Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 apr 2015
Texel rond, geïnspireerd door het boek ‘Born to Run’
24 apr 2015
Monsterlijk mooie Zestig van Texel 2015
24 apr 2015
De Zestig van Texel: ‘Niet te snel in het begin, en proberen te genieten onderweg!’
22 apr 2015
De superlatieven van Limburgs Zwaarste 2015
Verslagen in 2015
* April
* 25 apr 2015: Texel rond, geïnspireerd door het boek ‘Born to Run’
* 24 apr 2015: Monsterlijk mooie Zestig van Texel 2015
* 24 apr 2015: De Zestig van Texel: ‘Niet te snel in het begin, en proberen te genieten onderweg!’
* 22 apr 2015: De superlatieven van Limburgs Zwaarste 2015
* 22 apr 2015: Limburg ZWAARste 18/04/2015
* 21 apr 2015: Limburgs Zwaarste verslag Hans Lems
* 21 apr 2015: Limburgs Zwaarste
* 21 apr 2015: Limburg Gold
* 21 apr 2015: #TEXEL120
* 20 apr 2015: Heerlen 18-04-2015 Limburgs Zwaarste 2015
* 20 apr 2015: 24 Uur Torino, Le Mie Esperienze
* 18 apr 2015: De Zestig van Texel 120K – 2015 race report
* 17 apr 2015: Hoe makkelijk onmogelijk te bereiken is; de Zestig van Texel op herhaling
* 13 apr 2015: 60vTexel ’15
* 13 apr 2015: Castricum Ultraloop 11/04/2015 en net iets meer
* 13 apr 2015: De Zestig van Texel: mijn ‘rondje Huub’
* 11 apr 2015: Zestig van Texel: ‘je kilometertijd wordt je eindtijd’
* 11 apr 2015: De Zestig van Texel, wat een feest
* 10 apr 2015: Avontuur op blote voeten: de Zestig van Texel
* 9 apr 2015: Voor de derde keer in de voetsporen van ‘De Knip´
* 9 apr 2015: De 120 van Texel: eindeloos genieten met Simon
* 9 apr 2015: Texel 2015
* 9 apr 2015: De Zestig van Texel
* 9 apr 2015: De 120 van Texel: ‘het was slechts een training …’
* 8 apr 2015: Paasverhaal
* 2 apr 2015: Verslag Black Mountains
* 2 apr 2015: Verslag 6 uur van Loos
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van April 2015
 
Bron: http://www.tomscholte.com/weblog/2015/04/77-rondje-texel/

Maandag 6 april 2015 10:35 uur. Locatie: Texel, vlakbij waar de boot uit Den Helder aankomt. De fluit gaat. Zo’n 450 mannen en wat vrouwen brengen zichzelf in beweging om een rondje om Texel te lopen. Het is maar 60 km. Dat is te overzien zou je zeggen - er zijn ook enkele tientallen die om 4:35 zijn gestart voor 2 rondjes Texel ….. Ik ben een van die mensen die zich voor het eerst voor de 60 km van De Zestig van Texel heeft aangemeld. Voornamelijk geïnspireerd door het boek ‘Born to Run’ wilde ik dit een keer meemaken (zie http://www.tomscholte.com/weblog/2015/04/76-de-mens-als-duurloper/ ).

De eerste vijf kilometer is het warm lopen. Die zijn erop gericht om je eigen tempo te vinden en… zeker voor mij niet te hard te starten. Dan draaien we het strand op en begint een tocht van 30km tegen de wind in. Waarvan in totaal zo’n 12 km over het strand. Er worden van zelf groepen gevormd om bij elkaar iets van beschutting te vinden. Met mijn 2.00 meter houd ik gemakkelijk wat mensen uit de wind. En ook ik zoek wat beschutting bij lange mensen voor mij.

Vanaf een km of vijf strand lukt het om op de automatische piloot te gaan. Het denken gaat uit. Elke stap is er een en verder is er helemaal niets. Behalve dan de meeuwen, de zee, het donkere wolkendek en bij de strandopgangen wat publiek om ons aan te moedigen. Bij paal 13.zoveel gaan we het strand af om er bij paal 16.ennogwat weer op te gaan. Deze stukken zijn een ware aanslag op de flow waarin ik mij zelf had gebracht. Deze op- en afgang naar het strand bestaan uit metershoge duinen van zacht zand. Killing.
Km 22 tot 35 door de duinen gaan heerlijk, alsof ik zweef. En dat met tegenwind. Ik heb een constant tempo en geniet van het lopen, het lopen en het lopen. Bij km 35 stop ik voor het eerst even om mijn benen te strekken. Er is een post met eten en drinken en het draaipunt ten opzichte van de wind. Nu krijgen we 20 km voor de wind. Nog een km of 7 gaat het lekker. Dan heb ik er een marathon op zitten en beginnen we aan de 18 bonus km’s. De flow is weg en het denken begint.

Het denken over het lopen en vooral het waarom van deze exercitie giert door mijn lichaam. Waarom wilde ik dit, waarom doe ik dit, waarom dacht ik dat ik dit leuk zou vinden? Zoals gezegd, ben ik geïnspireerd door ‘Born to Run’ en ook volgens Jan Knippenberg is de mens van nature een duurloper. Van nature misschien wel. Maar ik heb de eerste 37 jaar van mijn leven deze natuur niet gevolgd. Pas 5 jaar geleden op mijn 37e heb ik voor het eerst hardloopschoenen gekocht. Pas 4 jaar geleden liep ik voor het eerst een marathon. Als je een keer getennist hebt, ben je nog niet een tennisser. Als je een keer een marathon gelopen hebt, ben je nog geen marathonloper. En als je een keer een ultraloop gelopen hebt (twee weken geleden liep ik voor het eerst meer dan een marathon), ben je nog geen duurloper. Je kunt het worden misschien, en misschien zit het in je, maar het ‘zijn’ is nog een ander verhaal.

Ik wordt vanaf km 48 veel ingehaald wat me de kans biedt om te observeren en analyseren. Als ik dan toch niet kan stoppen met denken dan maar denken over het duurlopen. Ik kom al snel tot het inzicht dat hier twee soorten lopers zijn vandaag. Verreweg de grootste groep is duurloper. Die lopen 4 tot 6 keer per week met daarin standaard een loop van minimaal 3 uur. En dan heb je nog een groepje met een ander talent. En daar schaar ik mezelf dan maar onder. Deze groep heeft het kaartje van Texel gezien. Deze groep heeft dit kaartje in zijn hoofd geprent en met een rode stift een rondje om het eiland getekend. Dit beeld van een eiland met een rode rand is in het hoofd geprent. Ergens afgelopen jaar. Deze groep heeft ook getraind, maar heeft zoiets als dit nog nooit eerder gedaan. Deze groep loopt die laatste 12 km op een mindset die zo sterk is als de aantrekkingskracht van twee supermagneten. Deze mindset zorgt ervoor dat pijn gedoogd wordt en dat er opeens nog maar 5km te gaan is.

We draaien hotel restaurant Havenzicht in Oudeschild voorbij. Ik zie het bord met ‘5’ staan. Nog maar 5km. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik weet hoe ik dit gedaan heb en hoe ik die laatste 5km ook gedaan krijg. In de verte hoor ik honderden mensen bij de finish de lopers de laatste 100 m vooruit juichen. De omroeper meldt dat Tom Scholte uit Den Haag binnen gaat komen. Dit was een van de momenten die ik vooraf in mijn hoofd had geprent. Ik voel me ietwat verward, al die mensen en al dat gejuich voor dat ene rondje hardlopen? Normaal is het blijkbaar niet. Als de mens van nature een duurloper is, dan heeft dit rondje mij iets dichter bij mijn natuur gebracht.

Tom Scholte
(tom <> firmadegroot.nl)
http://www.tomscholte.com/ (met een dagelijkse column !)

Noot van Martien Baars: Tom Scholte (42) finishte in een keurige 6:25:53. Dat hij het avontuur op Texel niet te lichtvaardig aanving, blijkt uit zijn lidmaatschap van de atletiekvereniging MarathonPlus. Met 27 inschrijvers was MarathonPlus ook de vereniging met verreweg de meeste lopers bij de 60 (+ de 120) km. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Bron: http://www.keep-on-running.nl/verslagen/monsterlijk-mooie-zestig-van-texel-2015.html

Toen ik eind 2012 terugkwam uit Schotland ontstond het idee om mee te gaan doen aan de Zestig van Texel in 2015. Een meerjarenplan omdat zestig kilometer niet valt te onderschatten. Het parcours is deels onverhard en op Texel is het weer altijd onvoorspelbaar. Soms warm en droog, soms winderig en regenachtig. Daar komt nog bij dat alle verhalen sinds het prille begin in 1991 door mijn hoofd spoken. Bovendien spookt de geest van mijn vader over het eiland en dat is altijd een factor om rekening mee te houden. Mijn plan was om eerst maar eens de route te gaan verkennen in etappes. Daarna zouden we wel weer gaan zien en vooruitkijken.

Van het één kwam het ander en logischerwijs schreef ik mij in voor de 4 x 15 kilometer estafette. Samen met Dirk Jan Roeleven, Arjan Kroon en Peter Witkam rondden wij als ‘Team Knip’ in ruim 5 uur het Waddeneiland. Dat was op 1 april 2013 en ik was opnieuw verkocht. Ik werd geraakt door de schoonheid van het eiland waar ik zo lang van was weggeweest. Het was op die mooie dag in april koud en winderig en ik liep het derde deel van de Slufter naar Prins Hendrik. Het monsterlijke plan voor 2015 werd langzaam in mijn hoofd geboren om het hele eiland dan maar in zijn geheel te ronden. Omdat het kan maar ook als test of mijn lichaam en geest zulke belastingen wel aankunnen. Dat dit verregaande consequenties had kon ik toen nog niet weten.

Westland Marathon
Via goodold Wim Verhoorn die in 2013 het startschot lostte van de Zestig van Texel hoorde ik dat er plannen waren om nog éénmaal de Westland Marathon te organiseren in het voorjaar van 2014. Een prachtig doel, te meer ook omdat mijn vader daar zijn eerste marathon ervaringen opdeed. Ik bekeek de plakboeken met foto’s van Jos van Iersel uit 1973 en 1974. Dat leek me wel wat. In de tussentijd plande ik wat korte loopjes van tussen de 15 en 35 kilometer. Waaronder de Asselronde van de Midwinter Marathon in Apeldoorn met de loopgroep van Leslie Pangemanan en later de Venloop. De voorbereidingen verliepen soepeltjes en in mei 2014 liep ik mijn eerste marathon tussen de kassen in het Westland. Het was een warme dag en ik finishte zonder al te grote problemen in iets meer dan 4 uur. Bij de finish bedacht ik me dat de Zestig van Texel nog een kleine 20 kilometer langer was. Zou ik dat halen? Ik had nog een goed jaar om me mentaal en fysiek voor te kunnen bereiden. Gedurende de zomer van 2014 begonnen we ook met de organisatie van de Zestig van Texel. Vragen stapelden zich op. Zou het mogelijk zijn om naast de organisatie ook nog mee te doen? Net als mijn vader altijd deed? Niet iedereen stond te springen. Dat moge duidelijk zijn.

Hollywood
Ik bedacht me dat je als organisator ook een keer moest hebben geproefd en gevoeld aan een échte ultramarathon voordat je deze goed kan promoten. Dan weet je wat er speelt in de hoofden van de lopers voor de start, onderweg en aan de finish. Pijn en doorzettingsvermogen krijgen een heel andere dimensie was mijn voorgevoel. Op 1 september 2014 begon de inschrijvingsprocedure en ik was zo eigenwijs en gek om me in te schrijven voor De Zestig. Even stonden alle pijlen en schijnwerpers op maandag 6 april 2015. Een oude regel uit Hollywood spookte door mijn hoofd: ‘The show must go on!’ Ik kon niet meer terugkrabbelen. Mijn eigen ervaring was dat je vooral uitgerust aan de start moest staan. Dus de laatste maand geen gekke trainingen meer en vooral héél goed uitrusten. In het najaar van 2014 kruiste mijn pad richting De Zestig van Texel met dat van Hans Koeleman. Een oude bekende uit de hardloopwereld. Koeleman daagde mij uit mee te doen met zijn Mystical Miles Midnight Run in de nachtelijke Schoorlse duinen. Dat was een prima test voor de Zestig van Texel. Om het allemaal nog interessanter en complexer te maken begon Andere Tijden Sport in het najaar van 2014 aan de voorbereidingen voor een uitzending over mijn vader in het voorjaar van 2015. Ik besefte dat dit een uitgelezen kans was om één en ander samen te laten komen met Pasen 2015. De Zestig van Texel werd een paraplu voor een hoger doel: een monument voor duurloper en vader Jan Knippenberg. Het kón. Voorzichtig begon ik te denken aan samenkomst van vier dingen: de Zestig van Texel, de première van Andere Tijden Sport op Texel, een heruitgave van De mens als duurloper en mijn eigen deelname aan deze monstertocht. Uitdagingen en doelen moet je altijd durven te stellen. Tóch? Belangrijk was om iedereen in de trein te krijgen. Dat was niet makkelijk.

Koeleman
De voorbereidingen voor mijn eigen tocht gaan goed. De samenwerking met Hans Koeleman werkt. Hij laat me vrij in mijn training maar als ik hem vertel dat ik van plan ben de hele Zestig ‘even’ te lopen als voorbereiding vindt hij dat zéér onverstandig. Als alternatief lopen we in een groepje in februari van Amsterdam naar Marken en weer terug op de vroege ochtend. Ruim 42 kilometer. Als dat makkelijk gaat zijn we er klaar voor en zo gaat het ook. De ervaring van hem is dat juist op de wedstrijddag andere regels gelden. Met name de verzorgingsposten en de spontane aanmoedigingen van het publiek zijn een heel belangrijk onderdeel van de entourage. Die kunnen je er nét doorheen slepen op de wedstrijddag. Daarnaast gaan we gezamenlijk lopen in een groep. Zodat we altijd aanspraak hebben bij elkaar. De groep zal bestaan uit Hans Koeleman, Cor Koeleman, Johan Zeilstra, Paul Jaspers en ik. Onderweg worden we begeleid door Simone Guikema en haar vader Arjen Guikema. Ook de zoon van Hans Koeleman, Sam, fietst mee. In diezelfde periode brengt ook goede doelen goeroe Piet Boelens een bezoekje aan Texel. Ik laat hem mijn loopgebied zien tussen de Slufter en de vuurtoren en hij is meteen verkocht. Ook Piet gaat voor De Zestig!

Rond februari 2015 wordt duidelijk dat alle vier de dingen gaan lukken. Het boek komt er, de film komt er, de wedstrijd komt er én óók ikzelf ben fit genoeg om te starten. Toeval bestaat niet. Op zaterdag 4 april plannen we de film Forrest Gump op Texel (voorpremière Andere Tijden Sport) in Cinema Texel. Met hieraan gekoppeld de boekpresentatie. Dan volgt op maandag 6 april de grootste beproeving van mijn nog jonge leven: deelname aan de Zestig van Texel. Een prima manier om deze fase in mijn leven af te ronden en letterlijk alle spanningen en stress van de laatste tijd uit mijn lichaam te lopen. Hieronder volgt het verslag van die bijzondere dag in april. Die om precies te zijn om 8 uur ’s ochtends begon aan het ontbijt onder de rode vuurtoren op de noordpunt van Texel. Daar waar alles ooit begon en werd uitgedacht. Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Net als het leven eigenlijk. En dát is juist zo mooi.

Day of the match
Om 10.35 uur zal Dirk Jan Roeleven het startschot geven van de 13e Zestig van Texel. Ik heb hier twee jaar naartoe geleefd en ken de route en alle verhalen binnenste buiten. Liters sportdrank heb ik gisteravond klaargemaakt en op advies van Koeleman al gedronken. Ik begin de dag met gebakken eieren met spek, bananen, yoghurt met muesli en sportrepen. Mijn benen willen al weken lopen. Nu kan het dan eindelijk. Mijn moeder zal me al ruim voor de start naar het Horntje brengen. Zelf rijdt ze koffie en thee rond voor alle vrijwilligers. Op het 35 kilometerpunt nabij de vuurtoren legt ze twee bidons voor me klaar om mijn Kamelbak (waterzak) bij te vullen. Een goed gevoel. Bij de start begint het al lekker druk te worden. Ik spreek Luc Krotwaar en Martien Baars. Kort daarna komen Dirk Jan Roeleven en zijn vrouw Hester van der Vliet aangelopen. Uiteraard gaan we even op de foto. Later lees ik een mooi bijschrift bij de foto op Facebook die ik jullie niet kan onthouden: ‘Temidden der kampioenen. Tussen Luc Krotwaar alias De Witte Keniaan en Mikel Knippenberg alias De Zoon van de Geest van Zijn Vader.’ Zulke woorden doen goed als je nog zestig kilometer moet hardlopen.

Ik bel Hans Koeleman op en ontmoet de groep bij binnenkomst in het NIOZ (Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee). Ze ogen ontspannen net als ik. Buiten staat een Noordenwind met af en toe een bui. Bij de vuurtoren scheen nog de zon. Voor mijn gevoel perfect loopweer. Eerst afkoelen tot de vuurtoren, dan opwarmen en wind in de rug richting de finish. Wat wil je nog meer. Onze groep start geheel in de geest van mijn vader achteraan. In het begin gaan we lopen op een tempo van 6.10 minuten per kilometer. Ergens een tijd tussen de 6 à 7 uur. Voor wat het waard is. Dan hebben we nog wat speling in het tweede gedeelte. Ik hoor via de speakers Albert Hoven en Dirk Jan Roeleven de laatste seconden voor de start nog hun bemoedigende woorden doen en dan gaat De Zestig écht beginnen. Een enorm ultra-peloton loopt de eerste kilometers door een haag van mensen en liefhebbers om aan hun kruistocht van 60 kilometer te beginnen. Een soort Elfstedengevoel.

Bjorn Paree
De eerste vijf kilometer zijn verhard richting de Hors. Onderweg zien we Bjorn Paree foto’s maken. Dit weekeinde doet hij onder andere de social media omdat ikzelf meeloop. Later zal blijken dat hij duizenden foto’s heeft gemaakt. Een record en een pluim voor hem. Gekscherend roep ik dat hij de rest van zijn leven onbeperkt Skuumkoppe kan drinken (lokaal bier) als hij op Texel verblijft. Ik zie het eerste stuk zelfs mensen met blote voeten lopen. Respect! Vanaf de Hors is het windje en regen tegen richting het Turfveld in de Dennen. Het eerste wisselpunt voor de estafette na 15 kilometer. Er vormen zich waaiers op het strand met verschillende tempo’s. We lopen van groep naar groep en zoeken naar het juiste tempo van ongeveer 6.10 min/km à 6.30 min/km. Het strand ligt er schitterend bij vanwege de storm van afgelopen week. Bij het Turfveld wacht Radio Texel mij op. Verslaggever Alex de Haan daagde mij twee jaar geleden uit om mee te lopen met de Zestig en die uitdaging ben ik aangegaan. Later die dag geven ze af en toe updates van mijn doorkomsten op de wisselpunten. Het loopt lekker al ergeren we ons soms aan de scooterrijders die meerijden met de lopers. We lopen over de Randweg en slaan dan het Paggapaadje in richting het strand. Opnieuw draaien we tegen de wind en de regen in en gaan op weg naar Paal 21.

Strand
Het strand lag er prima bij tijdens de 13e Zestig van Texel. Een beetje wind en regen tegen zorgt voor waaiervorming. Tussen Paal 17 en Paal 21 loopt Arjen Guikema mee. De vader van Simone Guikema. Arjen is een oude trainingsmaat van mijn vader die hij ontmoette in Papendal in de jaren 70 van de vorige eeuw. Ik drink veel en stop bijna bij elke 5 kilometerpost om te plassen. Blijven drinken en eten spookt door mijn hoofd. Voorkom uitdroging en hongerklop. Dát is de essentie. Inmiddels draaien we het strand af en gaan we de Nederlanden en de Slufter in. We passeren het Oorlogsschip en zien voor het eerst de vuurtoren liggen. Voor mij is dit heilige grond en mentaal zéér belangrijk. Al met al loopt het heel erg lekker. Dat is een zegen. De groep is erg hecht merk ik onderweg. We voelen elkaar naadloos aan en helpen elkaar waar nodig. Het is een drukte van belang bij het tweede wisselpunt bij de Slufter. Van veel kanten komen aanmoedigingen. Ik zie het estafetteteam van Annebel Kroezen en ook het team van oud-leerling van mijn vader Simon Bos uit Castricum. Zij lopen de 4 x 15 kilometer estafette. Vandaag zijn dat zo´n 175 teams, een record!

Thuiswedstrijd
Tot aan de vuurtoren is het een thuiswedstrijd. Elke meter ken ik hier. Op advies van Koeleman loop ik door de berm. De laatste 25 kilometer zijn verhard dus nu kan het nog. Mijn knieën en gewrichten krijgen nog genoeg te verduren gedurende het laatste stuk. Vlakbij de Sluftervallei breekt de zon door. Heerlijk, nu kunnen we in T-Shirt lopen. Keerzijde is dat we wel veel meer gaan drinken en dat de zon op onze hoofden gaat schijnen. Ik weet dat er twee bidons met drinken klaarliggen nabij de vuurtoren bij de Robbenjager op het 35 kilometer punt. Eén bidon drink ik langzaam leeg en met de ander vul ik mijn Kamelbak tot aan de rand toe met sportdrank. Vanaf nu krijgen we mentale steun van Simone Guikema en haar zoontje Sam op de fiets. Ze maken mooie foto’s en leggen onze prestatie vast op de social media. Héél prettig, ook voor het thuisfront. Alle overbodige bagage verdwijnt in één van de volgauto’s. Voor het eerst krijg ik besef van tijd. Ik zie de kerkklok van De Cocksdorp. Het is tussen de 14.30 uur en 14.45 uur. Dat gaat dus volgens plan en erg goed. Vanaf nu ga ik aftellen richting het marathonpunt nabij Hotel Prins Hendrik.

De cut-off time bij Prins Hendrik is 16.15 uur. Het einde van de finishregistratie in Den Burg is om 17.35 uur. We blijven dus nog ruim binnen de tijd. Af en toe merk ik dat onze groep haarscheurtjes vertoond. Maar wat wil je na ruim 40 kilometer beuken tegen de natuurelementen en vooral jezelf. Bizar detail is dat voor veel lopers de marathon afstand het hoogst haalbare is. Voor ons is dat slechts een doorkomst, nog 20 kilometer tot de finish. Ik moet zeggen dat het vooral mentaal een zéér zwaar punt is. Het lichaam wil allang niet meer en de geest neemt het over. Tenminste als die nog wil. Inmiddels begint het groepje te kraken en er ontstaat discussie of we wel bij elkaar willen blijven. Persoonlijk wil ik binnen de 7 uur finishen, dus houden we even overleg in Oost. Vijftien kilometer voor de finish in Den Burg. We krijgen nog de loodzware passage over de klinkers in Oosterend, de doorkomst door Oudeschild met de penetrante vislucht en gekmakende drukte van Duitse toeristen. En als klap op de vuurpijl nog de doorkomst over de Hogeberg. Het hoogste punt van Texel. Geen meter meer hetzelfde.

Samen met Paul Jaspers (de broer van de overleden atleet Stijn Jaspers) en Johan Zeilstra besluiten we iets te versnellen om er in ieder geval voor te zorgen dat we binnen de officiële tijdsregistratie binnenkomen. Cor Koeleman en Hans Koeleman nemen het risico en richtten zich op een tijd net binnen de 7 uur vlak. De broers Koeleman weten wat ze doen want ze finishen later nét binnen de tijd. Chapeau! We hebben de wind in onze rug en de zon op ons hoofd. Het is warm en de sportdrank begint op te raken. We voelen onze benen kraken maar we gaan door. Gelukkig is er elke vijf kilometer een verzorgingspost. Bij elke post nog steeds hetzelfde ritueel. Sportdrank, water, banaan, sinaasappel en een spons op je hoofd. Heerlijk. Op tien kilometer voor de finish wacht mijn moeder met koffie en belangrijke mentale steun. Dan richting Oudeschild over die vervloekte Waddendijk.

Over de haven en dan de laatste verzorgingspost. De dochter van Mark de Boer, Sanna, staat daar en dat is belangrijk voor me. Ze heeft al vele malen geholpen bij de Jan Knippenberg Memorial en nu helpt ze op Texel. Grote dank! Ze stuurt een berichtje naar haar vader dat we eraan komen! De laatste kilometers gaan langs het graf van mijn vader op de Hogeberg. Nog één keer naar boven. Dat zal hij wel bedacht hebben. Hem kennende. Nog een kuitenbijter want we hebben er bijna 60 kilometer opzitten. Gelukkig kan ik erom lachen. Dat kan er ook nog wel bij!

Finale
In de verte horen we de speaker Albert Hoven al. Nog één keer naar beneden richting de finish. We hebben 60 kilometer hardgelopen. De Zestig van Texel is véél meer dan 60 kilometer. Met name het mentale aspect is doorslaggevend. De reis, de loop, de gedachte, de beproeving, de beleving, dát is de uitdaging. Ik hoor mijn naam. Ik zie mijn moeder, Ton Peters, Martien Baars, Gert Pansier, Albert Hoven, Cees Goslinga, Bjorn Paree en de verslaggevers van Radio Texel en de Texelse Courant. Het zit erop. Twee jaar voorbereidingen, de film, het boek en de wedstrijd. Voltooid. Gelukt. Succes. Genoten. Dat smaakt naar meer. Alhoewel?

Zes uur, zesenveertig minuten en tweeëndertig seconden geven nooit weer wat er allemaal door mij heen ging vandaag. Nu eerst een biertje en een broodje hamburger. Het is even mooi geweest. De cirkel is rond.

Mikel Knippenberg - Keep on Running!
(mikel <> loft238.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
Een paar jaar geleden begon het al wat kriebelen..... Nadat ik een verslag van Jan Albert Veenema had gelezen over de Zestig van Texel, wist ik, " ik wil dit ook ooit eens proberen"! Twee maal liepen Albert van Ramshorst en ik vervolgens de Millenniumloop ( een sponsorloop) van 104 km, met Gerald Hoogeveen als onze vaste begeleider op de fiets. Albert en ik liepen en fietsten om en om en wisten zonder kleerscheuren die ruim 100 km te volbrengen. Toen dacht ik.... 'Nu is het tijd om m'n loopmaatje Albert ook enthousiast voor Texel te krijgen'! En dat lukte!! Ook Henk Meijers wou het avontuur samen met ons aangaan, maar heeft heel verstandig een week van te voren besloten om als supporter mee te gaan, want hij had te weinig uren in z'n hardloopschoenen gemaakt.

Begin september kon je je inschrijven en wij waren er dan ook 'als de kippen bij' want er mochten ‘maar’ 750 deelnemers aan de 60 km mee doen. Wij waren in ieder geval verzekerd van een startbewijs!
We werden ook uitgenodigd voor het zogenaamde verkenningsweekend op Texel in november. We gingen op zondag 23 november met z'n drieën ( Albert, Henk en ik) op naar Texel voor de eerste 28 km... Voornamelijk strand en duinen, dat is uiteindelijk het zwaarste stuk van deze ultraloop. Het onthaal en ook de verzorging was echt prima voor elkaar en we werden begeleid door een gids genaamd François, en als je dan denkt dat 60 kilometer een heel eind is..... en dat dat best heel erg stoer is..... vooral als je het verteld in je omgeving.....kijken ze je met een blik aan van......jij liever dan ik....lees: die is gek, je gaat toch niet 60 km voor de lol lopen !! Onze gids had al vele kilometers meer gemaakt en al meerdere ultralopen gedaan. En François deinst dan ook niet terug voor een afstand van 120 km bij deze komende editie van Texel! Dat is pas stoer ... 120 kilometers .. Troch zetten en bikkelen!!!
Dus dan valt die 60 km eigenlijk wel wat ‘in het niet’, is het niet ?! Ik zei ook de hele trainingstijd gekscherend.... we lopen 6 x 10 km, dat klinkt namelijk wat korter!!!

Deze dag in november was echt prachtig, het zonnetje erbij, de mensen waren vrolijk. Het strand was het eerste stuk net een maanlandschap... Prachtig! En de rest van t strand was ook wel wat mul, maar dat mocht de pret niet drukken. We waren 'op verkenning' dus we lieten het allemaal maar over ons heenkomen! We hebben toen een hele gezellige en leerzame dag gehad met mede ( ultra) lopers, sommigen deden het al voor de zoveelste keer en voor sommigen zou het hun debuut zijn, net als voor Albert en ik.

We hebben in de aanloop naar Texel toe geprobeerd om de wat zwaardere loopjes en wedstrijden te lopen. Zo heb ik met Jehannes de Boer en Fekke Fekkes een bosmarathon gelopen in Assen. Dat waren rondjes van 7 km, maar wel onverhard, en dus een prima training voor Texel!
Ook de 25 van Apeldoorn, 30 in Schoorl en nog een trail van 44 km in Apeldoorn gelopen, ach ja, zo kom je nog eens ergens!
Ook hebben we de Vuurtorentrail van 35 km op Ameland gelopen, echt een schitterend parcours, een aanrader als je geen zwakke enkels hebt en een liefhebber bent van de natuur.

In september lijkt het dan nog een heel eind naar april maar voor je het weet is het dan zover! De trail op Ameland was de ' generale' , helaas werd ik in die week daarvoor wat griepig....dat was m'n eigen schuld, moet je in maart maar niet denken dat het bijna zomer is en dus zonder jas naar buiten kan. Maar ik wilde toch Ameland lopen ..... dat ging gelukkig boven verwachting goed, maar die maandag daarna moest ik het wel bekopen ( oftewel behoesten). De hoestdrank en pastilles waren niet aan te slepen...

Ik was nog niet helemaal van het hoesten af maar wel fit genoeg om naar Texel te gaan!
Onze sponsor 'het Bijfolkert team' onder leiding van Folkert en Antje waren het mooie eiland Texel al aan het verkennen, en zich al aan het voorbereiden voor het maken van de mooiste kiekjes....het weer was prachtig, niet te warm, eigenlijk perfect loopweer. Wij, Jan Albert Veenema, Albert van Ramshorst en ik, gingen met de boot van half negen. Ik wilde eigenlijk een boot eerder maar dat was niet nodig zeiden de mannen. En ze hadden gelijk.... we hadden tijd zat!
Onze achterban en trouwe fans, Henk Meijers, Jan Visser en Luc & Cor kwamen met een boot later.

Na diverse kopjes koffie op de boot, en in de kantine, kwam de gezonde spanning toch even naar boven... Maar het voelde toch anders, er zit toch iets minder druk op. We hadden een plan: gewoon lekker lopen, en onze eerste ultraloop volbrengen, dat was onze missie. Niet te snel in het begin, maar ook vooral nog proberen te genieten onderweg!!
Dat lukte gelukkig, alhoewel.... er zat behoorlijk wat zand in je schoenen en tussen de tenen.... en op het asfalt begonnen de blaren wel wat de overhand te hebben, maar dan dacht ik aan diegene die die dag de 120 km liepen en dan was dit ' maar een makkie'!

Tijdens het lopen is het heel prettig om je familie en vrienden weer ergens tegen te komen .... Je krijgt weer even een positieve boost, diverse bekenden stonden aan de kant om iedereen aan te moedigen, zo ook Anneke en Durk, ze stonden op het 50 km punt, dat was heel fijn. Ook Jan, Luc, Cor en Henk en onze sponsor ' Bijfolkert' stonden bijna op elke verzorgingspost. En onze loopvrienden van het estafetteteam van AV Horror kwamen we steeds tegen.

Tot 45 km zijn Albert en ik bij elkaar gebleven. Albert had nog de power om iets te versnellen.. Ik had met 25 km een kleine dip, iets teveel suikers.....en ik wilde 'm'n kruit niet verschieten' . Dus ging ik rustig door op het asfalt, de zon brak door en voor de wind was het behoorlijk warm aan het worden. Maar de verversingsposten stonden om de 5 km en ik kon er echt naar uit zien om wat te drinken.
We zijn onderweg zo goed verzorgd door de vele vrijwilligers achter de kraam, ontzettend bedankt voor jullie inzet!!!

De laatste kilometers een beetje sneller, al met al vielen de kilometers me mee. Maar ik had onderweg wel bedacht... 120 km dat gaat hem niet worden..... Ze zeggen dan wel "zeg nooit nooit"! Maar dat weet ik wel zeker!!
Nog 600 meter naar de finish, een bocht en dan de finish boog. We zijn er, heerlijk gevoel!! We hebben deze mooie editie op Texel volbracht. Van te voren durfde ik bijna niet aan een tijd te denken, ik had ongeveer 5.45 in gedachten. Dat was in ieder geval haalbaar. Het was ruim binnen die tijd, een heerlijk gevoel. Super tevreden. Een machtig mooi evenement met veel enthousiaste mensen, zowel voor, tijdens maar ook daarna op het finishterrein.

Na een heerlijke warme douche kwam het besef.... We hebben dit toch maar gedaan.... De eerste keer en dan ook nog met prima weersomstandigheden!!
Nu twee weken later voelt het goed.... Ik ben Albert alweer aan het voorbereiden ...... De volgende 60.... Misschien Ameland volgend jaar.... We zullen het zien!!
In ieder geval is trailrunning een aanrader! Afgelopen zondag een trailclinic gevolgd onder leiding van Jan Albert Veenema in het Rasterhoffpark in Sneek! Hartstikke leuk en voor iedereen (gratis) toegankelijk.

Achteraf is alles makkelijk natuurlijk.... We hebben vooral de weg ernaartoe, de training, een prima voorbereiding gehad. Niet teveel maar ook niet te weinig gedaan, nu twee weken later zijn we weer hersteld. Alweer wat trainingen gedaan en het voelt goed tot nu toe.... Aankomend weekend staat er de Vuurtorenloop op Vlieland gepland. Eens kijken of de tenen het weer aan kunnen op het strand!

Het was een mooi avontuur, de Zestig van Texel, en ik wil iedereen bedanken voor jullie support!! Zonder een schouderklopje of aanmoediging is de weg lang...het geeft je vleugels!

Met sportieve groet,

Ylona Kruis
(ylona_kruis <> live.nl)

Noot van Martien Baars: met 5.18.30 finishte Ylona op de 4e plek overall bij de vrouwen en belandde daarmee zowaar op het podium! 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ] - [1-2-3 Uitslagen ]
 

 
 
 
In het uiterste zuiden van Nederland wordt sinds 2007 een prachtige ultraloop gehouden: Limburgs Zwaarste. In de beginjaren heette de loop nog Limburgs Mooiste, maar naarmate de afstanden en het aantal hoogtemeters toenamen werd de huidige naam toepasselijker. De ultra had ik al vijf keer gedaan: in 2010 de toenmalig langste afstand van 72 km en daarna van 2011 – 2014 steeds de 100 km. In 2015 koos ik voor de 80 km aangezien ik al enige weken geplaagd werd door een ongemakkelijk virus (het herpes zoster virus dat gordelroos veroorzaakt en in wezen een geheractiveerd watterpokkenvirus is). Ik kon daardoor helaas niet op 100% vermogen lopen. Niettemin m’n duurvermogen werd door het virus gelukkig weinig beïnvloed. De marathon van Rotterdam had ik de week daarvoor ook zonder problemen kunnen doen al was mijn finishtijd wel beduidend later dan normaal: 4.24.04.

De 2015-editie van Limburgs Zwaarste beloofde een schitterende editie te worden. De lucht was ’s ochtends vroeg strakblauw en de zon zou weldra opkomen en alles in een gouden gloed zetten. De start was even na zes uur en dan is het in het oosten al behoorlijk licht. Enkele lopers hadden nog hun looplamp opgedaan. In het eerste gedeelte door het bos zou het nog wel enig nut hebben, maar met voorzichtig lopen zou het lopen zonder lamp ook moeten kunnen. Het was wel markant om te zien hoe snel het lengen van de dagen in april nog gaat. Vorig jaar was de Limburgs Zwaarste ongeveer twee weken eerder, en toen waren hoofdlampen in de eerste etappe zonder meer nodig.

Race director Willem Mütze gaf even na zessen het startsein en de groep lopers van de 80 en 100 km ging op pad. De groep lopers voor de 60 km ging later van start: om 9.00 uur. Voor de 100 km hadden de lopers 16 uur de tijd, voor de 80 km 13 uur en voor de 60 km 10 uur. Het parcours is zo ontworpen dat de 60 km het kernparcours vormt, waarbij dan twee uitbreidinglussen zijn voor de 80 en 100 km.


De eerste etappe

Het was een genot om buiten te zijn. Maar het was nog wel erg fris. Een pully en trainingsjack waren in het begin wel nodig. Op verschillende plaatsen had het dicht aan de grond zelfs nog licht gevroren. Ik zag namelijk rijp op de velden. En de dauwdruppels aan de grassprieten waren bevroren. Om kwart voor zeven kwam de zon boven de horizon. Het is dan prachtig om daarvan een foto te maken, helemaal als je gaat inzoomen. De lucht wordt dan dieporanje. Een bijzonder fotomoment was toen ik op een landweggetje liep en de rookpluim van een slanke smalle schoorsteen voor de zon zag drijven. De rookpluim kreeg door het tegenlicht een extra donker silhouet. Een kwartier later liepen we door donkerbruine akkerbouwgebieden met hier en daar een vrijstaande boom met een mooie symmetrische kruin. Het is een prachtig gezicht de scherpe tekening van de takken te zien tegen de blauwe lucht. Het leken wel enorme waaierkoralen uit de Stille Zuidzee.

Het was heerlijk om te lopen. Limburg was nog in ruste. Slechts hier en daar waren vroege wandelaars op pad om hun hond uit te laten, maar voor het overige kwamen we tijdens de eerste etappe niemand tegen. Om 7.41 kwam ik bij de eerste verzorgingspost aan, vlakbij het dorpje Nijswiller. We hadden nu 13,2 km afgelegd.


De tweede etappe

In het begin van de tweede etappe liepen we door een bos waar de vogels volop zongen. Het was voorjaar. Bomen, planten en struiken waren aan het uitlopen en het rook er fris: naar geurende bloemen en ontluikend groen. Op de ondergrond bloeiden grote plakkaten witte bosanemoon, een klein teer plantje dat ca 5 cm hoog is en een wit klokachtig bloempje heeft. Daarna daalden we af tussen de bloeiende sleedoornstruiken naar de grote weg van Nijswiller naar Vaals. Beneden aangekomen zie je aan de linkerzijde twee puntige torenspitsen boven de boomtoppen uitsteken. Ik verkeerde altijd in de veronderstelling dat het een of ander slot zou, maar Google leerde mij dat het Abdij Sint Benedictusberg was te Mamelis. In dit klooster kunnen gasten een aantal dagen verblijven in een eenpersoonskamer om tot rust te komen. Onze route vervolgde vervolgens op een heuvelrug door het Orsbacher Wald, net op Duits grondgebied. Van bovenaf is er een prachtig vergezicht over het dal met rechts het dorp Vijlen en links het dorp Lemiers. Het pad werd plaatselijk overgroeid door bloeiende sleedoorns. Het voelde haast feestelijk aan om daar tussen te lopen. We staken bij een beekje, de Senserbach waar ook een oude grenssteen staat, de grens over en waren weer in Nederland, te Vaals. De route doorkruiste de hoofdweg tussen Vaals en Aken en ging richting Vaalserberg met zijn Drielandenpunt. Net voorbij Vaals was de tweede verzorgingspost ingericht. Ik klokte 8.00 uur precies en had nu 23,8 km afgelegd.


De derde etappe

De derde etappe leidt naar het hoogste punt van Nederland: de Vaalserberg die 322 meter boven NAP ligt. We liepen eerst langs de 34 meter hoge Wilhelminatoren, van waaraf men een spectaculair uitzicht heeft over het landschap. Een paar honderd meter verderop staat de 50 meter hoge Boudewijntoren, uiteraard op Belgisch grondgebied. Tussen beide torens in zijn drie grenspalen samengebracht. Hierover bericht Wikipedia het volgende:
“De oudste grenspalen in het gebied zijn die van de voormalige Vrije Rijksstad Aken. Deze stenen van rond 1340 zijn te herkennen aan een afbeelding van de Duitse rijksadelaar. Van de 183 Akense grenspalen zijn er momenteel vermoedelijk nog 18 over, verspreid in het Aachener Wald. Het in 1928 geopende symbolische drielandenpunt wordt door veel toeristen aangezien voor het echte drielandenpunt, dat ongeveer vijftig meter verderop ligt. De verwarring wordt vergroot door het feit dat twee van de drie grenspalen ooit op het 'echte' drielandenpunt stonden. Het 'echte' drielandenpunt bij Vaals wordt tegenwoordig gemarkeerd door een grenspaal uit 1926. In dat jaar werden de oorspronkelijk in 1839 geplaatste paal nr. 193 (de Bismarckgrenspaal) en de in 1843 erbij geplaatste Nederlandse paal nr. 1 naar het symbolische drielandenpunt verplaatst. De Belgische grenspaal is een kopie die door de VVV Vaals is geschonken als vervanging van de verdwenen Moresnet grenssteen nr. XXXI. In het plaveisel rondom de 'echte' grenspaal zijn alle grenzen, ook die met het voormalige Neutraal Moresnet, aangegeven.”

In het gebied van het Drielandenpunt zijn in het verleden de grenzen herhaaldelijk verlegd. Ook waren tot de Eerste Wereldoorlog in het Maasdal en ten oosten daarvan diverse onafhankelijke enclaves waardoor onder meer het Drielandenpunt zelfs van 1839 tot 1919 zelfs een Vierlandenpunt was. Na de Eerste Wereldoorlog zijn diverse grenscorrecties geweest tussen België en Duitsland en werden vrijwel alle autonome enclaves bij België gevoegd.

Na het Drielandenpunt vervolgde de route naar het westen. Je passeert dan een groot infopaneel met wetenswaardigheden van de hertogen van Limburg en ook een infopaneel over het Krijtlandpad, een lange afstand wandelpad door het Zuid-Limburgse Mergelland. Gezien de contouren van het Krijtlandpad, valt een behoorlijk deel van het parcours van Limburgs Zwaarste daarmee samen. Het was heerlijk om door de bossen te lopen. Ik liep langs beukenbomen die net begonnen uit te lopen en hun tere lichtgroene blaadjes toonden. Daarna bereikte ik verzorgingspost 3. Het was nu 9.14 uur geworden bij een loopafstand van 32,0 km. Deze verzorgingspost was een verzorgingspost-plus. Er waren ook Limburgse Vlaaien en rijstpuddingen voorhanden naast ontbijtkoek, zoute chips, bananen en diverse soorten drank (water, cola, sinas, en warme thee). Hier ontmoette ik weer Marco die ik dit jaar al bij Drentsche Aa Trail en de Vuurtorentrail had ontmoet. Uiteraard resulteerde dit in een kiek waar de heren zich de versnaperingen van de verzorgingspost zich lieten welgevallen.


De derde etappe

De derde etappe ging door het Geuldal met zijn vele beeksprengen. Een markant punt is de samenvloeiing van de Cottesserbeek en de Berversbergbeek die diepe kloven hadden uitgesleten in de grond. Vooral de bochten met de ca 2 meter hoge vertikalen wanden waren opvallend. Ander markant punt waren de populieren die werkelijk vergeven waren van de maretak, een parasitaire plant die grote groene takkenbollen maakten op de takken van hun gastheer. Even verderop liepen we door een boomgaard met oude bloeiende perenbomen en passeerden we op enkele honderden meters afstand kasteel Beusdaal dat schitterend ligt gelegen in een dal met fraaie boomgroepen in de nabijheid. Het kasteel ligt in Belgische provincie Luik, nabij de plaats Blieberg (Plombières). Het kasteel heeft twee torens. De grootste is een verdedigingstoren (een donjon) met muren van ca twee meter dikte. Bovenop de toren zijn getrapte ui-vormige spitsen gebouwd. De route vervolgde weer door bossen, maar ditmaal nog geheel kale beukenbossen waar het zonlicht fel doorheen scheen. Om 10.38 uur bereikte ik verzorgingspost 4, op 32,0 km vanaf de start.


De vierde etappe

De vierde etappe ging door de hoger gelegen bossen van het Gulpdal. Hier liep ik herhaaldelijk op de grens van bossen en weide. Dat gaf vaak prachtige doorkijkjes door laag overhangende takken van bomen. Er liepen al veel koeien in de weiden. De egaal roodbruine en zwartbonte koeienrassen wisselden elkaar af. Een prachtige plaat was een koe met een nog heel jong kalfje die allebei recht in de lens keken. De koe stond daar echt zo moederkloekachtig mij aan te staren en het kalfje stond daar wat bedeesd erbij op zijn verhoudingsgewijs veel te grote en stevige poten. In het Gulpdal doorkruiste onze looproute de racefietsroute van de amateurs van de Amstel Goldrace. De wielerwedstrijd zelf werd de dag daarna gehouden. Maar wat een massa racefietsers waren in de weer. Het moeten ettelijke duizenden geweest zijn. Ik moest enkele malen enige tijd wachten om veilig de weg over te kunnen steken. We kwamen daarna in de Vijlenerbossen, het hoogst gelegen bos van Nederland, volgens een infopaneel. Ja, het was klimmen (en dus wandelen) geblazen. Het bos bestond voor en aanzienlijk deel uit sparren en lariksen afgewisseld met diverse soorten loofbomen. Om 12.51 uur kwam ik bij verzorgingspost 5 aan die ik eerder ook had aangedaan als verzorgingspost 3. Ik had nu 41,2 km gelopen en alles ging nog steeds gesmeerd.


De vijfde etappe

De vijfde etappe ging door een opener landschap waar veel afscheidingsheggen en veeweringen, zogeheten graften, staan. Volgens een infopaneel waren de graften in dit gebied doorgaans eeuwen oud en van grote natuurhistorische waarde. In deze etappe zag ik ook herhaaldelijk wijnbouwvelden. De wijnstokken waren allemaal keurig opgelijnd en werden ondersteund door palen en kabels. Vlak voor de zesde etappe kwam ik Henri Thunissen (race director van de Winschoten Run) tegen. Hij lachte en vroeg hoeveel honderden foto’s ik al gemaakt had. Ik gaf aan zo rond de 600 te hebben gemaakt. Om 14.40 uur kwam ik aan bij de zesde verzorgingspost, op 53,0 km van de start.


De zesde etappe

In deze etappe gaat het parcours door overwegend open landschappen met prachtig bloeiende weiden (madeliefjes en paardenbloemen) en uitbundig bloeiende sleedoorns. Ook liepen we voor een deel over eindeloze akkers, met bruingrijze, pas omgeploegde lössgrond. Dat vormde een scherp contrast met de voorgaande etappes. Het parcours ging op een gegeven moment onder een spoordijk door waar een watertunnel met naastliggend voetpad was aangelegd. Kort hierna ben ik van de route geraakt omdat grapjassen het rode markeringslint hadden aangebracht en een route hadden uitgezet naar een punt waar ik een uur eerder ook al had gelopen. Echter ik wist van mijn voorgaande deelnames aan Limburgs Zwaarste dat ik bij een hoge zendmast moest komen op de rand van een bos op een heuveltop (het Kunderbergcomplex). Naar enig spoorzoeken kwam ik weer op de juiste route terecht en was weer ‘in control’. Met een kloktijd van 16.14 uur kwam ik bij de zevende verzorgingspost aan, op 62,5 km van de start.


De zevende etappe

Bij de zevende verzorgingspost kan een loper kiezen om de 80 of de 100 km te doen. Wil je de 100 km doen, dan maak je een lus naar het westen toe (o.a. Valkenburg) met één tussentijdse verzorgingspost. De zevende en negende verzorgingspost vallen namelijk samen. Hoewel ik zeer genoot van het buitenzijn en qua tijd nog royaal voor de tijdslimiet was gebleven, leek het mij toch beter om voor de 80 km te kiezen. Ik wilde m’n lichaam niet te zwaar belasten nu het toch al geplaagd werd door een virus. Bovendien vond ik het wel zo prettig om in de zon weer in Heerlen aan te komen. Het was een goede beslissing. De route liep nu door wat glooiender landschap waar ook asperges werden geteeld. De velden waren niet bedekt met een folie om zo veel mogelijk warmte op te nemen. Met deze zonnige topdag waren zulke hulpmiddelen helemaal niet meer nodig. Met een tijd van 17.28 uur kwam ik bij verzorgingspost acht aan in Bosschenhuizen, na 75,4 km. Het paard rook stal.


De achtste etappe

De achtste etappe staat geheel in het teken van de terugkeer naar de startlocatie (het clubhuis/kantine van Sportpark Imstenrade) aan de Zandweg te Heerlen. Diverse keren haalden lopers van de 100 km race mij in. Was ik in goede doen geweest, dan was dit naar alle waarschijnlijkheid niet gebeurd want ik ben gewoon om tegen het einde alles uit de kast te lopen. Nu liet ik deze inhaalmanoeuvres maar gelaten gebeuren. Om 17.57 uur passeerde ik het bord Heerlen / Heële. Nog ca 2 km resteerden. Ik besloot iets te versnellen en kwam om 18.10 uur bij het clubhuis aan. Ik werd met een applaus begroet. Dat was een aangenaam en warm welkom. De 80 km zaten nu in de knip. Ik was heel blij en voldaan hoe alles was gegaan. Het was een topdag geweest, de mooiste editie van Limburgs Zwaarste tot nu toe. Deze editie gaat bij mij de boeken in niet zozeer als Limburgs Zwaarste of als Limburgs Mooiste maar als Limburgs Allermooiste, Allerbeste en Allerprettigste (triple A dus). Kortom de superlatieven zijn hier wel op zijn plaats.

Mijn dank gaat uit naar Willem en Annemarie en aan alle vrijwilligers die deze loop mogelijk hebben gemaakt. Graag ben ik volgend jaar weer van de partij als de tiende editie wordt gehouden.


Raymond Barkman

Raymond maakte een selectie van zijn foto’s te zien via deze link:
http://1drv.ms/1yOllRD
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]