Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
25 mei 2016
Man van het eerste uur - Steengoed in Steenbergen
13 mei 2016
PRIMAVERA - ULTRA L'HO FATTO ( ik deed het)
13 mei 2016
Hertog Limburgpad Ultra (Helipad) 148 km
11 mei 2016
Milaan en Bazel
Verslagen in 2016
* Mei
* 25 mei 2016: Man van het eerste uur - Steengoed in Steenbergen
* 13 mei 2016: PRIMAVERA - ULTRA L'HO FATTO ( ik deed het)
* 13 mei 2016: Hertog Limburgpad Ultra (Helipad) 148 km
* 11 mei 2016: Milaan en Bazel
* 2 mei 2016: Limburgs Mooiste: maybe the last time?
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Mei 2016
 
Voorafgaande aan de race sprak ik met Henri Thunnissen, de autoriteit op gebied van Ultralopen. Hij vertelde dat het erg moeilijk is om op oudere leeftijd een prestatie te verbeteren want daar ‘moet je erg hard voor werken’. Dit is zonder meer waar, ik heb altijd een grote bewondering voor het loopvermogen van Mo Idrissi, die dit weekend dat nog eens bewees door 3e te worden op het NK met ruim 190 km.

Zaterdag had ik met loopmaatje Tobias Lundgren van Hardloopgroep Westerpark afgesproken op het CS om 11.10. Kort daarvoor had ik een bericht gezien op een NS-matrixbord met 'Vertraging door uitvallen treinen op traject Rotterdam' Ik voelde me even ongemakkelijk. Nee niet nu graag! Maar op het moment van vertrek was er niets aan de hand. We reden het CS uit zonder problemen. Bij Schiphol wilde ik naar buiten gaan om Wilma Dierx te zoeken, totaal onnodig want ze stond bij onze deur. In Rotterdam moesten we een stukje met de Metro naar het Zuidplein en vandaar met enige vertraging met de bus naar Steenbergen. De tent werd opgezet en het was al aardig druk op het terrein bij de verzorgingszone. Daarna ging ik samen met Tobias mijn startnummer ophalen, nummer 2423. Tobias zou samen met Wilma de marathon gaan lopen want hij zou volgend weekend om het Balatonmeer gaan lopen. Erwin Borrias zou zich 's avonds aankomen. De volgende ochtend zou Erwin met Wilma de zes uur gaan doen, met andere woorden Wilma liep een dubbeldekker. Om 15.00 werd er heel relaxed gestart door de lopers voor de 24 uur, iets te relaxed voor mijn gevoel dus na een paar minuten begon ik het tempo op te voeren tot boven de 12 km per uur, ik keek een paar keer achterom maar zag dat niemand kennelijk van plan was om mee te gaan. De speaker noemde me ‘De man van het eerste uur’. Ik kon er wel de lol van inzien ook al wist ik dat dit niet verstandig was om lang vol te houden. Het duurde een behoorlijke tijd voordat Iris Vromans voorbij kwam. Voor mij het signaal om het wat rustiger aan te doen want met dit tempo zou ik een persoonlijk record om zeep helpen en daarvoor was ik toch wel naar Steenbergen gekomen.

De 100 kilometergrens werd na 12 uur en ruim twee minuten bereikt; zo snel was ik nog niet geweest. Kwam het omdat ik 40 % meer getraind had dit jaar? Tijdens de 24 uur van Iserlohn bij Seilersee op 24 april jongsleden ging het niet zo best. Dat lag met name aan de voeding en aan de kou. Daar had ik van geleerd; er was nu voldoende voeding en extra kleding. De weergoden waren ons ook gunstig gezind, het was wel warm maar daar had ik niet zo’n last van.

De nacht kwam ik goed door.Prachtige luchten heb ik gezien toen de dage raad aanbrak. Onweer was ons voorspeld en dat kwam er ook in de ochtend. Gelukkig was het onweer niet zo erg dat de wedstrijd stilgelegd moest worden, in dat geval zou er een noodsignaal klinken en moesten we ons naar de sporthal gaan aldus de instructies van de organisatie. Het regende maar kort, maar wel hard heel hard. Ik was doorweekt en maakte een stop bij tent naast de verzorgingspost om te schuilen en om mijn kleding uit te wringen. Mo Idrissi was zich daar ook aan het omkleden, maar had nog een paar droge sokken nodig. Ik moest wachten totdat het droog was om me om te kunnen kleden, want ik had mijn koffer onder een plastic vuilniszak gelegd in de open lucht. Besloot om een ander shirt met lange mouwen aan te trekken, sokken en een korte broek plus nog een dun jackje met een wegwerpponcho om warm te worden want ik was wel een beetje verkleumd door deze hoosbui. Toen ik mijn sokken verwisselde zag ik opeens drie blaren onder mijn rechtervoet. Ai, daar moest iets aan gedaan worden. Dus op naar de EHBO om ze te laten doorprikken. Toen dit gebeurt, was werd het ontsmet en afgedekt met een gaasje en afgewerkt met dunne laagjes tape. Prima werk van deze EHBO-er (ben later nog even langs geweest om ze te bedanken!). Ik zag ook regelmatig loopvriend Jan Spitael met ontbloot bovenlijf voorbij komen, de Belgische Tarzan, die vastbesloten was om zich weer te kwalificeren voor de Spartahlon

Langzaam begon ik weer te bewegen, niet te snel want ik wilde even een uurtje nemen om te herstellen. Inmiddels kreeg ik via Tobias door dat het thuisfront (Hardloopgroep Westerpark) in de gaten had dat een PR tot de mogelijkheden behoort. Tobias zorgde vanuit de tent voor een goede communicatie en dat werkte erg mee. Het was nu echt tijd geworden om een shirt met korte mouwen aan te trekken en het jack en de poncho uit te doen. Nu kon ik weer gaan hardlopen en mijn schouder gebruiken om tempo te maken. Elke ronde wierp ik een blik op het scherm, want ik liep zonder mijn Garmin die defect was gegaan vlak voor de start (wordt niet eens tijd voor een nieuwe?). En zo kon ik uitrekenen hoe ver ik kon komen bij een bepaald tempo. Nog even dacht ik en ik zit op 164. Dat was in ieder geval al een PR, maar kort daarop dacht ik weer 168 is ook haalbaar en uiteindelijk 170 en nog verder...het werd 171,900 km...ongelofelijk toch. Toen het eindsignaal klonk dacht ik dit is het begin van een nieuw hoofdstuk: ik ben bij het volgende niveau.

Wat was dit leuk en ook zwaar. Ik zou liegen als dit zou ontkennen. Maar moe was ik niet, ik zat zo vol met adrenaline en dat hield me op de been. Na de prijsuitreiking vertrokken we met zijn vieren met de auto weer naar huis. Wilma had samen met Tobias boodschappen gedaan en nu was het tijd om uit te pakken: bietburger, tucjes en een lekker drankje. Erwin was zo vriendelijk om ons nog thuis even af te zetten want ik had al genoeg gelopen de afgelopen 24 uur. What's next? Eerst even relaxen toch? Een ding is zeker er komt nog een 24 uursloop aan dit jaar…op naar de 180 km!

Bob55(AT)upcmail.nl


Bob Bock 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Tussen Milaan en Sanremo ligt 286 km,op 14 Maart 1907 vond de eerste officiële editie plaats van deze Primavera voor wielrenners. We schrijven anno einde Maart 2014,de eerste uitgave van Ultra Milano Sanremo voor ultralopers. Een week daarvoor was het aan de wielrenners om de langste wielerklassieker te rijden, toen tijdens die bewuste Primavera werd plots mijn naam vernoemd door Karl en Michel op TV Sporza. Vanaf toen stond mijn telefoon niet meer stil, pers,radio en tv wilden mijn verhaal horen om te weten, 286 km rennen van Milaan naar Sanremo, dit alles in de laatste week voor de start met ik als eerste Belg ooit die dit avontuur zou proberen, één van de pioniers van de eerste editie, een van de helden die een pagina geschiedenis van de sport hebben geschreven in Italië. Na 208 km moest ik er de brui aan geven, de hitte langs de kust deed mij de das om met neusproblemen en uitputtingsverschijnselen, in samenspraak met mijn crew Kristof en Dirk deed ik het goed aan om te stoppen. Toen wist ik al dat deze extreme run heel zwaar was, de afstand,de zwaartekracht en in het bijzonder het gevaarte langs de weg. Maar toch wilde ik deze uitdaging herhalen en was het een droom om deze als ex wielrenner te voltooien en de finish in Sanremo te halen.

In het najaar van 2015 kreeg ik zomaar het antwoord zonder mijn vraag van Geluwenaar en loper Kristof Claeys, als je volgend jaar Milaan Sanremo wil lopen, dan ga ik samen met mijn vader Jean-Marie mee als crew en rijden we vanaf Geluwe met de auto naar Milaan, alles was dan al in kannen en kruiken en vanaf dan kon de voorbereiding al beginnen, met de 24 uur op piste die van de Langste nacht in December 2015 in Santpoort in Nederland. Steven Vanmolecot een ex wielrenner die nu aan ultralopen doet zat op dezelfde lijn en het team was voltallig, twee lopers en twee crews, de weg naar Ultra Milano Sanremo kon beginnen. Vanaf 1 Januari tot einde Maart had ik 1800 km getraind, een schema gevolgd dat ik ooit ergens gevonden had op het internet van een Amerikaanse ultraloper, met van alles en nog wat, van duurlopen tot tempolopen met tussenin wat interval, mijn hoogste score was 230 km in 6 dagen met één rustdag, de langste training was 100 km met daarin de Westvlaamse Bergenroute en werd er ook een nacht taining ingelast van 45 km, met start en aankomst in Kemmel in het Westvlaamse Heuvelland, mijn lieveling om te rennen, deze werden samen met Steven Vanmolecot uitgevoerd. Kilometers getraind dus want zonder dat geen kans van slagen in een extreme wedstrijd van dit kaliber.

Twee jaar later, 8 April 2016 was het zover, de start van de derde uitgave van Milaan Sanremo voor ultralopers. in de voetsporen van de internationale Classicissima van de wielerwereld. Op Woensdag 6 April waren we vroeg in te ochtend vertrokken voor een autotrip van ongeveer 1000 km via Hertogdom Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland om tenslotte in Milaan, Italië te belanden. Kristof had vooraf voor alles gezorgd, logement dichtbij de startplaats op een rustige plaats, op afzondering, alles tot op de puntjes geregeld, wij (ik en Steven) moesten alleen aan lopen denken. Alles liep perfect, de briefing werd bijgewoond typisch op zijn Italiaans, in stijl en ieder apart op de foto met crew en organisatie, eerst de buitenlanders,daarna de Italianen. De derde Belgische atleet was er ook, Johan Bogaert, een Dendermondenaar met een palmares die maar weinige hebben. Verder de Nederlandse ultraloopsters Léonie van den Haak en Ria Buiten. Andere toppers, bij de buitenlanders en Italianen en finishers van de Spartathlon waren ook aanwezig. Intussen was het duidelijk dat het geen 286 km zou worden maar tussen 275 en 278 km, een aardverschuiving had voor een omweg gezorgd, dus moest iedereen op een bepaalde plaats de volgwagen in, met controle handtekening bij start op de plaats en hetzelfde bij aankomst en op de plaats van herstart.

Op Vrijdagochtend wat na achten vertrokken we met een bende van eind in de veertig atleten, voor mij niet op weg naar het onbekende want ik had het al meegemaakt in 2014......maar nu hopelijk op weg naar mijn langste ultraloop ooit. De eerste kilometers was het zoeken naar het juiste ritme van rennen, ik had vleugels zoals het altijd is bij een start, het was nog genieten langs de Naviglio Pavese, het zacht stromende beekje waar we een hele tijd langs liepen. Toen kreeg ik plots het besef dat ik best zou wachten achter Steven want vanaf de start uiteen lopen zou het een heel groot probleem kunnen worden voor onze crew met één auto in het vervolg van de wedstrijd. En zo geschiede, even later waren we samen om in wielertermen een Trofeo Baracchi te rennen...een koppeltijdloop. Het weer zag er zwaar uit, de zon bleef hangen tussen de wolken en een echte schijn kwam er niet uit tijdens de eerste dag.....mijn gelaat zat vol zweet druppels,gelukkig had ik Jean-Marie, mijn crew die op ieder punt na een aantal kilometers klaar stond met de handdoek. Zo ging het verder langs de waterkant.....dwars door het Noord-Italiaanse platteland ,de veiligste route van heel de race. Toen we op de grote wegen liepen was het andere koek, links lopen was de boodschap, het gevoel van iedere keer dat een vrachtwagen voor ons aan het naderen was en ons passeerde was het een oef! Het vele verkeer raasde ons voorbij......waar ze 50 of 70 mochten, deden ze wel 100,een witte lijn en niet inhalen, vergeet het........een Italiaanse loper die bij ons drietal aan de kop liep, stak iedere keer zijn arm in de lucht als er een vrachtwagen naderde.......en het hielp, ze waren joviaal en gingen een meter opzij. Toen die Italiaan weeral eens ging stretchen bleven ik en Steven over........we deden beurtelings kop,op het randje van de weg na elkaar en honderden keer de arm in de lucht......een tip van onze vriend de Italiaanse loper.

De avond viel en het werd wat kouder, voor velen wat extra kledij, voor mij gewoon verder doen. De kaarsrechte wegen bleven duren, je zag er geen einde aan tot op het moment dat je in de verte het hooggebergte zag.......het begon stilletjes omhoog te lopen, de Passo del Turchino was in aantocht, goed 25 km klimmend op gladgestreken asfalt. Het lag er pikdonker bij, soms wat vlakkend en plots dan een steile bocht naar boven, ik voelde mij in mijn sas en kon een goed tempo houden, rap stappend, dribbelend omhoog. Voor Steven werd het wat moeilijk met het stappen en heel de Turchino al heel traag lopend afhaspelen is ook niet van dat.....daardoor liepen we uiteen en moest ik Steven wat achter laten...maar nog alles goed in zicht voor onze crew met auto. Voor mij liep de Amerikaanse Liz Bauer, de winnares bij de vrouwen van 2015......soms zag ik haar volgwagen opzij staan. Na mij zag ik de flits van het koplicht van Steven enkele bochten lager. Daar was de tunnel....de top van de pas, bij klaarlichte dag een mooi uitzicht maar nu in de pikdonkere nacht, niets te zien.

Ik wachtte op Steven om samen aan de afdaling te beginnen......na de passage door de klaar verlichte tunnel was het ongeveer 13 km steil afdalen tot aan het 100 mijl punt. We zagen de zee al liggen.....eens beneden bij de post waar we onder ede onze handtekening moesten plaatsen......vanwege die aardverschuiving werd onze tijd daar genoteerd en vervolgens de volgwagen in. Bij het volgend dorpje de volgwagen er terug uit om terug de tijd te noteren zodat het autoritje later van onze totale looptijd zou worden afgetrokken. Bij die post mocht ik mijn eigen ding doen......Steven had besloten om nog wat alleen verder te doen op zijn tempo, het zag er dan al uit dat hij Milaan Sanremo niet zou uitlopen, teveel problemen met beide voeten..... blaren vol. Vanaf nu was het voor mij alleen door, simpel in theorie, altijd met de zee links van mij......die weg ernaast, de Via Aurelia volgen en je komt uit in Sanremo. De zon kwam snel op in Arenzano en het werd toch wel goed warm langs de Italiaanse Riviéra, maar het zweet bleef weg, een goed voorteken, ik had weer vleugels!

Mijn crew was altijd op post, nu waren ze met drie, Steven had intussen na 170 km er de brui aan gegeven en zat te supporteren tot en met.....ik moest die finish halen maar de weg was nog heel lang! De wegen langs de kust waren constant glooiend op en neer .....soms een dorpje in waar je zig zag rondom wandelende mensen moest dansen, dan weer de weg op en zo maar verder. Door het zig zag lopen had ik een grote dip na ongeveer 210 km, het ging moeizaam, voeten deden pijn, benen werden zwaar, het leek wel of mijn body zonder benen aan het rennen was.......na een zitje samen met de crew om een bakje verse aardbeien te verorberen .....was ik mentaal weer op de been en moest de weg verder . Met de bidon in de hand en nu en dan een slokje etixx, Isotonic die ik nog naar binnen kon krijgen......want blijven drinken was de boodschap. Vaste voeding had ik al veel gegeten...veel banaan, Sandwiches met parma ham en bifi worstjes.

Plots werd de zon overspoeld door een regenbui van zowat een halfuur.....ik kreeg een opsteker van jewelste, Jean-Marie de crew die op dit moment met mij aan het lopen was kan het beamen. Ik kon het tempo de hoogte injagen en haalde zelf weer ongeveer 9 km per uur,jammer het was maar van korte duur daarna werd het afwisselend weer....de enige keer heel warm, de andere keer meer wind en wat kouder.....dus toch wel in mijn voordeel al mocht het voor mij persoonlijk blijven regenen. De Capo's begonnen klimmend........de één na de andere, ik liep op de rijstrook van het tegemoetkomende verkeer, er was dus geen vluchtstrook........dus levensgevaarlijk, daar in Italië mag er veel of durven ze veel......overal hangen bloemstukken van overleden weggebruikers, zelfs kan je de afdruk zien op de vangrails van wagens die er rakelings aangekleefd voorbij zijn gereden...daarlangs en daarbij liepen wij! Levend Sanremo halen is al een kunst op zich! In één van de dorpjes had ik plots goesting achter friet en vet......crew Kristof had een plaatsje gevonden, naar binnen gelopen....een heel bakje met veel zout naar binnen gewerkt, gadegeslagen door de Italiaanse tifosi. Wat verder stonden we bijna een kwartier voor een gesloten overweg.......er passeerden drie trainen met een spoorweg.

Intussen was de tweede nacht al opgedoken. Op een bepaald moment mochten de volgwagens niet een weg in.....voor hun was het een omweg, het leek wel een spookweg, links van jou in de dieperik de woelige zee....rechts van jou de hoge rotsbergen met gevaar voor het vallen van rotsblokken.....toen ik en crew Jean-Marie eruit liepen, kwamen we uit op een doodlopende weg van de andere kant waar er afspraakjes werden gemaakt van verliefden, je kon het zo zien...ook loesje zaakjes werden daar waarschijnlijk uitgevoerd. Deze akelige weg zou wel eens een route kunnen geweest zijn van in de allereerste Milaan Sanremo anno 1907. Meer en meer kreeg ik het gevoel van "ik zal het halen" mentaal stond ik heel sterk. Het bleef nog een tijd duren tot ik aan het punt kwam van de laatste rechte lijn van 19 km ..... de fiets snelweg richting Sanremo. Vanaf daar geen volgwagen meer, die moest de autoweg op.

Crew Kristof was intussen bij mij aan het lopen, plots zagen we in de stille duisternis een loper de verkeerde kant oplopen.......hij liep door, we riepen, hij kwam terug.....een stem zei "ben jij dat Ludo".......in de schijn van mijn lichtje zag ik jawel uit de killige duisternis Johan Bogaert te voorschijn komen. Wie had dit gedacht om als twee Belgen samen te komen om de laatste loodjes samen naar Sanremo te voltooien....want op een bepaald ogenblik liep ik twee en een half uur achter Johan. We besloten om samen te blijven en elkaar te steunen en mijn crew te laten vertrekken naar de finish in Sanremo. Intussen was mijn gps uitgevallen en was het raden naar hoeveel nog......we hadden het beiden beestig koud, iedere kilometer was wel aangeduid op een bord richting Sanremo maar we waren de telling kwijt......Johan had last van steentjes in zijn schoen, we zagen een mooi verlicht dorp in het dal waar we door moesten.....maar het was niet Sanremo. We begonnen dingen te zien, die er niet waren.......figuren en mensen in de verte......... hallucinatie ten top. En toch was er daar plots iemand, die kwam in tegenovergestelde richting.....een crew te voet met twee bidon's in de hand op weg naar zijn atleet of atlete. Het bleef maar duren....waar waren we....hoeveel nog.

Op het moment dat Johan zei "het mag toch gauw gedaan zijn" zag ik weer iemand in de verte op ons afkomen........we hadden Sanremo in het dal wel zien liggen maar dat was al een hele tijd geleden........ het was mijn crew Kristof, nu waren we zeker dat het einde nabij was......een grote opluchting en blijschap.....we waren dolgelukkig. Op enkele honderden meters van de finishlijn kwam Michele Graglia van de organisatie ons tegenlopen om ons te feliciteren en te omhelzen.....een heel mooi moment.....hand in hand met Johan samen over die finishlijn .....de weg was ten einde ......we waren aan de haven van Sanremo, verder konden we niet. De langste ultraloop ooit, die van Milaan naar Sanremo.......gefinisht! Ik heb er hard voor getraind, de voldoening, iets volbrengen, 275 km lang......ik heb het gedaan....... 15de in 43 uur 20 minuten.........L'HO FATTO! Een overwinning die ik deel met mijn crew, door hun en met hun! Jean-Marie en Kristof.....één geheel team uit Geluwe. In 2011 schreef ik de Spartathlon op mijn erelijst en vond dat een unieke prestatie......deze Milaan Sanremo vind ik voor mij persoonlijk nog straffer.........


Ludo Depoortere 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Nadat ik op een kleine 150 km tijdens de Legends Trails begin maart de handdoek in de ring had gegooid had ik een niet echt bepaald een bevredigend gevoel. Had er maanden naartoe gewerkt en het is hem niet geworden. Na een event waar ik een tijd naartoe aan het werken ben geweest schrijf ik me altijd weer redelijk snel in voor iets nieuws. Al is het maar om de focus terug te hebben en niet doelloos rond te rennen met het idee dat je alleen maar aan het zogenaamd genieten bent van het hardlopen. Het mag misschien een mooie hobby zijn die je overal brengt waar je benen je kunnen dragen, het is en blijft vaak gewoon enorm afzien! Maar ook daar geniet je achteraf toch wel een beetje van.

En ja hoor een paar dagen na de LT zie ik een post van Dennis Stoutjesdijk voorbijkomen met een mededeling dat hij zich had ingeschreven voor de Helipad Ultra. Een 148 km loop in Limburg. Klinkt leuk denk ik en ik schrijf me in voordat ik me eigenlijk ook maar iets verdiep in het event. Thanks Dennis (y).

Uiteraard zet ik mijn inschrijving door naar Marek… dat flikt hij bij mij ook steeds en hij kan niet achterblijven en schrijft zich ook in. Hij denkt als Legend ‘die doe ik er wel even achteraan’. Het blijft verder stil tot ongeveer twee weken voor het event en we appen en bellen met elkaar om te zien of iemand van ons al wat moeite genomen heeft zich in te leven. Allebei dus nog helemaal niet dus 

Toen maar een chatgroep aangemaakt voor de deelnemers… bleken er namelijk niet veel te zijn. Er staan iets van 15 deelnemers op de lijst. Verbazingwekkend ook veel LT lopers. Op de website is enkel het belangrijkste te vinden om je voor te bereiden… een deelnemerslijst, wanneer het is, wat het kost en een link naar de route die nog niet definitief is op dat moment. En dan wat niet onbelangrijk is een beschrijving van de route en hoe deze tot stand gekomen is. Al snel merk je aan de hele opzet dat dit gedaan is door iemand met veel toewijding voor dit event en het echt uit liefhebberij doet. Dit zijn vaak de leukste en meest verassende ultra’s. Oja de route is te lopen met gps of met een kaarten boekje dat de zus van Willem met zorg in elkaar gestoken heeft. Maar ik ben toch meer van de gps. Het boekje is een mooi aandenken dat in mijn doos met hardloop relikwieën gaat.

Helipad staat voor Hertog Limburg Pad en is niet zomaar een route. De route voert je door het Hertogdom Limburg uit de 12e eeuw. De route is rond 2010 gereconstrueerd door een clubje in Kerkrade en het zou een wandelroute zijn van 10 etappes. Willem Mücher heeft vervolgens deze route hier en daar wat gefinetuned zodat het een interessante ultra run zou zijn. Niet te veel hoogtemeters, veel historische stukken en heel veel natuurschoon wat in deze tijd van het jaar eigenlijk op haar mooist is. Willem voert ons echt langs unieke, vaak bijna sprookjesachtige stukjes waardoor je even je dagelijkse beslommeringen vergeet. Wel lees ik tussen de lettertjes door dat er de nodige verharde kilometers in zullen zitten maar besteed er verder weinig aandacht aan. Ook Marek hoor ik er verder niet over maar hij maakt zich vaak pas druk over de route als hij ook zijn racevest in orde maakt voor een race. En wat is nu 30 % asfalt verdeelt over een loopevent, kunnen geen lange stukken zijn lijkt ons. Twee jaar geleden heeft een klein clubje de route al gelopen maar daar is niet veel over terug te vinden… misschien heb ik ook niet genoeg moeite gedaan er iets over te vinden.

Nadat ik de route van voor naar achteren doorlopen heb en alle mogelijke POI’s als waypoints genoteerd heb krijg ik wel in de gaten dat het toch stiekem de nodige verharde kilometers gaan worden. Ik loop eigenlijk helemaal geen asfalt meer de laatste jaren maar maak me er niet druk om, zolang er maar afwisseling in zit is het geen probleem. Asfalt kan ook vaak een verademing zijn als je uren aan een stuk alleen maar ellende gehad hebt.

Een hele leuke bijkomstigheid is is dat Stef en Tim van de Legends Trails hun nieuwe live trackers willen testen. Dit zal dus betekenen dat het thuisfront ons kan volgen net als afgelopen maart. Erg gave verassing en upgrade voor het event. Het is nog wel in testfase als we starten maar alles zou moeten blijven werken, en dat deed het ook! Ook al staan er maar 15 deelnemers aan de start, het heeft ondertussen op de sociale media al de aandacht van een groot event.

Enkele dagen voor D-day verschijnen er nog wat nieuwe lopers op de deelnemerslijst maar het blijft steken op 19. Leuk klein clubje denk ik en spreek verder met Marek die dagen af wat we doen. Het gaat in ieder geval HEEL WARM worden die dagen en het is ook echt weer de eerste keer deze zomer. We zijn nog niet helemaal vertrouwd met die warmte.

Marek en ik hebben een overnachting mee geboekt bij de scoutingclub van Kerkrade. Totaal niet wetende wat we daar aan zullen treffen nemen we toch maar voor de zekerheid een slaapmatje mee. Ik zat vroeger als klein kind ook bij de scouting en wat ik me daarvan kon herinneren waren muffe barakken. Het kost maar 5 Euro en veel hoef je er niet van te verwachten denken we. Maar tijden veranderen merkte ik toen we aankwamen. Alle faciliteiten waren aanwezig en nog netjes ook.

Vrijdag avond vertrekken we, we halen nog wat bier voor onderweg en ’s avond en gaan die kant op. We komen rond 21h met een afgeladen auto daar aan. Er blijken al enkele lopers te zijn maar van een slaapplek is niet echt sprake. Er was wat miscommunicatie tussen scouting en Willem bleek later. Willem was even naar familie in de buurt om wat matrassen of iets wat erop lijkt te halen. We kunnen in ieder geval in een ruime ruimte slapen en met wat behelpen heeft iedereen (6 man) een provisorisch bed. Tijdens het in orde maken van de slaapplekken gaan de blikken bier al vlot open en Willem geeft ons nog even een pre-breefing; morgen vroeg zal de echte breefing zijn. Zijn enige vrijwilliger die hem de volgende dag zou helpen heeft zich enkele dagen geleden afgemeld en Willem staat er alleen voor. Volgens mij heeft hij er meer slapeloze nachten door dan wij. We geven aan dat we ons wel redden, we hebben wel voor hetere vuren gestaan… maar morgen gaat het wel erg heet worden. Rond middernacht gaat het licht uit maar slapen kunnen er maar weinig. Ook hebben we nog een snurker in de ruimte. Endy heeft er niets van meegekregen dus het is wel duidelijk wie dat geweest is. Gelukkig heb ik zoals altijd oordoppen mee voor dit soort dingen.

De volgende dag staat iedereen redelijk snel uit bed, wordt niet meteen veel gezegd en iedereen werkt zijn eigen pré-race ritueel af. Het besef dat we met zijn allen over anderhalf uur een serieuze 24-uurs onderneming zullen starten begint nu wel te bezinken bij iedereen. Ook komen de lopers binnen druppelen die niet bij de scouting geslapen hebben. Als iedereen zijn ding gedaan heeft en wat onverschillig rondloopt, bezig is met outfit en materialen begint de breefing. We staan als een stel leerlingen in een halve cirkel om Willem die achter zich een grote kaart van de omgeving met route heeft hangen. Enkele kritieke punten van de route worden besproken en het verhaal achter dit speciale evenement wordt duidelijk.

We laten een dropbag achter die we weer zullen terugzien op het 75 km punt bij CP3. Voornamelijk voeding, extra paar schoenen, sardines in blik, kleding, batterijen, etc… Na de start ontstaan er al snel de groepen die je zou verwachten. Stef en Tim die alles wandelen en de bezemploeg vormen, de middengroep met de Vermeulens en het kopgroepje waar Marek en ik deel van uitmaken met Hans van Renselaar, François, en een erg goede loper maar vaak onverstaanbare Belg Martino. Hans Jurriaans komt goed mee maar zakt langzaam terug. François denkt er deze extreem hete dag een leuke traingsloop van te maken voor zijn T184 in augustus waarbij 184 niet voor kilometer maar miles staat. Helaas zakt hij, als we bijna bij CP1 (km 27) zijn iets terug. Op CP1 is het inderdaad een beetje wachten en we ontdekken de handigheid van de live trackers voor deelnemers tijdens de race… we kijken even op onze telefoons waar iedereen uithangt. Live trackers kunnen dus een leuke tool zijn voor lopers die wat meer uit zijn op het wedstrijdelement van een race. François blijkt niet ver achter ons te zitten en als hij er is geeft hij aan dat het einde oefening is. Last van een al langer durende pijnlijke plek op zijn voet. Heel jammer, die hadden we niet aan zien komen en hem hadden we er nog wel even bij willen hebben! Wel leuk dat we François nog enkele CP’s tegen komen en ons helpt op CP3 op km 75. We hebben die eerste etappe stevig doorgelopen op een tempo boven de 10/h. Voor wat er nog komen gaat en aan kilometers en de temperatuur is het eigenlijk te hard. Op CP1 blijven we niet lang hangen. Alle lopers komen er trouwens nog bij elkaar en de groep blijkt dus nog niet erg uiteen getrokken te zijn. Wel missen we Stef en Tim maar dat kan ook niet anders… stelletje wandelaars.

We vertrekken vlot en na iets van 50 km begint de warmte lekker door te werken. Hans Jurriaans die net iets eerder vertrok van CP1 komen we ergens in de berm tegen en is zijn voeten aan het behandelen. Beginnende blaren maar loopt uiteindelijk samen met Hannah gewoon de voorgenomen race uit, een halve Heli.

CP2 is ergens in een dorpje nog eens iets van 27 km verderop. We lopen net als de rest die achter ons aan komt eerst straal voorbij dit CP. Willem heeft meer stress dan dat wij dat hebben om ons als een stel ontsnapte geiten te vangen en bij het CP te krijgen. Hij moet er zelfs op uit met de auto om lopers op te zoeken. Iedereen redt zich prima en François is er ook nog. Doet me een beetje denken aan de momenten dat ik ben blijven hangen op de CP’s tijdens de LT. Je weet wat lopers doormaken en helpt ze waar je kunt. Uiteindelijk kunnen we allemaal bijtanken en vervolgen we onze strijd tegen de warmte. Vanaf hier gaat de warmte serieus zijn tol eisen, iedereen krijgt het vanaf hier een stuk zwaarder. Vooral Marek krijgt vanaf dit moment een dipje waar hij niet uit komt en dit dipje gaat duren tot de zon onder gaat.

Op CP3 worden we in de watten gelegd. Er is zelfgemaakte worteltaart, zelfgemaakte sportdrank, zelfgemaakte soep, zelfgemaakte energybars, zelfgemaakte etc. Dat de dropbags wat later zijn omdat Florien (vriendin van Hannah) de weg kwijt is maakt ons helemaal niet uit; paar minuten extra rust is niet erg. François is er ook nog steeds om ons bij te staan. Zo soepel loopt hij niet, niets voor hem. Marek werkt een blik tonijn weg die hij in zijn dropbag heeft zitten… en ik heb toevallig twee blikken sardines in mij dropbag! Top ultra-voer. Niet voor niets dat dit bij het vreemdelingenlegioen in Noord-Afrika als basis ingrediënt van maaltijden gold. Gezonde vetten, eiwitten, het vult, is licht van gewicht en blijft eeuwen goed, ook in de warmte. We drinken ieder twee halve liters Erdinger (alc.vrij), laden onze Suunto’s wat bij en pakken onze racevests opnieuw in omdat we de nacht in gaan. Na iets van 50 minuten vetrekken we hier weer.

Marek komt even op gang maar zakt weer snel weg… ergens op km 90 of zoiets geven we aan dat Hans van Renselaar en onze Belg Martino zich niet hoeven in te houden. Wij doen een tandje terug en Marek stort zich neer op een bankje in de bossen. We zijn nu met z’n tweeën in een schemerig bos… vaag moment daar. Ik realiseer me hier dat ik een stomme fout gemaakt heb bij CP3. Ik had wel twee dunne korte mouwen laagjes aangedaan maar had geen jasje mee genomen, en als de zon heel de dag op je lijf heeft staan branden kun je het, als die er niet meer is best koud krijgen. Niet dat dat gebeurde, maar goed het is wel fris aan het worden al zakt de temperatuur niet onder de 15’C. Wel heb ik van die dunne sleeves die je armen bedekken. Even verderop komen we door een dorp waar een huis in verbouwing is. In het kader van better-safe-than-sorry kijk ik om me heen of niemand mij ziet en snij ik met mijn zakmes een flink stuk plastic af waarmee ik als ik het koud zou krijgen later een jasje/poncho kan fabriceren. Gewoon gat in snijden over je kop, racevest er weer overheen om het bij elkaar te houden. Net zo goed als een 150 Euro Salomon jasje.

Marek komt eindelijk over zijn 50 km dip en we beginnen de snelheid weer op te pakken. Alleen de stukken die echt omhoog gaan speedhiken we… de rest douwen we door en zoals gewoonlijk gaat het steeds harder en naaien we elkaar zelf weer op. Zelfs stukken omhoog pakken we nu hardlopend en enkele kilometers voor het laatste CP zitten we stukken boven de 12/h.

Aangekomen bij CP4 zien we Mike Bruce en Christiaan van Diem zitten op een paar stoelen; handdoek in de ring gegooid in Eupen. Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies wat het probleem was maar ze zagen eruit alsof ze het nog wat verder hadden kunnen brengen. Maarja… wij hadden er ook al meer dan 110 km op zitten en dan begin je dingen toch een beetje te relativeren. Na een hoop gezelligheid en onzin gelul zie ik Willem ineens ergens achter een paar stoelen op een matje liggen… helemaal uitgeteld. Marek en ik vertrekken weer en al snel komen we goed op gang. Om de scherpe randjes er een beetje af te halen nemen we de man nog een grammetje Paracetamol en knallen door tot de zon op komt.

Ergens waar Willem ons al voor waarschuwde tijdens de breefing zien we ineens voor ons. Hij had het erover dat er een stukje in de route zou zitten waar je tot je enkels in de shit zou gaan. Wij staan dus in die shit en even later op een erf met blaffende herders en een boer die ontzet aan komt rennen. Gelukkig spreek ik een “Schön” woordje Duits en blijkt de boer net als ons geen slechte bedoelingen te hebben. Wat zou jij doen als er midden in de nacht twee gasten over je terrein lopen met een lampje op hun kop… ik had die herders al lang achter ze aan gestuurd. Al weet ik dat die boer voor het eerst een Garmin handheld ziet laat ik hem die toch zien en probeer hem wijs te maken dat we over zijn stuk modderig terrein moeten. Hij verklaart ons voor gek omdat we daar volgens hem tot onze middel in de rotzooi zouden belanden. Hij loopt met ons mee langs de honden en we staan weer op de weg waar we dit fijne stukje drassig terrein probeerden te doorkruisen. Vanaf daar besluiten we om maar gewoon een stuk om te lopen door het dorp en komen weer snel op de route. Volgens mij hebben niet veel lopers die route genomen. Het stonk er ook enorm.

Enkele kilometers verder lopen we langs het erf van een boerderij waar ineens vanuit de schaduw iemand ons begroet en joviaal tevoorschijn komt. Hij denkt waarschijnlijk dat wij de weg kwijt zijn maar volgens ons is hij dat zelf een beetje als we het zo aanschouwen. Hij heeft een glas met een jeneverachtige vloeistof in een limonade glas vast. Hij klinkt vriendelijk en dringt erop aan dat we iets met hem drinken, bier, wijn of andere zaken. Hij heeft in ieder geval een prettige afdronk. We bedanken hem en doen toch verstandig. We leggen hem uit dat we niet de enige zijn die deze nacht zijn huis zullen passeren en dat er nog anderen aankomen die waarschijnlijk nog wél een biertje of wijntje lusten… we doelen daarmee op de Vermeulens. We raken verder in gesprek en hij snapt niet precies wat we aan het doen zijn op deze belachelijke tijd op die plaats. Als hij in de gaten krijgt dat we al vanaf 9 uur die ochtend aan het hardlopen zijn en dit nog tot de volgende ochtend zullen blijven doen krijgt hij een blik alsof hij vuur ziet branden. We ronden het gesprek af en we rennen richting de trappen van het viaduct tegenover zijn huis. Hij roept ons nog na dat hij die trappen vroeger zelf gebouwd heeft. Wij roepen nog iets terug in de trant van ‘je moet de treden zo langzamerhand weer een keer recht leggen’ en we verdwijnen weer de nacht in.

Verderop zien we de donkere nacht hemel aan de horizon in het Oosten lichter worden en ook beginnen de vogels zich enorm uit te sloven. We fantaseren wat ze allemaal zeggen… Rot op uit mijn territorium, Ik vlieg harder, Mijn nest is groter, Ik wil broeden, Heeft er iemand eten en nog een hoop van die dingen die de mannetjes vogels waarschijnlijk zullen roepen naar de vrouwtjes vogels. Deze onzin krijg je als je maar lang genoeg hardloopt. Als de zon eenmaal echt de kop opsteekt krijgen we het ook weer warm, gelukkig hoeven we nog maar een paar uurtjes en maken we het heetst van de dag niet meer mee. Als we dan toevallig even op onze telefoons kijken waar de rest uithangt beseffen we dat er de nodige lopers de hitte van de dag ervoor zeker voor een tweede keer mee gaan maken.

Dan is er ineens het viaduct met de treinrails… we hebben tijdens de breefing opgevangen dat we eronderdoor moeten en dan ergens een parallel paadje vinden. Eerst zien we bovenop dit viaduct een oude treinrails met bomen er middenin gegroeid. Parallel lopen we maar of het het paadje is weten we niet precies. Wel zitten we bovenop de gps-track dus zal wel goed zijn.

Het wordt nu echt warmer en opeens doemt er voor ons een enorme berg op. Dit is echt een leuke sadistische verassing van Willem. Het is een oude steenkolenmijn afvalberg die we over moeten, en wat voor eentje. Smal paadje omhoog over schuivend steenkool gruis. Uiteindelijk boven worden we blij verrast met een heel mooi uitzicht. We maken er een foto maar we zijn meteen weer weg. Gelukkig is het zo dat wat je omhoog gaat ook weer naar beneden moet. Wel lachen… lopen we daar omhoog te zwoegen, komt er vrolijk een trailrunner naar beneden gerent, ziet Marek en roept “Hé Legends, lopen jullie Helipad?”

We trekken het tempo dat we vanaf de vorige avond opgepakt hebben aardig door en versnellen zelfs. We merken dat het lekker gaat om steeds in etappes van 15 minuten flink door te lopen en dan weer even twee minuten een stuk door te hiken. We wisselen dan af wie er op kop loopt en ook het tempo bepaald. Navigeren blijven we samen doen om geen vergissingen daarin te maken maar degene die voorop loopt is in the lead. Opeens roept Marek halverwege zo’n 15 minuten waarbij ik op kop loop dat hij blaren heeft en acuut moet stoppen. Ik roep dat hij nog even vol moet houden maar dat gaat er bij hem niet in. Marek blijkt meer dan één blaar te hebben en we moeten ze prikken en plakken. Gelukkig heb ik altijd wel iets van een mes bij me en hij ziet er redelijk steriel uit. Marek prikt ze zelf door en frommelt er wat tape op, we eten nog wat en checken of Martino en Hans al binnen zijn, het is immers nog maar 10 km. Ze zijn er dus nog niet maar we zullen ze zeker niet meer bij kunnen halen. We doen dus geen moeite meer maar vertragen ook niet. We lopen Kerkrade binnen en lopen rechtdoor over de rotondes en kruisingen… het verkeer moet nu maar even met ons rekening houden. Wij wanen ons de helden van deze dag… niets kan ons nu nog stoppen en zelfs de pijntjes verdwijnen met de finish in het vooruitzicht. Het laatste stuk vanaf een rotonde gaat nog redelijk omhoog en we blijven uiteraard rennen. Dan is er het verlossende vooruitzicht van bekende gezichten bij de scouting waar we 23 uur en 23 minuten geleden vertrokken zijn. We krijgen onze medaille en onze onderneming is ten einde. Ik bedank Willem voor zijn leuke verassende berg steenkool waar we enkele kilometers voor het einde overheen moesten. Hij moet lachen en volgens mij denkt hij bij zichzelf dat hij er voor de volgende keer nog eentje in het parcours in bouwt.

Hans van Renselaar en Martino zijn ongeveer 45 minuten voor ons gefinished en zijn net klaar met zich weer in orde brengen. Ze zien er weer fris uit. We blijven nog wat rondhangen, maken onszelf in orde en nadat we met onze phones gecheckt hebben of er nog collega lopers aan zitten te komen zien we dat dit nog een paar uurtjes gaat duren en besluiten terug richting huis te gaan. Dat naar huis rijden gaat niet helemaal zonder slag of stoot. We hebben niet eens bier op voor vertrek maar Marek valt midden in een gesprek in slaap, hij reageerde ineens niet meer. Voor mij is het ook een serieuze klus om mijn ogen open te houden en we besluiten bij de eerste benzinepomp aan de kant te gaan om een tukkie te doen. Na 20 minuten worden we wakker omdat de auto begint op te warmen door de zon en rijden weer verder met de airco aan. Nog steeds zijn we wat suf en stoppen bij een McDonalds bij Meerkerk voor een koude milkshake. Dit frist ons op en we blijven verder die rit wakker en zijn uiteindelijk na anderhalf uur thuis.

Marek moet nog wel een stukje naar huis rijden maar dat is niet ver meer voor hem.

De eindstand van degene die de eindstreep van deze 148 km ultra gehaald heeft is ongeveer deze.
22h45 – Martino & Hans
23h30 – Marek & Maarten
26h30 – Endymion
29h20 – De Vermeulens
31h30 – Wilbert

En natuurlijk niet te vergeten, Hannah en Hans Jurriaans die succesvol hun halve Heli gelopen hebben.

Ik moet zeggen dat het een race is die ik niet had willen missen. Juist de kleinschaligheid van dit event maakt het erg leuk. De route was misschien wel veel verhard maar voerde ons langs de mooiste plekken. Het is een ultra met trailwaardige stukken erin verwerkt. Je zou de route gemakkelijk buiten dit event om ook kunnen lopen omdat er voldoende mogelijkheden onderweg zijn om bij te tanken. Helipad is een echte aanrader voor lopers die misschien wat minder hoogtemeters willen maken, toch afwisseling zoeken, heel mooie natuur zoeken, historische plekken willen passeren en een ultra niet ver van huis willen lopen.


Maarten Schön 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
In het weekend van 30 april en 1 mei heeft het Sri Chinmoy Marathon Team 2 mooie loopevenementen in Bazel en Milaan georganiseerd. In Bazel het Duits en Zwitsers kampioenschap 24 uur en daarnaast ook een 12 uur. In Milaan een 6, 12 en een 24 uur. Daar is de 12 uur het Italiaans kampioenschap. Op beide evenementen zijn in totaal 319 lopers af gekomen. Helaas hebben beide lopen te maken gehad met veel neerslag. Waardoor de gelopen afstanden tegenvallen.

Vanwege het Duits kampioenschap is Bazel al snel volgeboekt. Omdat ik goede herinneringen aan Italië (= Padova) heb, is het voor mij geen probleem om in Milaan te lopen. Ik ga voor de Self Transcendence 12 uur, omdat ik te weinig trainingskilometers heb in de periode vooraf. De loop wordt in samenwerking met de Italiaanse bond (FIDAL) georganiseerd. Zij doen de chip en tijdregistratie. Het Sri Chinmoy Marathon Team de administratie, de verzorging en de sfeer. Verder is er een primeur: er worden geen rondes geteld, (jaja, je leest het goed) de chip gaat het doen. 2 heren van de FIDAL doen nog een telling als back-up. (de één noemt het startnummer, de ander voert het nummer in de PC) Deze methode van back-up ben ik ook in NL vaak tegengekomen. Overigens wordt de primeur gedeeld met Bazel, want ook daar wordt er niet geteld.
Omdat er geen tellers nodig zijn, lopen de leden van het Sri Chinmoy Marathon Team rond om de lopers aan te moedigen.

Mo Idrissi vindt het leuk om met me mee te gaan en we hebben samen een vlucht met Easyjet geboekt. Op donderdag 28 april zijn we naar Milaan vertrokken. We hebben genoten van de zon, pizza’s en pasta’s en een stukje gewandeld in de binnenstad vanaf de Dom naar een groot stadspark.
We overnachten in buurdorp Cesano Boscone, want daar is de loop. Een banner van onze loop die boven in de drukste straat hangt, heeft mijn aandacht getrokken. Moeten we in het winkelcentrum van Amstelveen eens doen.

Op vrijdagavond 19 uur zien we hoe de politie een ieder vraagt het park te verlaten. Er was ook aangegeven dat het park gesloten is vanwege de loop. Dit gaat allemaal heel rustig.
Zaterdag op 10 uur is de Self Transcendence 6 uur begonnen. Deze wordt gelopen in de warme zon. Winnaar is de Duitser Kai Jendretzke met 74 km. Hij vertelt me dat het voor buitenlanders lastig inschrijven is. De FIDAL wil dat je een licentie hebt en dat je lid bent van een vereniging aangesloten bij de IAAF. En met een medische verklaring hooguit 1 jaar geldig. Ik heb dit in Padova ervaren en nu weer met de inschrijving van Mo, maar het is wel gelukt.

Om 12 uur begint de ST 24 uur. Naast Mo loopt ook Henk Derudder de 24 uur. In het begin praat ik wat met Lut Hanot, de vrouw van Henk. Ik zie dat Henk het al vroeg moeilijk heeft, overdag is het warm. Na 9 uur lopen heeft hij zoveel last van zijn knie dat hij moet uitvallen. Net voor het begint te regenen. (In Bazel begint de regen al na 4 uur). Harde regen gevolgd door langdurige (gestage) regen. Het park wordt op sommige plekken modderig en er ontstaan plassen die in het donker niet zijn te zien. Na 11 uur lopen moet ik Mo oppeppen, “Dit ís niet leuk meer”. Ik probeer Mo te motiveren, want het is zwaar. Blaar. Veel wandelen en ’s nachts voor het eerst moeten slapen. Mo heeft genoeg aan een powernap. Maar tempo heeft hij helaas niet meer.

Ik ga om middernacht van start. Met lange broek en regenponcho. Zonder die regenponcho had ik het niet gered. Ook ik loop zeer onregelmatig. En al na 2 uur lopen, krijg ik het gevoel van opgeven. Ik motiveer mezelf door het voor het komende uur te bekijken. En zo gaat het ieder uur. Wil ook doorgaan, omdat de organisatie zo haar best heeft gedaan. De lange broek schuurt over het dijbeen. Ik wacht nog steeds op de eerste ultra van 2016 die ik met korte broek en shirt kan lopen. Ik zeg tegen de Italianen “Hollands weer”, daar word ik steeds mee aangemoedigd. Heb het ook als aanmoediging opgevat. Toch heb ik liever zon.
In het park staat een opvallende lichtbol, die heel veel licht uitstraalt. Nooit eerder gezien, heel handig. Het is overigens een mooi groen park met wat kunst, een vijver, apparaten voor kinderen. Langs het parkoers Italiaanse aforismen van Sri Chinmoy. De verzorgingspost is weer heel uitvoerig. Met extra pasta. Aardappel. Miso-soep (mineralen). En gember-thee. Naast de gebruikelijke fruit, koek, chocola, zout, brood, water, energiedrank, vruchtsap, thee, koffie.

Na 6 uur lopen heb ik me omgekleed in het toilet in het park. Wel lekker even droog goed aan te hebben. Maar van korte duur. Het is wel goed voor de schuurwond aan de dijbeen, want daar schuurt het nu niet meer. Ik moet wel door met de natte Peace Run lange broek, ik heb geen tweede mee. Met de regenponcho kan ik gewoon verder. Het is nu dag geworden, maar wel een koude dag.
Na 9 uur lopen trek ik mijn nieuwe hardloopschoenen aan. Had dit veel en veel en veel eerder moeten doen, want vanaf dit moment kan ik op een hoger tempo lopen. En nog over de 100 km komen.
Een uur voor de finish word ik verrassend begroet door Tobias Lundgren. Hij is toevallig met zijn familie in Milaan en hij heeft besloten te komen kijken. Echt heel aardig.
Tenslotte haal ik nog 103,2 km, nr 11. Winnaar en dus Italiaans kampioen is Diego Cattaglia met 121 km.
Mo eindigt de Self Transcendence 24 uur op 158 km, nr 10. Winnaar Andrea Zambon heeft 223 km
Resultaten: http://it.srichinmoyraces.org/festival/previous-results/2016#node-9379

We worden nog uitgebreid gefeliciteerd met onze resultaten. We hebben allebei meer gehoopt, maar dit is duidelijk het maximaal haalbare gezien de zware omstandigheden. Ook als ik de resultaten van onze medelopers bekijk. We bedanken de organisatoren nog voor de loop, de mooie locatie en het mooie GF hotel, wat ze ons hebben geadviseerd.

In Bazel is meer regen gevallen, maar heeft de regen naar mijn gevoel de resultaten net iets minder beïnvloed.
Op de website een verslag met een link naar de resultaten.
http://ch.srichinmoyraces.org/self-transcendence-1224-stunden-lauf-basel/previous-results/2016#node-9381

Opvallend is de Zweedse Maria Jansson die gewoon 242 km heeft gelopen. Één km minder dan de Oostenrijkse winnaar Dietmar Kornter.
Chris Dhooge is na 19 uur lopen en 171 km gestopt.
Rinus van der Wal was niet fit aan de start en hij is vroeg uitgevallen.
Verder zag ik dat de Luxemburgses Nora Vitali en Chantal Reuter 120 km hebben gelopen.

Nitish
(mitishz <> zoho.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]