Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
27 mei 2015
Keufelskopf 85 km
27 mei 2015
Baltic Run - 23 mei 2015 - 234 km
26 mei 2015
DNF in the Nove Colli Run...the story
26 mei 2015
De 6u van Steenbergen, mijn eerste ultra…Ultra-positief
Verslagen in 2015
* Mei
* 27 mei 2015: Keufelskopf 85 km
* 27 mei 2015: Baltic Run - 23 mei 2015 - 234 km
* 26 mei 2015: DNF in the Nove Colli Run...the story
* 26 mei 2015: De 6u van Steenbergen, mijn eerste ultra…Ultra-positief
* 21 mei 2015: 24uur van Steenbergen 2015. Being there. Second time.
* 18 mei 2015: Trail de la Lesse
* 17 mei 2015: Mooiweerloper
* 15 mei 2015: Marathon Antwerpen
* 14 mei 2015: Maasmarathon
* 14 mei 2015: Balen, verschrikkelijk balen
* 12 mei 2015: De 1000 van Steenbergen (en meer)
* 12 mei 2015: Steenbergenverslag
* 12 mei 2015: Verslag Toronto (nog 2 te gaan)
* 4 mei 2015: Reggemeanderkoningsdagloop 2015
* 1 mei 2015: Boston Marathon 2015
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2015
 
Op donderdagavond vertrokken met camper richting Duitsland Reichweiler. Geslapen langs de autobaan, tussen mijn good old friends, de draaiende vrachtwagens. De volgende ochtend waren wij, mijn vrouw was er deze keer ook bij, als een van de eerste op het voetbalveld in Reichweiler aanwezig. De terreinman en Eric heetten ons welkom en we konden een plekje langs het veld uitzoeken. Al snel na ons stroomde het veldje langzaam vol met tentjes, caravans en campers. Het weer was goed en de stemming ook; wat wil je nog meer. Het clubhuis van de plaatselijke voetbalclub had ons de toiletten en de douches ter beschikking gesteld; super! 's Avonds startnummer opgehaald, waarbij Eric speciaal in de toegestuurde mail had gezegd dat je je moest kunnen legitimeren. Geen legitimatie, geen startnummer......6 uur gereden of niet! Gelukkig stond een ieder de volgende morgen om 6 uur aan de start.

Voor de boeg een lange dag. Onderweg ongeveer 4 verzorgingsposten met alleen water, een onbemande post met stoel en 2 kratten bier ( hier heeft Eric een mooi verhaal bij) en zo' n 10 controleposten ( Duitse Grundlichkeit). Grappig is dat ongeveer 700 meter voor de laatste verzorgingspost altijd een man staat met een tafeltje waar je van alles kunt krijgen. Het lijkt wel of die man medelijden met ons heeft als wij na 75 km waterposten uitgehongerd voorbij komen strompelen en speciaal daarvoor daar is gaan staan. Eric had zich met zijn familie en ongeveer 50 vrijwilligers weer uitgesloofd op het parcours. 85 Km off the road paadjes met in totaal ongeveer 3.500 hm. Perfect uitgepijld en zelfs op bepaalde trajecten voorgemaaid en gesnoeid. De zwaarste beklimmingen en afdalingen waren beveiligd met touwen. Petje af voor deze parcoursvoorbereiding!

De Keufelskopftrail, vernoemd naar de top achter het dorp, eindigt altijd met het bekende venijn in de staart. Maar dat is bij deze trail een echt venijn. Je loopt langs de eerste huizen en je hoort en ruikt de stal. Maar nee, de lintjes gaan niet door het dorp richting finish, maar doen de route weer de berg opdraaien om ons de laatste paar km nog een paar fikse beklimmingen en afdalingen te laten maken. De laatste km gaat over het voetbalveld / camping en dan eindelijk.......de finish. Daar staat Eric met de K-UT medaille = Keufelskopf Ultra Trail ( hier heeft Eric ook een mooi verhaal bij) je op te wachten. Na de finish kun je op je startnummer 3 consumpties halen.....perfect geregeld.

Al met al een zeer leuke, uitdagende en zware trail. Met nat weer, gelukkig nog niet meegemaakt na 2 meegelopen edities, volgens mij zeer lastig om te lopen gezien de ondergrond van vnl. klei. De volgende morgen, na nogmaals een overnachting op de gratis camping, nog even met organisator Eric gepraat over zijn race en zijn eigen loopavonturen. Allemachtig, wat steekt die man veel tijd in zijn Keufelskopforganisatie en allemachtig wat heeft die man al veel bizarre ultraraces gelopen. Complimenten!!!

See you zaterdag a.s. de Eifel 105 km

Groet,
Hans Lems
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Afgelopen weekend werd deze non-stop run voorlopig voor de laatste keer georganiseerd omdat Jörg Stutzke, voorzitter Baltic Run (tevens Präsident van de DUV) vanaf volgend jaar voorlopig een etappe-loop van circa 5 dagen met een totale lengte van circa 300 km wil organiseren. Reden van een etappe-loop heeft hij me als volgt uitgelegd. Hij mist de saamhorigheid bij deze non-stop loop enigszins. Jörg en zijn mede organisatoren prefereren derhalve een etappe-loop vanaf volgend jaar waarbij de kans reëel is dat de saamhorigheid (het 'wij'-gevoel) meer tot zijn/haar recht komt.

Tevens kondigt Jörg voor aanvang van deze ultraloop aan een ieder aan dat hij van plan is in 2018 de WK 100 km in Berlijn te willen organiseren. Hij vraagt de lopers die nog geen lid van de DUV zijn, lid te worden. 20.000 euro wordt vanuit de DUV gefinancierd en 20.000 euro dient door sponsoren nog gefinancierd te worden. Jörg kennende gaat zijn plan een succes worden. Zeker weten. Wat een sympathieke man. Hetzelfde geldt voor Silke.

Na een overnachting in de sporthal startten we zaterdagochtend om 07.00 uur met circa 90 sportievelingen. Een aantal lopen de 100 km, een paar de 100 miles en de rest 234 km. We startten in het centrum van Bernau bei Berlin. Het eerste kleine half uur door het dorp. Daarna een pracht gedeelte door de niet bepaald vlakke bosrijke omgeving.

Al vlot kom ik alleen te lopen. Tot circa 40 km loop ik samen met Silke op. Ze loopt echt rustig en verstandig. Heuvelop wandelen en vervolgens weer hardlopen. Op CP 2 zweet ze nauwelijks ondanks dat de zon al voorzichtig doorbreekt. Ze straalt zelfvertrouwen uit. Silke finisht een aantal uren sneller t.o.v. vorig jaar maar vergelijken met vorig jaar is het vergelijken van appels met peren. Vorig jaar was het te warm (circa 33 graden) terwijl dit jaar de temperatuur prima is alhoewel de temperatuur in de nacht daalt tussen de twee en vijf graden. Het is waterkoud omdat er veel nevel is.

Deze loop is echt prachtig. De natuur is zo afwisselend. De ondergrond is afwisselend. De omgeving is rustig. Ik geniet volop. De eerste 1/2 marathon loop ik 9,2 km per uur. Vervolgens bouw ik dit af naar 8,5 km per uur, 8 km per uur. Op het 60 km punt loop ik slechts een klein half uur achter Nitish. De 100 km loop ik circa 1,5 uur langzamer t.o.v. hem. Niet dat ik hier mee bezig ben, absoluut niet, slechts een constatering achteraf bij het aanschouwen van de tussentijden. Echter een dergelijke lange afstand begint pas nadat minimaal de helft is afgelegd. Nitish is er een kanjer in maar dat is voor menigeen geen echt nieuw feit.

Na 87,5 km wordt ik genoodzaakt te wandelen omdat mijn onderrug protesteert waardoor mijn bovenlichaam hevig voor overhevelt met als gevolgd dat de bovenbenen overvol aanvoelen. 100 km kom ik door in 13 uur en 18 minuten. Circa drie uur voor closing time.

Met een gezonde dosis zelfkennis en realiteitszin besef ik me terdege dat dit schip ver voor Usedom strandt omdat hardlopen niet meer mogelijk is. Op marktplaats naar een goed functionerend lichaam zoeken valt niet echt mee. Maximaal 100 miles is voor me haalbaar tijdens de Baltic Run maar dat wordt al knap lastig.

Inderdaad mijn lichaam is niet gemaakt voor deze mega afstanden. Geen probleem, slechts een feit voor mezelf. Mijn ma vraagt me vandaag wat ik vooraf verwacht had waarop ik heb geantwoord 'niets geen verwachting wat finishen betreft maar genieten'. Nou genieten is helemaal gelukt. Dit is bijna de mooiste loop die ik ooit twee keer deels heb gelopen met een geweldige organisatie. De nachtelijke uren vind ik het hoogtepunt. Het voelt als Rémi. Lopen in een totaal serene rust. Gedurende de nacht genieten van de geluiden van de natuur: de vogels, de kikkers, de nevel, de indrukwekkende sterrenhemel, de maan, de rustieke dorpjes, de stille wegen. In de ochtenduren een paar reeën. Ondanks dat de nacht vochtig koud aanvoelt, valt de kou me mee. Idem geldt voor de temperatuur overdag alhoewel het de tweede dag iets warmer blijkt te zijn om hard te lopen maar eigenlijk hoor ik niemand er over commentaar geven.

Na 130 km wil ik stoppen omdat het ellendig langzaam geslenter me de keel uit begint te hangen. Het lichaam roept stoppen. Ze willen staken. Ik voel me zo slap als een vaatdoek maar de vrijwilligers overtuigen me dat ik nog ruim voor closing time ligt. Okay op naar de volgende CP's. Na 147 km beslis ik te stoppen. Tot 100 miles doorlopen kan maar een schildpad kruipt nog minder traag. Daarnaast is de kans gering voor closing time op het 100 miles punt door te komen.

Het is over en uit.

Op bijna twee handen kan ik de vergeefse pogingen tellen wat het proberen te voltooien op dergelijke afstanden. Er is maar één conclusie: dit is te grensverleggend voor me.

Het volgende hoogtepunt wordt geen wedstrijd op een ultra-afstand maar een 1/2 marathon in Mexico City. Een klein maandje Mexico wat een ultra-ervaring wordt waarbij ultra een keer niet in het teken van hardlopen staat. Heerlijk! Ik heb er reuze zin in. Niet als toerist maar onder Mexicanen, niet zomaar Mexicanen ...

Tot slot idem als vorig jaar heb ik dit jaar genoten van de andere Nederlandse deelnemer. Jannet vorig jaar, Nitish dit jaar. Mensen met realiteitszin, humor, die precies weten wat ze sowieso voor sportieve ogen hebben.

Een sportieve groet,

Henk Harenberg
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Noem het gewoon een beginnersfout. Natuurlijk worden talrijke scenario's vooraf doorgelicht over wat er allemaal zou kunnen fout lopen.

Was ik voldoende voorbereid? Na een kwakkeljaar met een weerbarstig hielspoor gevolgd door enkele kuitverrekkingen, een enkeldistorsie en chronische hamstringklachten, die plots weer feller de kop op staken, kon ik vanaf februari toch alweer met een aangenaam gevoel rondhuppelen. We boekten terstond een tripje naar Barcelona waar "toevallig" de Marathon op 15 maart plaatsvond. Niks moest maar het zou me deugd doen als ik die 42 km met een goed gevoel kon uitlopen. Zo geschiedde, zelfs in die mate dat ik meteen bij terugkomst een nieuw uitdagender doel prikte. Het werd de 202 km lange Nove Colli Run over een heuvelachtig parcours op 23 mei jl. (totaal hoogteverschil 3300 hoogtemeters verdeeld over 9 grotere klimmen en veel vals plat). Ik voerde mijn trainingen gestaag op zonder te overdrijven want ik voelde me toch een beetje een start-to-runner-again. In april werden vlot meer dan 600 km gelopen op 20 loopdagen. Naar mijn gevoel was dit voldoende om met vertrouwen naar het zuiden af te zakken, ook al omdat ik vond dat de tijdslimiet niet echt heel scherp stond (30 uren).

Gingen de hamstrings het houden? Met de dagelijkse spierversterkende en stabilisatieoefeningen kreeg ik mijn hamstrings zo ver dat ze me weer dienst wilden verlenen. Regelmatig zeurden ze nog eens van "wees maar dankbaar dat je ons nog hebt". Ik had er enkel geen flauw benul van hoe ze zouden reageren op inspanningen van langer dan 10 of 20 uren. Het zorgde alvast voor wat spanning in het avontuur.

Ging mijn energiebevoorrading blijven functioneren? Het oneindig aantal verhalen dat ik las over misselijkheid, braken, niks kunnen opnemen...diep in een wedstrijd deed me ook hier weer even twijfelen. Het enige wat ik kon doen was zo veel mogelijk lekkers (van die vieze gels ben ik nooit voorstander geweest) uit te zetten op de verschillende posten en hopen op grote goesting om telkens eens goed te schransen. Dan zou het wel lukken. Er werd niet echt denderend weer voorspeld en ik was al zielsgelukkig dat ik in laatste instantie een regenjas aan mijn reisgarderobe had toegevoegd. Voorts had ik wel wat reserve loopshirts in alle maten en kleuren uitgelegd dus dat zou wel allemaal loslopen. Niet dus...

Voordat het startschot gegeven was, was het eigenlijk al over en out. Alleen besefte ik dat toen nog niet. Mijn hotel bevond zich op een kwartiertje wandelafstand van de start waar we om 10 uur verwacht werden op de briefing, een welkomstwoord van de burgemeester, voorstelling en foto van alle deelnemers en een zegen (en extra (wij)water) van de plaatselijke pastoor. Het had al ongeveer 30 uren onophoudelijk geregend en ik koos een moment uit dat het even wat minder leek. Totdat ik de eerste hoek om was en de hemelsluizen voor 100% opengingen. De straten stonden ogenblikkelijk halfblank en ik wist niet of ik moest vloeken of lachen met dit onverwacht scenario. Aan de startlocatie begaf ik me maar meteen naar het toilet en met enkele dozen cleenex probeerde ik me droog te deppen wat behoorlijk goed lukte. Behalve mijn sokken natuurlijk. Ik maakte me hier niet echt zorgen om want tijdens trails lopen we dikwijls door beekjes of zelfs rivieren...so what.

12 uur stipt mochten we dan vertrekken onder het alziend oog van een drone, het mag eens iets anders zijn. De eerste 21,5 km zouden we in groep afleggen en om 2 uur werd een nieuwe start gegeven omdat we dan het grootse verkeer achter ons hadden gelaten. Ik had me voorgenomen om zeker niet sneller dan 10km/u te lopen en me van die groep niks aan te trekken. Ik werd de eerste kilometers dan ook veelvuldig gepasseerd door wild gesticulerende Italianen en zelfs een opgetut dotje. WTF! Het was tegen de middag gestopt met regenen en zelfs de zon begon door het wolkendek te priemen. Vanaf km 10 liepen we tussen een riviertje en weidse gerstvelden en de kilometers passeerden met Zwitserse precisie in 6 minuten de kilometer. In de verte zagen we de Colli wachten onder een grijs dreigend wolkendek. Een onbeschrijflijke gelukzaligheid overviel me, ik voelde me "ontouchable" en mijn overtuiging dat het hier goed ging aflopen, was nooit groter. Bij de eerste post aangekomen was het tweede startschot al gelost maar ik ging eerst voor een lekkere pasta, er stonden nog heel wat kilometertjes voor de boeg. Dan begon de klim van de eerste colli richting Polenta, 8 km met een gemiddelde stijging van 3%, op papier de makkelijkste klim en ik had even overwogen om hem gewoon rustig op te dribbelen. Als ervaren klimmer moest ik echter weten dat cijfers bedriegen want in die klim zat o.a. een passage van 15% in en ook enkel korte afdalingen. Dus het werd gewoon zien van meter tot meter wat er gelopen zou worden en dat zou de rest van de wedstrijd zo blijven. De eerste post waar persoonlijk materiaal lag was op km 56 op de tweede Colli (na dik 7 uur onderweg te zijn). Het was net terug goed beginnen te regenen maar ik kon goed op temperatuur blijven dus geen paniek aan boord.

De deelnemers lagen ondertussen al ver verspreid van elkaar. Af en toe werd er wat gesproken maar verder dan een korte voorstelling werd nooit geraakt, net voldoende om de "mind" af en toe wat te relaxen. Tijdens de afdaling van de derde heuvel na km 70 begon mijn rechter buitenvoet pijn te doen. Tja, zal een blaartje zijn, dacht ik nog maar hierdoor laten we onze pret niet vergallen en wat verderop deed de linker binnenvoet hetzelfde. De pijn was best te harden en zeker niet veel pijnlijker dan mijn quadriceps die aangaven toch liever bergop dan bergaf te hebben. Op km 84 (top Colli 4) is het tijd voor de tweede pasta. Ik zie op een groot bord verschijnen "Edwin Lenaerts 8h50 position 50". Amai dat deed deugd, zowel de pasta als de tussenstand. Ik verwachtte me meer achteraan in het deelnemersveld van 185 starters. Ik zat hier 2 uur voor op het eliminatieschema en neem me voor deze "gap" te houden en niks te forceren. Dit lukte perfect totdat tijdens de afdaling van de zesde Colli (na km 116) mijn volledige voetzolen beginnen te branden en lijken los te komen. Dit voelt niet echt plezant meer. Stappen lukt aanvankelijk nog vrij goed maar op de duur was alles, waarbij mijn voet niet 100% recht en vlak afgezet werd, een marteling. Ik besloot tot boven op de zevende Colli te stappen (km 136 en hoogste punt van de wedstrijd) en eens raad te vragen aan de heren en dames van het Rode Kruis. Toen ik mijn voeten ontblootte, hoorde ik veel oeh's en aaahh's en er dook zelfs een ramptoerist met een cameraatje op. "Het ziet er niet goed uit meneer, we stellen voor dat we je met de ambulance naar het ziekenhuis brengen zodat de dokter eens kan kijken". Case closed! Die dokter nam ook geen enkel risico maar het positieve was dat ik binnen 4 tot 5 dagen wel weer normaal zou kunnen stappen. Nu beval hij me zo veel mogelijk platte rust. Hij zorgde zelfs voor een taxi om me naar het hotel 2 straten verderop te laten brengen.

Wat ik geleerd heb is dat, indien er nog zoiets lang volgt, je best je voeten wat beter kan soigneren indien mogelijk (extra droge sokken, zalf en handdoek op de posten uitleggen). Over de wedstrijd zelf kan ik nog kwijt dat de weg kronkelt, voor zover ik tussen de regen/wolken gezien heb, tussen een heel mooi landschap, dat de organisator Mario de vriendelijkheid zelve was en zelfs enkele extra bevoorradingen bemande met verse aardbeien en dat de Italiaanse nachtegalen tijdens het ochtendgloren even mooi zingen als hier.


Edwin Lenaerts
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Voorafgaande feiten:

Na een spierscheur, waardoor ik voor de IFFM forfait moest geven, deed ik mijn eerste marathon in Kampenhout op 13 december 2014. We hadden toen al een tijdje last van een lopersknie, maar liepen alsnog met de oude schoenen deze uit. Daarna deden we een looptest bij Running Center in Leuven en kochten we de Nike Zoom Elite 7. Ze verschoten daar zelfs dat ik met mijn Nike Downshifters 4 een marathon kon uitlopen. Ach ja, direct na de test een deftige training gedaan en we konden 26 km trainen, zonder problemen. Tijd dus voor uit te kijken naar een eerste Ultra ervaring. Tenslotte willen we binnen 10 jaar (of later) de Spartathlon doen.

Voorbereiding:

50 km, dat leek me wel ideaal, dat zou ongeveer 5u lopen zijn. Tijd om een schema’tje te zoeken en zo kwamen we uit op eentje van de Ultra Ladies 50 km. Een week high mileage, een week low mileage... Als het voor vrouwen werkt, dan voor mannen ook. Nu nog een wedstrijdje zoeken en we kunnen eraan beginnen. We kwamen uit op de Loop van Vlaanderen. Het had ook wel wat hoogtemeters, dus 5u, het gingen er al 6 of 7 worden. Tijdens een loopje met JOKA, de joggingclub van Kampenhout, kwam ik te weten dat deze ondertussen was afgelast. Tijd om dus naar andere lopen te zoeken. Uiteindelijk kwamen we uit op volgend gewenst jaarschema: HMS Vindictive Memorial Run (training), 6u van Steenbergen, 10 Miles Waasmunster (training), Wolventocht 30 KM (wandelen), 6u van Aalter, Dodentocht, IFFM, 6u van het Amsterdamse Bos, Marathon Kasterlee, Marathon Kampenhout en de 12 km corrida van Leuven. Nog snel even naar Karel Pardaens (jawel de oom van Leo), mijn inspanningsfysioloog, alle informatie alsook ervaringen doorsturen voor wat feedback. Ik kon het alleszins goed uitleggen en vlot schrijven volgens hem en misschien moest ik maar eens een boek beginnen schrijven. Alleszins een 6-urenwedstrijd was niet niks, zeker drie in een jaar! Hij houdt ervan dat ik tomeloos ambitieus ben, maar we moesten ook voorzichtig zijn want het is wel heel ineens voor iemand die na tien jaar niet te sporten, nu na 2,5 jaar (met een winterstop) eventjes dit allemaal wil doen. Ik hield het in mijn achterhoofd, maar ondertussen roeide ik niet meer, ik golfde niet meer, ik voetbalde niet meer en van het zeilen ging dit jaar ook al niets in huis komen. Maar ik had wel een wonder van een zoon op de kaart gezet (toch ook wel een straffe prestatie *kuch kuch*). Uiteindelijk bleek het trainingsschema me beter te liggen, dan mijn marathonschema. Enkel mijn partner kon al eens vloeken waarom ik zoveel uren moest trainen. Twee weken voor de 6u van Steenbergen hervatte ik mijn Taijiquan en Qigong training. Wat zen extra, het kon geen kwaad.

Vijf maand training. Het viel niet op, tot een week voor de wedstrijd.

Vijf maand training, háhá Ow stop, repeat VIJF!!! Man dat heeft ook gevlogen, maar hier staan we dan. De laatste twee weken werd ik emotioneler en emotioneler, vijf bewogen maanden van training, chipoteren met trainingen, gezinstijd, rust, zelf rust opzoeken. Jaja een ultra het was duidelijk dat de wedstrijd op zich niet zozeer het zware werk was, maar eerder al het gepuzzel met werk, gezin en training. Ik had in April ettelijke uren overuren gepresteerd en zowat op de limieten van mijn kunnen alles getimeboxed. Mijn partner kon een aantal keren echt niet meer lachen met mijn ultratraining. Ik had alles al naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Het ging van á ga maar lopen, loop maar weg van de problemen tot á pfff welke zot staat op om 5u om te gaan werken, om thuis te komen tegen 19u, om dan een half uurtje zijn vrouw en zoon te zien en dan tot half twaalf ‘s nachts te lopen.. De training, het is niet niks. Ja dat spookte de laatste tijd toch wel door mijn hoofd. Fysiek was het gemakkelijker, maar voor het gezin werd het zwaarder om de drijfveer ervan in te zien. Tenslotte hadden we nu een hyperactieve baby, een superenergieke kleuter en een rasechte puber! Heidi zei dikwijls genoeg dat er geen enkele zo zot was om 6u just for fun te gaan lopen. Ach ja, zotten moeten er ook bestaan. Maar het was wel waar, ik kende een aantal marathon lopers, maar die willen nooit verder gaan dan de marathon afstand.

De avond en de ochtend:

De 24u van Steenbergen is ondertussen begonnen. En ik zat thuis. Vrienden op babybezoek. En dan is het tijd voor het wedstrijdritueel. Samen met mijn gezin en nog twee vrienden gingen we in ‘t Hartje van Hamme iets eten. Simons eet altijd, jawel ALTIJD (tenzij onmogelijk)!, de dag voor een lange wedstrijd steak met friet. Leuke avond, er werden al afspraken gemaakt voor de 6u van Aalter. Wekker. Niet nodig, Kevin heeft last van prestatiestress. Dat betekent dat hij amper slaapt, maar op een of andere bizarre manier, is hij tijdens de wedstrijd ook niet moe. Vijf uur, tijd voor dat ander ritueel. Spek met ei. En we hadden geluk want ritueel drie werkte volop mee. Aaaahhh lege darmen, ideaal. Simons leest nog snel op de site van Steenbergen wat zaken na, alsook via de smartphone de te verwachten temperatuur. We nemen alles mee, heatgear, gewone jogging. Tijd om de kinderen klaar te maken en te vertrekken naar de open hemel van Steenbergen... Enfin open hemel, hij startte met mist en die verdween als bij wonder pas na de afrit van Steenbergen. We vonden vlot parking dichtbij en kwamen aan op het parcours. Tijd om even stil te staan bij een aantal vrijwilligers en de lopers te bekijken. De meesten wandelden, maar er waren er ook die nog altijd liepen. 16 uur lopen, man man man. Nee dat is nog niet direct voor mij. Laten we al proberen om 6u aan elkaar te lopen. We wandelden door naar ‘t Cromwiel en pikten onze nummer op. Daarna nog wat buiten vertoeven en nagaan hoe we gingen starten. In jogging of in heatgear. Ik knikte naar elke loper/wandelaar goedendag, tenslotte het zijn toch karakterbeesten hé! Terug naar binnen, tijd om me om te kleden. Martino Corneillie zat zich net om te kleden en ik sloeg een praatje. Eerste ultra héhé, het zal wat geven. Tussen de 50 á 60 km wil ik lopen, idealiter 54 km. Het lichaam is getraind tot 50 km. Frankie Leus was ook toegekomen. Ter voorkoming van de schuurwonden van mijn polar band, stelde hij tape voor. Ik ga terug naar mijn gezin met twijfels. Heatgear of jogging. Ik stond momenteel in heatgear en ging toen naar buiten. Cremke, maar dat wist ik toen nog niet, passeerde net met flyers van de 6u van Aalter. Al ingeschreven zei ik. Ik stond even buiten maar ik bleef twijfelen. Enfin ik ging terug naar binnen, ik had toch nog een half uur dacht ik. Zo sloegen we aan de praat met Cremke. Ga maar zo zei hij warm genoeg, maar die heatgear dat is toch voor onderaan. Nee, nee, ik heb die extra koeling nodig. Ik ben een natuurlijke oven, enkel in hitte heb ik serieuze problemen om afgekoeld te geraken. En die camelbag, dat is maar extra gewicht kom in Aalter maar zonder dat zei hij. Ja, mijn gewicht is 80,7 kg, maar ik start met 84.4 kg. Een paar minuten voor de 6u, tijd om naar buiten te gaan. Ik wenste iemand succes die meeluisterde toen ik tegen Cremke bezig was. Nadien bleek dit Dre van den Bosch te zijn. Ik nam afscheid van het gezin en keek naar het bord waar de tijden opstonden. Martino had ondertussen blijkbaar hey geroepen, maar ik had het niet gehoord. Hij stond bij zijn gezin, maar ik bleef nog even alleen staan. Als alles goed ging, kon ik redelijk snel in zoning out modus geraken. Toen kwam een jonge gast ons vervoegen. Wel héhé jong, loopt in mijn categorie dacht ik. Het was Jesse Toet! En toen kwam het startschot. Ik besloot achteraan te starten, zodat ik niemand hinderde. Ik moest ook nog mijn fuelband SE opzetten, mijn Nike Running App en mijn polar. Jeuj, Simons, de Ultranerd.

6u van Steenbergen:

Het eerste rondje 13m40.Tweede rondje 13m06. Euh was dit nu sneller of trager, och what the heck. Ik zit goed, in een goed tempo. Derde rondje 12m43. Ja dat leek me logisch, de eerste km’s loop ik nooit het snelst. Leuk tempo, goed voor 54 km, het komt wel goed. Vierde rondje. Kan ik niet veel van zeggen, waarschijnlijk starend naar het bord voorbijgelopen, zonder veel te veel te beseffen. Rondjes later. Men had al gezegd dat ik mijn eigen drank meehad, de Kanjer dame had me al succes gewenst en moedigde me aan en ik werd ingehaald door Geert Stynen, die de 24u liep. Maar plots daalde Geert in tempo, was er iets mis? Enfin ik haalde hem terug in en ik hoorde hem wat geluid maken. Het duurde ongeveer drie rondjes, toen haalde hij mij opnieuw in. Rond de 3u, het is al wat warmer, ik zal toch een beetje moeten temperen en mijn drank slaagt al niet meer aan. Een gel heb ik nu ook geen zin in. Frankie Leus, wat een raket, had blijkbaar ook geen last van de warmte! Mieke Dupont had me ook al een paar keer gedubbeld. Ondertussen hoor ik mijn gemiddelde 5m37 per km. Hé, oh nice, ik kan blijkbaar wel de 60 km halen. Enfin waarschijnlijk niet, maar het klinkt als muziek in mijn oren. Een rondje later beslis ik om mijn camelbag ook achterwege te laten, tenslotte had ik nu overgeschakeld naar cola en water, met succes. 37 km, 3u40. Heidi riep naar mij dat ik eens een spons in mijn gezicht moest halen, al was het maar om al mijn verloren zouten weg te vegen. Volgend rondje. Pitstop cola, sponsje, en verder lopen. Schaduw. Ah wandelen, zo veel mogelijk afkoelen. Pff véél te warm, allez hoe kan dat nu. 18 graden max, dat klopt niet zeg. Het is hier veel warmer. Ik had beter gisteren toch ORS ingenomen. Wandelen/lopen en overgaan naar plan Bah, Hmz, Jesse Toet. Hij is blijkbaar geblesseerd, want zijn tempo ligt duidelijk niet meer op rondjes van 11 minuten. Bart Kerwyn passeert mij, amai die blijft maar lopen en die weegt nog zwaarder dan mij. Zie me hier bezig, het bleuke tussen de Goliaths. Enfin ik had mijn strategie, en ik geloofde er wel in. Tenslotte had ik wel fun. Volgend rondje, ik kwam de wandelende dame weer tegen. Zou zij 24u wandelen? Volgend rondje. Komaan Kevin! Huh? Oh cool ik heb ondertussen al een supportersclubje. Héhé, even feedback geven aan het gezin en de nieuwe supporters: We gaan voor 50 km, tis me veel te bakkes weer!. Jaja nieuwe techniek wandelen/lopen. Het gaat goed zo, maar haal ik die 50 km wel. Enfin we zien wel. Keep on going Simons. 20e ronde bijna 47 km. Ja 50 km is binnen bereik, en Geert loopt weer in mijn buurt. Wat rekenwerk, 52km kan ik misschien nog net halen, maar ik ga mijn benen vooral sparen zodat ik erna terug direct kan trainen. Wat later dacht ik sinaasappel te eten, maar dat lag er blijkbaar niet meer, waardoor we gewoon op cola bleven doorgaan. Paar rondjes later passeer ik rond de 53 km. Hell yeah, ik kan nog de 54 km halen. Nog een laatste pitstop voor cola en een spons en ik loop door tot zeker dat 1km punt, want mijn Nike loopt een aantal meters voor op het parcours. Het 1 km punt gepasseerd, ik had al een halve rond applaus gekregen van iedereen, en hier kreeg ik nog een applaus van de mensen die gingen opmeten. Ik besloot te wandelen, mijn target was behaald. Men keek maar raar op toen ik dat zei. Iets voor het eindsignaal wordt ik nog gepasseerd door Martino. Ik leg mijn chip neer en begin te stretchen. Wat later gebeurde de opmeting 54,47 km! Niet slecht gedaan dacht ik in mijn eigen. Ik zei tot volgend jaar aan de lokale bewoners en wandelde verder op het parcours. Martino feliciteerde me samen met een aantal onbekenden. Ik vertelde over Frankie. Man wat een raket, die blijft maar geven in dat weer. Hebben jullie daar geen last van? Oh jawel zei hij, maar Frankie kan heel goed tegen de warmte. Kayley, mijn dochter, en Tyana, mijn stiefdochter, kwamen ondertussen aangelopen terwijl Heidi met Ayden in de verte onderweg waren. We kwamen nog iemand tegen met drank op het parcours en ik nam een Radler 0,0%. We begaven ons naar een bankje aan een kapelletje en ik proefde van het drankje. Niet slecht. Maar na een half blikje was ik dat ook wel beu gedronken. Drank ik kon het momenteel niet meer zien, ik ben beugedronken. Ondertussen passeerde Frankie met zijn vrouw nog en ik feliciteerde hem. Nadien kwam ik terug aan in ‘t Cromwiel om te douchen en daarna keerden we terug naar de auto. 22,5°C, okidoki, dat verklaart veel.

De eerste uren na Steenbergen:

Ik stond verstomd. Ik was tweede in mijn categorie. 2e in MSR! Hoe kon dat nu? Jesse liep toch vlot over mij. Nou laten we eens kijken wie dan eerste was in mijn categorie. Huh, ik vind hem niet. Die loopt precies wel heel snel. Nou joh, hij is gewoon de winnaar! Ik bleef me verbazen dat ik tweede was geworden, maar laatste had ik liever ook niet geworden ;). Uiteindelijk keek ik naar de ronde tijden en viel me inderdaad op dat Jesse vermoedelijk gekwetst was en dat ik daardoor 830 meter verder had gelopen dan hem. Jesse, dacht ik in mijn eigen, van die gast ga je nog horen! Bart Kerwyn, die liep ook sneller dan mij, die stond ook achter mij in de ranglijst. Die had blijkbaar na 4u20 gestopt. Martino had 66,034 km gelopen, Frankie 75,123 km, Mieke 76,501 km, Dre van den Bosch 59,971 km. En op de 24u? Geert Stynen, uiteraard, en hoe staat het dan? Ik wist ondertussen ook al dat de wandelende dame, Annie van Rossum de 100 km niet had gehaald. Ik keek ook even naar de kampioenschapskilometers. 122,640 km, door Lineke van der Sneppen. Benoit Declercq 122,817 km. Nou dat is niet zoveel verder dan wat ik destijds gewandeld heb op de dodentocht. In theorie zou ik dat ook al kunnen, maar voorlopig ga ik dat nog niet doen. Maar een BK meedoen, tja ze zouden me weer zot verklaren. Maar ik heb het toch opgezocht en contact opgenomen met AC Hamme. Voorlopig blijf ik nog zonder club lopen, maar als Kayley het ziet zitten, dan kan ze volgend jaar starten met AC Hamme. Ondertussen blijf ik ze gewoon trainen. Karel Pardaens feliciteerde me ook. Me dunkt dat je enerzijds wel veel ineens wil, anderzijds toch ook “doordacht” met je zaak bezig bent.

De nabeschouwing:

Twee dagen nadien hervatte ik de training. Ik liep bij JOKA met Rosa, die meedoet aan de twintig km van Brussel. Ze is op leeftijd en voor haar lopen de anderen van JOKA te snel. Traag gaat ook zei ik tegen haar, kijk maar naar mij. Ik heb op het gemak 54 kilometer met de beentjes bewogen op 6u. Ik kreeg ook mijn officieel certificaat binnen. Ik was 20e ipv 29e in de overall stand. Hoe kwam dat nou? Ik weet het nog niet. Nadien moest ik mijn eerste LSD al anders inplannen. Project België, een ander zot project van mij om elk dorp van België te bezoeken, stond op zaterdag gepland. Het eerste dorp was Etalle, en dat was wel even rijden. Hierdoor liep ik de tweede woensdag na Steenbergen al mijn LSD. Op de terugweg moest ik toch wederom tempo zakken. Het was wat kouder en de rechterhamstring en de linkerkuit/achillespees kon ik toch iets licht in voelen. Je ziet, 35km wat vroeger plannen, het is niet zonder risico’s. Ik liep hem wederom toch weer uit in een mooie tijd. Vrijdag stond er 16 km gepland, maar ik was te moe en ging niet lopen. Ik moest morgen naar Etalle en dat ging ook in mijn kleren kruipen. Kayley, ons klein raket, liep weer vrolijk in de bossen van Etalle. Soms onnozel doen, soms plezier hebben en lopen. Papa in het klein. Ik dacht terug aan mijn kindertijd. Als kind liep ik iedereen compleet murw. Op school, op de voetbal. Maar ik deed geen atletiek. Ik was voetballer, geen sprinter. Ik kon uren blijven lopen, uren blijven voetballen. Kayley en Ayden, ik denk dat ze het allebei in hen hebben. Zondag ging Tyana naar een feestje van haar familie en werd het lopen vervangen door wat recreatieve voetbal op dat feestje. Maandag heb ik wel 6,5km gelopen. Vandaag loop ik terug 6,5km en vrijdag heb ik weer een jaarlijkse check-up. Cardiologisch onderzoek en een inspanningstest. Ik ben benieuwd, de training was duidelijk al hervat. Ondertussen had ik ook al bericht gekregen dat ik binnenkort kon telewerken. 1x om de twee weken, ideaal dus om de LSD’s in te plannen op die dagen. Dat bespaarde me 3 tot 4u reistijd. Het gezin kreeg terug ademruimte. Alles viel in balans!

Ultralopen, dat was mijn ding. Weg van al het competitieve. Gewoon tussen iedereen in lopen, onbekend, wegdwalend op avontuur.

De Simons, die vriend en vijand al ettelijke keren verbaasde, hij verbaasde weer. Het recreatief lopertje, zoals ik mezelf graag noem, had weer een bonus meegemaakt. Ik loop blijkbaar gemiddeld en vind dat absoluut niet slecht. Ik dacht terug aan het begin, die ene keer op de brug, op hartslag lopend. Wandelen ging toen zelfs sneller en er lachte me toen iemand uit vanuit de wagen op de N41. Ik had ondertussen al veel mensen gemotiveerd en heb laten inzien dat ze meer kunnen, dan ze zelf denken. Maar dit Een eerste ultra met dit resultaat! De vechter die nooit opgaf, daar stond hij weer! En dat namen ze me weer nooit af. Tijd om de schoenen van de eerste halve marathon, de eerste marathon en de eerste ultra in te kaderen... Nog altijd verbaasd en nog altijd emotioneel, al vooruitdenkend naar de volgende wedstrijden. Ik pinkte een traan weg, keek omlaag en zag 5 bladzijden. Sjonge sjonge, ik kan écht wel boeken schrijven. Spijtig genoeg mét taalfouten.

Kevin Simons
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]