Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
14 jul 2015
Lopen in de Belgische Sahara (6u van Aalter)
14 jul 2015
BokemeiRun 12 juli 2015
11 jul 2015
Marathon Tenby: end of story……..mission accomplished
9 jul 2015
Verslag Montagn’hard 107 km
Verslagen in 2015
* Juli
* 14 jul 2015: Lopen in de Belgische Sahara (6u van Aalter)
* 14 jul 2015: BokemeiRun 12 juli 2015
* 11 jul 2015: Marathon Tenby: end of story……..mission accomplished
* 9 jul 2015: Verslag Montagn’hard 107 km
* 7 jul 2015: Verslag Trail de Femois 2015
* 5 jul 2015: Afmaken
* 1 jul 2015: Mega echt
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Juli 2015
 
De 6u van Aalter, bijgenaamd de sauna van Aalter. De Belgische Sahara was een beter gekozen naam…

Voorafgaande feiten
Aangezien we wisten dat het hier warm ging zijn had mijn inspanningsfysioloog, Karel Pardaens, voorgesteld om twee dagen ervoor al te starten met ORS. Ik ben een ‘salty sweater’ en verlies dus enorm veel zouten … ’s Avonds begonnen we alweer aan ons speciaal dieet. De volgende ochtend nog snel even het weer bekijken (28°C met real feel tot 32° C), batterijtjes halen voor de polar en een woestijnpet. We besloten om wat vroeger op te rijden naar Aalter, dan waren we zeker op tijd…Mja, behalve in België: eerste prijs in file, wegenwerken en stakingen … Wat doe je dan zoal … Naar uw buitentemperatuur kijken (30.5°C) … Na 2u kwamen we net voor 12u aan in Aalter. Nog snel omkleden en huppekee.

6u van Aalter
Het plan was om rustig te beginnen … In het begin kon ik de hitte blijkbaar nog goed verdragen, desondanks de real feel van 31°C die ik in de ochtend al bekeken had. Ik ging voor een strategie van denken in 4km. Dat waren twee rondjes en een beetje goed voor de split moraal. Na 8 km had ik nog altijd een goede tijd. Ondertussen had Martino Corneillie me al terug voorbij gelopen. Die waren vlotjes een praatje aan het maken terwijl ze aan het lopen waren. We hadden een paar schaduwzones en uiteraard zocht ik deze altijd op. Ondertussen hadden we ook al een spons genomen om water over het petje te kieperen. Ik bleef doorrekenen en zei tegen mezelf dat het wel goed ging komen de eerste 15 km. Dan had ik een 30 km split op 3u, wat nog doenbaar was. Onderweg zei een loper tegen mij, als ze hier zo de sponsen blijven weggooien zitten we straks zonder. Ik vertelde hem dat ik mijn sponsen aan elke stop wisselde met een andere. 15km op 1u26m. Hmz ik loop boven tempo dat is goed. Wel beetje vreemd want ik moet altijd maar tempo zakken. En dat werd even later al snel duidelijk dat het tempo niet zo vlot meer liep. Martino Corneillie dubbelde me al eens. Goed bezig zei hij, ik riep terug dat het toch geen nieuwe PR ging worden. Op 24 km had ik al door dat een verre afstand er niet in zat vandaag. Ik ging voor plan B. Pff, eventjes een ganse ronde wandelen, we zitten nu vermoedelijk op de geschatte 28°C met een real feel van 32°C, maar die 30.5°C die kon natuurlijk ook, of nog hoger. Niet aan denken, gewoon anticiperen op wat je kan Kevin. Ik dacht toen dat ik de enigste of de eerste was die begon met wandelen. Denken in 17 km splits … 17 km tempolopen en dan eventjes wandelen. Ik begon zo veel te drinken en te eten, maar na 3u had ik nog maar 27 km en al twee keer gewandeld. Ik rekende eventjes uit hoeveel vocht ik had opgenomen en wat ik al gegeten had. Op 3u had ik al 8 liter waters, cola en sportdranken gedronken. Bananen, peperkoek en appelsienen gegeten … Ik verschoot hoeveel vocht ik al had opgenomen. Dat was al meer dan ik ooit had gedronken tijdens trainingen of wedstrijden. Maar meer kon ik ook niet echt meer aan. Het volgende rondje keerde ik even om zodat ik naar het toilet kon gaan. Tijd voor plan C. Gewoon targetten op de Marathon en Ultracup minimumafstand, zijnde minstens een marathon op 6u lopen. Meer mag, maar we gingen hiervoor ons lichaam niet door de rooie halen. Tenslotte had ik al anderhalf uur in D2 gelopen met een hartslag van rond de 175-180 BPM’s, en mocht ik al blij zijn dat ik deze erna toch nog rond de 165 BPM kreeg, limiet D1. Gewoon wandelen, het lichaam krijgen we niet gekoeld en het vochtverlies krijg ik nooit van mijn leven bijgebeend. Af en toe liep ik nog eens, maar het werd vooral wandelen. Mieke Dupont en Veerle Beernaert, Xavier Verbruggen bleven maar gaan. Gert Mertens zag ik ook nog geregeld, maar aan de leiding stond niet Xavier of Gert, maar iemand onbekend voor mij. En toen viel mij op dat Frankie Leus (voor een of andere bizarre reden denk ik altijd dat hij Jackie Leus noemt) mij niet meer gepasseerd was. Martino moest me ook al eens gepasseerd zijn. Enfin ineens kwam ik Martino tegen langs het parcours. Hij dacht aan het begin van een blessure en was gestopt op 30 km. Ik bleef maar doorwandelen, km’s nemen en wat voorbereiden op de dodentocht. De spiertjes moesten vandaag niet veel doen, maar het lichaam zag af op andere gebieden. Ik had ook mijn vochtopnames geminderd. Het was toch maar wandelen (later zal blijken dat ik toch een fout maakte). Op het einde vroeg ik aan iemand of ze een mopje konden vertellen, maar die verstond me blijkbaar niet goed. Wat later naderden we de 5u. Ik zei tegen het publiek: ‘Naar het schijnt geven de bewoners hier na het sporten een gratis pintje!’. Ze moesten ook eens lachen. Man man man. Ik had hier wel een kwart vat aan verschillende dranken afgezopen, maar lopen daar had ik geen zin meer in. Nochtans was het weer ondertussen een pak aangenamer. Af en toe liep ik nog wel eens, vooral in de schaduw, na de volgende lading koud water. De loper die over de sponsen vertelde had ook gelijk gekregen, sommige lopers waren op zoek naar een spons. Ik was een ronde bijna zonder gevallen en had mijn spons sindsdien zorgvuldig bijgehouden. Ik vroeg Mieke of ze haar 60 km training had gehaald, maar ze wist te zeggen dat ze gestopt was op 50 km. Ik lachte terug, dat zullen er meer zijn dan mij alleszins. Martino bleef zeggen: ‘Goed bezig, komaan hé’. Bijna 6u wedstrijd, ik begon de lopers en loopsters te feliciteren. Uiteindelijk hadden we toch nog 47,010 km. Mja beetje stom misschien…Misschien had ik dan toch beter voor de 50 km gegaan. Ach ja, weet je het lichaam zal me er dankbaar voor zijn. Ik kwam op de weg naar de sporthal Dirk Adriaenssens tegen. Hij had 53,322 km. Had ik dat geweten, had ik nog wel wat extra gelopen grapte ik. Nee, laten we eerlijk zijn, ik ben geen zonneklopper. Ik ging mijn chip afgeven maar toen ik in de rij stond aan te schuiven merkte ik dat mijn bloeddruk aan het dalen was. Ik dacht dat ik wel even kon blijven aanschuiven, maar na een paar minuten wachten besloot ik toch om de rij te verlaten en even te gaan zitten. Ik ging zodat mijn bloeddruk zich kon stabiliseren. Heidi maakte me attent dat ik bleek begon te zien en ik vertelde haar wat ik voorhad. Ondertussen dronk ik ook nog een fanta. Daarna leverde ik mijn chip in. Ah de man van de vzw zei men tegen mij (ten gepaste tijden zal ik dit wel vertellen). Klopt zei ik. De tam tam gaat precies overal rond. Ik douchte me, at nog wat zoute chips en ging door naar een werk collega en zijn partner, die voor ons nog hadden gekookt.

De eerste uren na Aalter
De vrienden dachten dat ik een héél paard kon opeten. Maar al snel vertelde ik dat wij tijdens het lopen zoveel drinken en geregeld iets eten omdat wij dit al nodig hebben tijdens de inspanning. Het werd nog een leuke avond, maar het lichaam was toch niet helemaal in zijn plooi. De volgende ochtend had ik nog altijd een vochtgehalte tekort van 1,6 liter. Maar elk glas dat ik uitdronk, kon ik wederom naar het toilet. Enfin in Steenbergen hadden we een vochttekort van 2,2 liter. En we gingen ons vandaag niet inspannen, dus geen probleem. De dag erna hervatten we de trainingen voor de 6u van het Amsterdamse Bos, met de Dodentocht en IFFM er nog eventjes tussen. Mits wat aanpassingen op advies van Karel Pardaens, sinds mijn inspanningstest, hadden we ook D2 en D3 lopen ingepland en ik plaatste het roeien ook terug in mijn trainingsschema. 1u roeien aan 35 SPM’s per minuut here we come. Maar de eerste training werd eentje van 20 minuten, 25 SPM’s en baden in het zweet … Op een jaar tijd kan je veel verleren …

De nabeschouwing
De 6u van Aalter wordt eentje van mijn favorieten. Vroeg of laat zal ik wel een manier vinden om deze Belgische Sahara te temmen…We hadden weer veel informatie verzameld, weer wat extra ontdekkingen gedaan en weer eens wat extra confrontaties gehad. Moeder Natuur had ons weer wat wijzer gemaakt. De eerste had in zijn eentje een estafette team bijgehouden. Wat een raket! Bjorn Bonny had een paar dagen eerder nog stress, maar hij haalde in deze temperaturen toch meer dan 59 km. Net zoals Dieter Vandamme die bijna 59 km liep. Mijn tweede ultra, wederom in het geheugen gegrift … En zo sluiten we af met de woorden van Winston Churchill: ‘Success is going from failure to failure without losing your enthusiasm’!

Kevin Simons
(kevin.simons3 <> telenet.be) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Voor de derde maal op rij werd de BokemeiRun gehouden met 24 lopers, waarvan de meesten veellopers waren. Een groot deel had als eens eerder meegedaan en er waren ook wat nieuwe gezichten. De weersomstandigheden waren ideaal, een lekker windje en wat bewolking. Om iets over elven vertrok de groep na een korte briefing over de route. Er moesten tien rondes gelopen worden over een parcours dat bestond uit een wandelpad en een fietspad. Het stuk over het Konijnendijkje was nu ook een mooi wandelpad geworden en zorgde ervoor dat er nog snellere tijden werden gelopen. Voorgaande jaren was het altijd een stuk warmer.

De Run werd dit jaar wat vroeger gehouden vanwege een vroege vakantie van een van de organisatoren. 19 lopers volbrachten de hele afstand van 43,4 km. Er was een vijftal dat een kortere afstand aflegde. De snellere lopers waren vandaag de dames Linda Voets en Emily Shultz die respectievelijk eerste en derde werden. De beste heer was Rinus van der Wal, die tweede werd in het algemeen klassement. Na Rinus kwam Ferry van der Ent binnen als tweede met Jaap Sije op de derde plek. Ook na afloop was het erg gezellig bij de prijsuitreiking en de nazit. We kunnen terugkijken op een geslaagd evenement gezien de vele positieve reacties die we mochten ontvangen van de deelnemers. Tot volgend jaar.

Bob ‘Bokemei’ Bock
(bob55 <> upcmail.nl)

Plaats: Naam: Tijd: Bijzonderheden:
1. Linda Voets 3.23 43,4 km- 1e Dame
2. Rinus van der Wal 3.33 43,4 km - 1e Heer
3. Emily Shultz 3.37 43,4 km - 2e Dame
4. Ferry van der Ent 3.48 43,4 km - 2e Heer
5. Jaap Sije 3.48 43,4 km – 3e Heer
6. Pieter den Edel 3.53 43,4 km
7. Lex de Boer 3.55 43,4 km
8. Bob Bock 3.59 43,4 km
9. André Boom 3.59 43,4 km
10. John Ossendorp 4.08 43,4 km
11. Toon van Vlimmeren 4.09 43,4 km
12. Peter van Wouwe 4.18 43,4 km
13. Peter van Veen 4.25 43,4 km
14. Jos Cornelissen 4.55 43,4 km
15. Hans Buis 4.58 43,4 km
16. Ineke Scheffer 5.07 43,4 km – 3e Dame
17. Willem Kramer 5.09 43,4 km
18. Bram van der Bijl 5.12 43,4 km
19. Rui Cabral 5.20 43,4 km 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Op 2 juli vertrokken mijn loopmaat Ton Aker en ik naar Tenby in Wales. Het zou onze 13e en naar het zich laat aanzien laatste looptrip worden. Op 18 juni is namelijk uit röntgenfoto’s gebleken dat het kraakbeen van mijn beide knieën behoorlijk dun aan het worden is. Volgens dr. Cor van der Hart staat mijn rechterknie ongeveer op 11, op een schaal van 0-15, waarbij 0 de perfecte knie is en 15 een prothese. Dit betekent dat als ik nog één of meerdere jaren door zou gaan met het jaarlijks minimaal 15 marathons en ultra’s lopen, ik niet alleen tijdens het lopen maar ook in het dagelijks leven last zou kunnen krijgen. Nu is dat nog niet het geval. Ik kan nu nog met twee treden tegelijk de trap oplopen, een sprintje trekken, fietsen, zonder enige moeite opstaan, etc. Gezien het feit dat dr. Van der Hart sport-minded is en ik het zelf op de foto’s heb gezien, heb ik besloten zijn advies ter harte (what’s in a name) te nemen en te gaan afbouwen.

Het lopen van de al geboekte marathon in Tenby zou volgens de arts weinig verschil maken. Bovendien is Wales mijn 40e land (waarvan 30 in Europa en 10 daarbuiten) en dat zijn mooie ronde getallen om mee te eindigen. Ik mag trouwens wel blijven lopen, maar eigenlijk liever niet langer dan anderhalf uur. Eigenlijk doe ik dit al een tijdje. Hooguit af en toe twee uur, maar dan gaan de knietjes al opspelen. Om deze reden heb ik mijn laatste 5 marathons al met een pijnstiller gelopen en dat kan toch eigenlijk niet de bedoeling zijn, tenzij het mijn broodwinning zou zijn. Run is al een tijd geen “fun”. Het gekke is overigens dat als ik “hard” loop (althans wat daar tegenwoordig voor door moet gaan), ik geen last heb. Zo liep ik enkele weken geleden nog een halve marathon nog in 1.47 en had ik noch tijdens noch er na last van mijn knieën. Rustige duurlopen daarentegen leiden na gemiddeld 2 uur tot problemen. Volgens de arts en mijn beide fysio’s is het dan ook beter om de keren dat ik loop een behoorlijk tempo aan te houden.

Vanaf september ga ik volgens plan bovendien een dynamisch kracht programma volgen om de knieën sterker te maken. Tot die tijd vul ik het lopen aan met fietsen en zwemmen, geen vreemde bezigheden voor mij trouwens.

Om in Tenby te komen, moeten nogal wat vervoersmiddelen afgewerkt worden. Heen was het auto-vliegtuig-bus-trein-trein-trein-taxi, waarbij we tot onze stomme verbazing (want ruim een half jaar van te voren geboekt, allebei frequent KLM flyer èn 2 ½ uur van te voren op het vliegveld) in eerste instantie standby stonden, maar dat was volgens de medewerkers de schuld van het “systeem”) en terug taxi-trein-trein-trein-bus-vliegtuig-trein-taxi.
Ik moet echter zeggen dat het de moeite waard is geweest. Tenby is een schitterend aan de kust van Wales gelegen dorp met zo’n 5.000 inwoners. Er zijn gezellige verkeersvrije winkelstraten, talloze restaurants, prachtige kilometers lange stranden, ruïnes en een knus haventje. In “ons” weekend waren er zo’n 6.000 sporters in het dorp. Het was namelijk Long Course Weekend, hetgeen inhield dat er een hele triathlon werd gehouden, maar dan verdeeld over 3 dagen. Men kon ook kortere afstanden doen, maar ik beperk me even tot het echte werk. Het zwemmen werd aangekondigd middels borden met daarop de tekst: “FRIDAY 7.00 PM THE WALES SWIM”. Een foto van dit bord die ik appte naar wat familie, vrienden en collega’s stichtte nogal wat verwarring. Een flink deel van hen dacht dat er walvissen zouden zwemmen. Hallo, dat zijn WHALES !

Op vrijdagavond om 19.00 uur renden zo’n 2.000 zwemmers vanaf het strand de zee in, om daar in water van pakweg 14 graden Celcius bij windkracht 5 een kleine 4 kilometer te zwemmen, bestaande uit een tweetal driehoeken met halverwege een kort stukje over het strand. De start ging gepaard met vuurwerk en er waren dikke rijen toeschouwers. Het hele weekend ademde Tenby trouwens sport. Alle deelnemers aan één of meerdere onderdelen kregen een zwart polsbandje, wat er toe leidde dat je regelmatig werd aangesproken door plaatselijke bewoners, die we desgevraagd lieten weten dat wij ‘slechts” de marathon deden. Gezien mijn triathlon verleden (ondermeer 5 hele triathlons en zo’n 25 halve) moet ik zeggen dat het tijdens het zwemmen wel kriebelde. Bij het kijken naar het fietsen (180 kilometer) dat de volgende ochtend om 7.00 startte, had ik daar in het geheel geen last van. Dit is niet gek, omdat dat onderdeel er destijds voor zorgde dat ik stopte met de triathlonsport. Het fietsparcours was loodzwaar (met bovendien zo’n 4 uur in de regen en harde wind) hadden we gezien op de ontvangen documentatie. Na 2 onderdelen was de helft van de deelnemers aan de triple dan ook reeds uitgevallen of buiten de limiet gefinisht.

Op de vrijdag- en de zaterdagmiddag was het heerlijk weer en hebben we het dorp en de omgeving verkend. Zaterdagavond naar de pasta-party, die in Tenby goed te noemen was. Zowel de kwaliteit als de verstrekte hoeveelheid was ruim voldoende.
Zondagochtend om 10.00 uur was het zover. Na een lekker ontbijt in ons pension wandelden wij naar de nabij gelegen start. Volgens de weersvoorspelling zou het gedurende een flink deel van de marathon regenen. De gevoelstemperatuur zou (mede door de stevige wind) niet hoger worden dan een graad of 13. Daarbij opgeteld de hoogteverschillen zou het een pittig afscheid worden. Ik was van plan “hard” van start te gaan en we stonden dan ook bijna vooraan de ruim 800 deelnemers. Tijdens het aftellen door de speaker kreeg ik (toen ik ineens besefte dat het mijn laatste zou worden) dusdanig last van mijn emoties, dat mijn keel dicht ging zitten. Hierdoor kwam ik de eerste 3 kilometer, die als een spaghetti-sliert door het dorp gingen, totaal niet op gang. Ton was dan ook al gauw uit het zicht verdwenen. Hij had besloten om, ondanks zijn voornemen samen de laatste te doen, zijn eigen tempo te lopen. Dit vond ik helemaal niet erg, want ik streed toch liever mijn eigen strijd. Pas na een uur kwam ik (mede door de ene heuvel na de andere met stijgingspercentages tot 14%) in mijn ritme.

Intussen regende het flink en was ik blij dat ik een regencape bij me had gestoken. Hierdoor kreeg ik het niet koud en bleef ik enigszins droog. Veruit het grootste deel van het parcours was gelukkig afgezet, want anders zouden auto’s regelmatig voor een douche hebben gezorgd. Halverwege werd Pembroke aangedaan. Hier startte net nadat ik doorkwam de halve marathon. Gelukkig had ik daar na pakweg 5 minuten al geen last meer van, want het gemiddeld niveau van deze lopers was bedroevend (sprak de snelle loper). Het was intussen ook opgehouden te regenen, zodat ik op de terugweg wel kon genieten van de prachtige vergezichten in dit fraaie deel van the United Kingdom. We hadden nu grotendeels wind mee en het werd zelfs wat warmer, zodat ik ondanks de voortdurende hoogteverschillen (geen meter was vlak) probeerde tempo te houden. Drijfveer was ook om binnen een kwartier te blijven van Ton, zodat onze onderlinge competitie (waarbij ik gezien het feit dat ik 5 jaar ouder ben naar goed ultra-gebruik een marge heb gekregen) in 8-8 zou eindigen. Ik wilde dan ook binnen 4.15 uur finishen, omdat Ton dan onder de 4 uur zou moeten lopen. Gezien mijn laatste 3 marathons (Bahrein 4.58, Toronto 4.47 en Stockholm 4.38), mijn “verrotte” knieën en de zwaarte van het parcours lag de lat dus behoorlijk hoog.

Bij de doorkomst op 20 mijl zag ik dat het nog steeds mogelijk was en heb ik daarna echt alles gegeven. Ik haalde alleen maar lopers in en slechts eenmaal kwam iemand mij voorbij, maar dat was vast een halve marathonloper hield ik mijzelf voor. Terug in het dorp versnelde ik nogmaals en zag ik in de hoofdstraat waar de finish was gelegen Ton tussen de mensenmassa staan. Hoe lang zou hij al binnen zijn ging het door mijn hoofd. Ik finishte in 4.14.11 en voelde tot mijn stomme verbazing helemaal geen emotie. Of toch ? Een groot gevoel van opluchting maakte zich plotseling van mij meester. Voortaan hoefde ik nooit meer te ontbijten op idiote tijden (zoals op Curacao om 1.00 uur !), zou ik nooit meer pijn hebben in mijn poten, zou ik nooit meer last hebben van mijn knijpvoet (kwam deze keer trouwens nagenoeg niet in beeld) en hoefde ik nooit meer hard te lopen in kou en/of regen.

Ton kwam mij intussen het heugelijke nieuws vertellen dat het verschil “slechts” 10 minuten was. In de kleedruimte kreeg ik van hem als aandenken een zeer toepasselijk bord met daarop een tekst die in Britse gebiedsdelen waarschijnlijk op alcoholmisbruik duidt, maar ook naadloos bleek te passen op mijn situatie. De tekst op het bord luidt namelijk: “the years have been kind. It’s the weekends that have done the damage”.
‘s Avonds hebben wij in een restaurant met zeezicht heerlijk veel en vet gegeten, terwijl wij keken hoe op het strand een paar sukkels gedurende langer dan een uur probeerden een vlieger omhoog te krijgen.

De Wales Marathon in Tenby is (net als trouwens het gehele Long Course Weekend en het dorp zelf) een aanrader ondanks het feit dat het wat afgelegen is. Het parcours is als gezegd zwaar, maar fraai en de verzorging is goed. In de dorpen staat veel en enthousiast publiek en een mooie medaille na afloop maakt het compleet. Een functioneel t-shirt is overigens optioneel.

Ton, bedankt voor de mooie reizen die we samen gemaakt hebben. Het ontginnen van het voormalig Oostblok zul je alleen moeten doen !

Albert Meijer
(a.meijer1 <> quicknet.nl)

NB: Mijn vrouw Manon is na ruim een jaar buiten spel te hebben gestaan door een burn-out en daarna Pfeiffer weer volop in training (alweer een keer 27 kilometer gelopen). Wie weet neemt zij het vaandel over, pakt zij de draad weer op en gaat zij verder waar zij gebleven is (dus op naar haar 38e marathon of ultra). Kan ik als coach wellicht toch nog wat jaren deel blijven maken van de gezellige ultra-familie. 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Op 4 juli stond ik in Saint-Nicolas-de-Veroce aan de start voor de Montagn’hard (MH), een race over 107 kilometer met 8800 m+. Een pittig parcours door de vele klimmeters, maar ook door de hittegolf. Deze wedstrijd werd pas mijn zesde ultra en ik zou al mijn beperkte ervaring nodig hebben om dit tot een goed eind te brengen.

Ik had deze wedstrijd uitgekozen in het kader van mijn voorbereiding op de UTMB. Buiten de vele klimmeters was er ook nog een gedeeltelijke overlap van het parcours van de MH en de UTMB. Prima training dus.

Vorige maand was ik al een weekje gaan trainen in deze omgeving waarbij ik onder andere de Cols du Bonhomme en Montets uit de UTMB al had gelopen en de Mont Joly uit de MH. Deze trainingsweek kwam minder dan drie weken na de 24 uur van Steenbergen en ik had toch nog wat pijntjes van het NK 24 uur overgehouden. Desondanks toch 150 km trainingskilometers gemaakt.

Nu dus een voorbereiding in wedstrijdvorm. Er waren bijna 300 inschrijvingen, en ik had me tot doel gesteld bij de beste 15 te lopen. Tevens wilde ik binnen de 21 uur blijven. Ik voelde me topfit en deze doelen leken me haalbaar. De hittegolf deed me vlak voor de start twijfelen of met name de tijd wel te realiseren zou zijn.

De zon begon om 05.00 al achter de bergen op te komen toen we van start gingen. Een aangename 21 graden was het toen. Het zouden er 38 worden! Sommige deelnemers kozen voor de tactiek van zoveel mogelijk kilometers maken in de relatief koele uren. Ik had mijn (te) snelle start van Steenbergen nog vers in het geheugen en koos ervoor het tempo pas te gaan pushen vanaf het 65 km punt en tot die tijd op reserve te lopen.

Het parcours liep door een prachtige omgeving en was super goed bewijzerd. Om de 100 meter een lintje, vaak zelfs nog korter. Hierdoor viel er zeker van het uitzicht te genieten omdat je niet hoefde te zoeken. Ivm de hitte waren er buiten de 8 verzorgingsposten ook nog vijf waterpunten ingericht. Al met al een prima organisatie, met veel enthousiaste vrijwilligers.

Mijn wedstrijdplan verliep prima, na 50 kilometer lag ik op de 10e plek. Nog 15 te gaan en dan zou ik extra tijd pakken om droge kleding aan te trekken, extra te eten en dan te zien wat er nog over was in de benen. Rond 55 kilometer, tijdens de eerste beklimming van de Mont Joly vielen mijn benen echter stil. Simpelweg geen kracht meer. Tevens koos ik steeds de verkeer, losse, rotsen om op te gaan staan. Een helse beklimming tot de top. Dit kostte me een terugval naar de 16e plek.

In de afdaling ging het weer iets beter, maar ik kwam aardig leeg aan op de ravito op 64 km. Hier heb ik volgens plan uitgebreid gestopt, veel gegeten en gedronken. Ik nam mezelf voor de wedstrijd opnieuw te beginnen. Wandelen, daarna rustig dribbelen, gevolgd door rennen en tenslotte ook bergop zoveel mogelijk blijven rennen. De kracht kwam weer terug en de een naar de andere loper haalde ik in de avond in.

Uiteindelijk begon ik de laatste klim naar de Mont Joly (2525 mtr) op de 7e plek. Waar de eerste keer een lijdensweg was, ging het nu veel beter. Ik verloor in de laatste 19 km nog geen 20 minuten op de winnaar en werd niet meer ingehaald. In 19.59.11 uur bereikte ik op de 7e plaats de finish. Een Fransman vroeg zich hardop af hoe iemand uit een land dat onder water ligt, zo hard tegen een berg op kan lopen. Ik wilde nog iets uitleggen over de zandafgraving waar ik regelmatig train, maar besloot het maar zo te laten.

Nu op naar de UTMB! Tijdens de MH zeker zelfvertrouwen getankt en veel ervaring opgedaan in het lopen in het hooggebergte. Komende weken nog iets sterker worden en dan zien waar ik op uitkom in Chamonix. Ik kijk er naar uit!


Arjan van Binsbergen
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]