de huid die door de zwachtel begint te irriteren en in te snijden, de knieën maar ook daar weer de huid die door schuren beschadigt of de weer terugkerende vliegen.
23:06 Aankomst op de top van Barania Gora 1220m met een Eiffeltoren-achtige constructie op de top
23:19 De volgende afdaling is weer heel technisch en ik heb geen kracht meer om remmend op kracht omlaag te gaan. Ik moet mijn stokken gebruiken om het remmen lopend op te vangen. De vliegen zijn ook weer terug.
23:30 Ik heb mijn Buff voor mijn gezicht gedaan, zodat alleen mijn ogen aan de vliegen worden blootgesteld, maar de linker dikke teen begint nu enorm op te spelen. Bij elke stap omlaag voelt het alsof iemand met een hamer erop slaat. Ik vervloek dat ik het nagelschaartje heb vergeten!
23:57 Een Bloedmaan komt op laag aan de horizon, naast de andere ongemakken komt daar nog irritatie aan de huid bij mijn ballen en billen (schurend heuptasje) bij, ondanks dat ik alles had ingesmeerd om dit te voorkomen. Magurka Radziechowska 1108m

26 Juni
01:06 De afdaling is weer heel technisch en lang inclusief vliegen en bij elke stap moet je oppassen waar je je voet plaatst en tegelijkertijd niet je knieën opblazen
01:19 Dalend wordt het steeds donkerder, stiller en verstikkender in een bergkom van een paar kilometer doorsnee zonder ook maar één licht te bekennen.
01:34 De afdaling gaat minstens een kilometer omlaag en de last van de knieën maar vooral teen wordt bijna ondragelijk. De moraal is tot een dieptepunt gezakt, vooral omdat ik door de pijn eigenlijk niet meer kan rennen. De pijn wordt nu allesoverheersend,
01:41 Ik kom aan op de bodem van de bergkom. Ik kan geen lintjes bekennen en mijn GPS horloge lijkt aan te geven dat ik de afslag heb gemist. Het huilen staat mij nader dan het lachen en dit deel is werkelijk een gevecht met mezelf. Ik besluit om toch door te lopen en vind tot mijn grote opluchting even later een lintje. Maar dit is verreweg het moeilijkste deel van het parcours en zeer demoraliserend
02:15 Omdat mijn hele lichaam van het zweet is doordrenkt en daardoor de huid gaat irriteren doe ik al wandelend mijn broek en onderbroek half omlaag om alles een beetje te laten drogen, niemand die kijkt!
02:41 Michal de organisator is echt knettergek om zo'n debiel lastig parcours te kiezen en tot overmaat van ramp moet ik terug want ik heb wat lintjes gemist. Ik heb er zwaar de pest in.
02:47 De afdaling vanaf Ostre 930m is wederom gekkenwerk vanwege de steilheid en gladheid.
03:01 Ik heb mij weer verlopen doordat ik een lintje heb gemist en geen GPS ontvangst heb en begin hardop te vloeken.
03:21 Ik realiseer mij dat de wedstrijd eigenlijk pas vanaf 120km begint. Vanaf 130km worden de paden weer smal en kun je makkelijker in het donker een lintje missen.

03:48 PK7 138km (Drankpost 7, Ostre). Ik wandel naar het eind van het dorp om de knieën rust te geven en hoop op een nagelschaartje. De man bij de drankpost staat zielig alleen met een klein tafeltje bij een versleten maar modern bushokje en spreekt geen woord Duits of Engels. Met gebaren zegt hij: OK? Ik antwoord met mijn wijsvinger tegen mijn hoofd: “Crazy”, waarop hij hard moet lachen. Verder is hij zeer behulpzaam, maar hij heeft geen nagelschaartje. Ik realiseer mij dat ik nog een blaarpleister bij mij heb en die biedt gelukkig enige opluchting.
04:43 Tijdens de lange klim omhoog naar Skrzyczne 1257m val ik regelmatig weer wandelend in slaap. Een eventuele valpartij is stijgend gelukkig niet ernstig.
05:31 De overweldigende slaap begint hallucinerende vormen aan te nemen, elke vorm wordt door de hersenen in een bestaande vorm omgezet. Mijn ogen blijven maar rollen. In het bos neem ik naast mij een zwembad waar, ik droom even hardop in het Pools. Op een omgezaagde boom probeer ik even met de armen op mijn schoot en hoofd op de armen te slapen, maar dat lukt niet. Ik besluit maar om weer door te gaan.
05:55 Ik ben zo moe dat mijn zelfgemaakte opname onverstaanbaar is, zo zwak als hij klinkt.
06:21 Ik ben op een bankje 15 min gaan slapen maar niet echt opgeknapt. De knieën doen nog steeds zeer. Vlakbij op de top is een vakantie centrum plus ander groot complex en een grote zendmast.
06:56 20 minuten geleden mijn tanden weer gepoetst en de zon straalt. Ik kan weer rennen!! Mijn laatste concurrente haalt mij weer in doordat ze telkens veel kortere pauzes dan ik neem.
07:08 Het voelt ineens weer alsof ik vleugels heb en ik neem een gelletje en haak aan. We rennen beiden zeker 20km door over deze langgerekte bergkam met prachtig uitzicht. Het einde komt ook in zicht! Malinow 1115m in een grote boog loop ik weg van de mast op Skrzyczne, die je in de verte nog steeds kunt zien.

Plm 08:00 PK8 150km (Drankpost 8, Salmopol). Dit is een skioord met wat restaurants eromheen en bij de drankpost is er niet veel meer over. Tegen mijn eigen regels probeer ik een gelletje, maar het voelt goed.
10:35 Magura 1109m Tijdens deze laatste klim voor de laatste etappe zak ik weer in mekaar. Het weer slaat ineens om, het wordt heel mistig en het gaat regenen en het is ineens koud. Het dondert in de mist, iets dat ik niet eerder heb meegemaakt.
11:06 Een zomerse stortbui barst los met hagelstenen van 1 cm. Ik schuil even onder een dennenboom en zodra de hagel ophoudt en alleen nog harde regen overblijft ga ik in de waterstromen doorennen en zet de afdaling naar het mooie dorpje Bystra in. Het dorp ziet er perfect verzorgd uit, vaak een teken van in het buitenland wonende Polen die hier een tweede huis hebben.

11:56 PK9 167km (Drankpost 9, Bystra) Ik heb de drankpost niet gezien en wordt door Anna met de auto ingehaald. Ik vul alleen water tot de top van Szyndzielnia 1028m bij en kan eindelijk een stukje teennagel afknippen. Dit blijkt echter niet te helpen, de hele teen blijkt ontstoken! Gedurende het gehele parcours ben ik gelijk opgetrokken met Aleksandra, maar zij leek niet geïnteresseerd in samen lopen. Ik was meestal sneller met hardlopen en afdalen, maar zij haalde mij tijdens mijn langere pauzes weer in. Waarschijnlijk heeft zij het nog zwaarder gehad en ze is een “tough cookie”. Wederom haalt ze mij in op deze drankpost en het lijkt erop dat ze vóór mij wilt finishen. Ik laat dat niet op mij zitten. Ik neem een gelletje en proteïnereep en ga als een bezetene voor de laatste 10km die ik met 600-700 hoogtemeters + en – in 1h45 afleg, 40min eerder dan haar. Ik had ineens weer vleugels! Zelfs de laatste paar honderd meters tot aan de finish kan ik sprinten.

FINISH 176km Bielsko-Biala Eindelijk! Voor het eerst 176km afgelegd en 2 aaneengesloten nachten niet geslapen, wat een zoete overwinning op mezelf.
Gedurende de dag val ik af en toe midden tijdens een gesprek in slaap en ik sla af en toe wartaal uit. Mijn hoofd denkt iets terwijl mijn mond iets anders zegt. Maar het duurt eigenlijk tot de volgende ochtend dat wat ik heb meegemaakt mij emotioneel diep raakt, je raakt toch in een soort overleving modus.

De volgende dag vlieg ik alweer terug vanuit Katowice. Opmaak: 3 blauwe teennagels en een ontstoken zijkant van de dikke linkerteen, vel aan de binnenkant van beide knieën (deze gloeien hard na) beschadigd van de kniebeschermers, vel bij de bal tussen mijn benen licht beschadigd, vel aan beide kanten van de heup open van het verband, een zeer stijve gluteus medius en jeukende billen van het schurende heuptasje, rugvel beschadigd van de rugzak en ook een beetje aan de voorkant van de borst door de hartslagmeter. Ik heb helaas mijn herstelsokken niet meegenomen en loop een stevige edema op aan mijn onderbenen. Minstens 3 dagen lang zien ze er als gezwollen olifantenpoten uit en na vijf dagen voel ik dat het herstel nog steeds bezig is. Dit is allemaal oplosbaar bij toekomstige evenementen en ik moet een manier vinden om minder tijd te verliezen met geklooi met de ruzak en bij drankposten. De knieën aansterken moet ik echter serieus uitwerken en beter voorbereiden.

Op naar het volgende avontuur!


Willem Mücher 
 
[ top pagina ]