|
Eigenlijk begint dit verhaal op 4 maart 2013, als ik een SMS ontvang met de volgende tekst: Dear Bert, Congratulations!! You are the winner of the KLM Sweepstakes "Win a trip to the Comrades Marathon".
Ik ben allang vergeten dat ik in november met een prijsvraag heb meegedaan en mijn eerste gedachte is dan ook dat ik in de maling wordt genomen door de een of andere lolbroek - maar als een dag later de bevestiging van de KLM komt per mail weet ik dat een droom op het punt staat uit te komen. Sinds ik de belevenissen van ultraloopster Leonie van den Haak ben gaan volgen, weet ik van het bestaan van deze wedstrijd. Het is een klassieker die je kent van naam en reputatie, maar die je zelf denkt nooit te gaan beleven…en heb ik een startbewijs! Ik heb nog 3 maanden om me voor te bereiden. Gelukkig heb ik vorig jaar al een 77 km gelopen op Jersey (“Round the Rock”) en staan zowel de “60 van Texel” als “Castricum” beiden in april al in mijn loopprogramma.
In de voorbereiding spelen naast de vele kilometers vooral mijn onzekerheden een belangrijke rol. Kan ik wel genoeg hoogtemeters maken, is die pijnlijke heup op tijd verholpen, wel of geen rugzak mee? De bekende ultraloop-voorbereidingen… De hele reis is van begin tot eind perfect geregeld en verzorgd. De vliegreis van Amsterdam naar Durban, een super-de-luxe hotel aan het strand, een privé chauffeur die ons de mooie plekjes in en rondom Durban laat zien, de fotocamera van Nikon, het sportpakket van Reebok, de organisatie van de Comrades die ons in de watten legt – echt alles wordt geregeld en is vooral onvergetelijk.
Nu Matthew Arensman zijn verslag van de Ardennens Megatrail heeft gedeeld, kan ik natuurlijk niet achterblijven…
Ik zal het verslag verder beperken tot de loopdag, zondag 2 juni 2013.
De dag begon om 3:45 uur! Na het ontbijt in het restaurant van het hotel (alleen maar hardlopers om me heen) om 4:30 uur met de auto naar het centrum vertrokken. Klein stukje gelopen naar de start, waar het om 5:00 uur al erg druk was. Zo druk zelfs dat mijn startvak D al helemaal vol was. Ik ben naar voren gelopen en heel brutaal over het hek van startvak B geklommen, zodat ik redelijk vooraan stond. Er werd alleen gerekend met bruto tijden en ik wilde geen risico lopen met te veel tijdverlies bij de start.
Na het startschot, om 5:30 uur, was ik in 2 minuten over de startlijn. Daar gingen we, 14.000 lopers, in het pikkedonker op weg van Durban naar Pietermaritzburg. Vooraf werd me nadrukkelijk aangeraden om de “big five” (de 5 grootste en bekendste heuvels) rustig op te lopen. Gecombineerd lopen/wandelen. Aangezien mijn doel was om in ieder geval binnen de limiet van 12 uur te finishen heb ik me hieraan gehouden. Iedere heuvel (voor mij echt een berg…) heb ik stukken gewandeld. Bij de laatste heuvels ontkwam ik er niet aan om deze compleet op te wandelen. Trouwens, iedereen deed dat hoor.
Vanaf het begin tot het einde stonden er mensen langs de kant van de weg. Soms rijen dik. Overal waren mensen aan het BBQ-en en feest aan het vieren. Er werd ons van alles aangeboden. Van gekookte aardappels met zout (lekker joh) tot ijsjes, vaseline, brokken ijs om je benen mee in te smeren, vlees, koffie, je kon het zo gek niet bedenken. Aangezien het 30 graden was, was ik enorm blij met de verzorgingsposten die om de circa 2 km stonden. Bij de verzorgingsposten hadden ze afgesloten zakjes ijskoud water en sportdrank. Deze zakjes moest je met je tanden opentrekken, zodat er een klein gaatje in kwam. Zo nam ik bij elke post wel 4 zakjes mee. 2 om op te drinken en 2 om over me heen te spuiten.
Zelfs voor Zuid-Afrikaanse begrippen was het erg warm. In juni begint daar de winter en normaal is het zo’n 20 graden. Met circa 4.000 uitvallers was dit één van de zwaarste edities van de Comrades van de laatste jaren, werd er gezegd. Iedereen geeft trouwens ook aan dat de “up-hill” zwaarder is dan de “down-hill”. Ik heb gelezen dat er 68% meer mensen dan normaal gebruik hebben moeten maken van medische hulp. Ik heb ook nog nooit zoveel mensen aan de kant van de weg zien zitten/liggen. Veel daarvan waren gedehydrateerd, hadden kramp of waren aan het overgeven.
Ik heb zelf vanaf het begin met de handrem erop gelopen. Zoals ik eerder schreef was m’n doel finishen en genieten. Ik heb m’n Garmin ook na 25 km uitgezet. Ik wilde niet meer met de tijd bezig zijn en elke km op m’n klokkie kijken. Er was teveel te beleven langs de kant van de weg en daar wilde ik met volle teugen van genieten. Het “half-way” punt bereikte ik na 4:53 uur. De beentjes begon ik al aardig te voelen maar het ging nog goed. Ik had onderweg veel gedronken en goed gegeten. In het verleden ben ik door schade en schande wijzer geworden en ik had me voorgenomen om daar extra goed op te letten.
Na 60 km kreeg ik een geweldige dip. Gelukkig wist ik dat dit weer over zou gaan (ervaring hè). En inderdaad. Na zo’n 5 km ging het weer iets beter. Vanaf nu was het toch wel flink afzien hoor. Het probleem was dat je nooit je “normale” tempo kon lopen. Afgezien van de start zit er geen enkel vlak deel in het parcours: je liep óf berg-op óf berg-af. Nu nog ruim 20 km. Veel lopen gecombineerd met wandelen. Ondertussen had ik door dat ik binnen 11 uur kon finishen. Finishen tussen 9 en 11 uur betekent een bronzen medaille. De laatste kilometers gingen vanzelf. Ontzettend veel uitzinnige mensen langs de weg. De finish was in het cricket stadion van Pietermaritzburg. Ook hier ontzettend veel mensen. Na 10:48 uur liep ik over de finishlijn. Het voelde of ik de olympische spelen had gewonnen. Super!
Na wat gerust en gedronken te hebben zijn we met de bus teruggereden naar Durban. Duurde alles bij elkaar zo’n 2 uur…pffff. Maar daarna wachtte de beloning: lekker in bad in ons super-de-luxe hotel, met de bronzen medaille op de badrand.
Bert van Orden
|
|
Bert van Orden is al een jaar of twee m’n vaste loopmaat. Ooit kwamen we samen te lopen tijdens de Krimpenerwaardnatuurmarathon en dat voelde heel natuurlijk. Een zelfde tempo, leuke gesprekken en een ‘loopvriendschap’ was geboren. Onze loopwegen komen echter steeds wat meer uiteen te lopen. Waar ik vlakke Nederlandse (natuur)marathons/ultra’s met uitdagende trails afwissel kiest Bert, ook wel eens geleid door toeval, meer voor de vlakke (natuur)ultra’s in binnen- en buitenland. Zo liep hij twee weken geleden de Comrades Marathon in Zuid Afrika. En zeker niet onverdienstelijk! De mazzelaar had een compleet verzorgde trip gewonnen naar/rondom deze wedstrijd, wat wil je dan nog meer?
Na ieder loophoogtepunt houden wij elkaar op de hoogte met een wedstrijdverslag. Nog helemaal vol van de Ardennes Mega Trail kon ik het niet laten om mijn verhaal richting Bert te spuien. De emoties van zo’n wedstrijd vallen bij mij altijd op zijn plaats door de wedstrijd te herbeleven en dat gebeurt het beste door het maken van zo’n wedstrijdverslag. De reactie van Bert op mijn verslag heeft mij bewogen om voor het eerst eens een verslag in de openbaarheid te brengen.
Wellicht interessant voor medetrailers/lopers, dus lees maar eens verder…
Nou dat was wat Bert! Wat een kei en keiharde wedstrijd zeg! Georganiseerd door trailers en dat kon je duidelijk in de hele wedstrijd/entourage terugvinden. Het was met één woord geweldig en mijn eigen prestatie mag er ook best zijn dacht ik zo. Ik zag zojuist namelijk dat ik 22e van de 256 finishers ben geworden. Niet slecht voor een eerste echte ultratrail toch?
Even naar het begin; € 72 en dan mag je kamperen op een grasveld bij de lokale voetbalvereniging, krijg je een pastamaaltijd de avond van tevoren, een maaltijd na afloop, medische ondersteuning en een post of 10 met alleen water. Bijna volledig zelfvoorzienend dus met zelfs wat verplichte uitrusting. Dit maakt het nog wat zwaarder, maar geeft ook de wedstrijd wat extra charme.
Zaterdagochtend om 3.30 (!!!) de wekker om om 5.00 te kunnen starten. Ontbijten (ging prima), toiletbezoek (lukte nog niet, maar dat lees je verder wel...), kledingkeuze (toch shirt met mouwtjes en armstukken) en het startvak in. Ver voorin gaan staan om beetje voorin aan de eerste klim (filevorming) te kunnen beginnen (dank voor de tip Thomas!) en weg waren we. Lusje bij de finish en dan met het hoofdlampje aan de eerste klim aanvangen. Ik zat echt prima gepositioneerd (geen file), uitrusting was prima gekozen (armstukken prettig, lamp nog op het hoofd was ook prima), parcours zat in m'n hoofd en in m’n borstzak van de rugzak (4 tijdschema’s variërend van 10,5 t/m 9,0 Leistungkilometer/uur en hoogteprofiel) dus aan de gang maar.
De eerste 25 km weet ik niet zo gek veel meer van. Alleen dat me opviel dat de klimmen langer waren dan in de Belgische Ardennen en dat het terrein rotsiger was. M'n keuze voor schoenen met geen supergrof profiel was dan ook goed. Alleen jammer dat het een blubberbende was onderweg, door de vele regen van afgelopen donderdag. Dan was een grover profiel toch wel lekker geweest... O ja één punt schiet me nog te binnen en dat is het magistrale uitzicht over het, door wolken bedekte, dal na een km of 10/15. Zo mooi dat ik, wedstrijd of niet, maar even ben gestopt voor een foto.
Richting de 25 km trok ik wel de conclusie dat ik zelfs voorliep op m'n snelste tijdschema (finish in 13.04) en zelfs wel een half uur voorsprong op dit schema had (oeps!). Dus wat snelheid terugschroeven maar. Na 25 km kwamen we door Bogny-sur-Meuse en daar hoorde ik dat ik zo'n 15 minuten achter Marjolein (daar eerste dame) zat.
Het ging prima, voelde me redelijk (mentaal was ik nog niet echt helemaal klaar voor 13-15 uren inspanning), maar eten/drinken verliep goed en er kwam een flow in. Leuke passages ook (door een staalfabriek, langs een monument, hele technische klimmen en afdalingen) en zo dan ook onderweg naar de splitsing met Roc de La Tour ('korte' afstand van 55 km). Op de splitsing zonder twijfel (die ik kort darvoor dus nog wel had) naar links (dus 88 km) en door naar de volgende post.
En toen begon het zwaarste deel van het parcours. Eerst de 'Cote de Madagascar' (200 hoogtemeters op 400 horizontale meters) loodrecht omhoog langs touwen. Die touwen hingen wel op meer plaatsen. Waar het steil en/of glad was. Zo was er nog een afdaling van een meter of 50 die het midden hield tussen schaatsen, skiën en abseilen. Lekker voor je handen ook! Na dit stukje ‘apenkooi ’weer naar beneden en direct weer steil omhoog. Bizar wat een passages ze daar gevonden hadden!
Door naar de volgende post (Anchamps op 52,6 km) en daar m'n rust even gepakt. Water aanvullen, schoenen legen, en eens even informeren hoe het met Marjolein ging. Die lag dus nog steeds eerste dame en slechts 13 minuten voor me... En passant zag ik dat ik bij de eerste 25 liep en toen kreeg ik toch opeens vreemde ideeën over mijn eigen presteren. Dit ging bizar goed zeg!
In de klim naar het plateau toen (wandelend, vaak te steil om te kunnen blijven hardlopen) wat sms’jes verstuurd (o.a. naar Thomas Dunkerbeck), waardoor er ook berichtgeving in de social media op gang kwam over de prestatie die Marjolein aan het leveren was. Vervolgens boven op het plateau zo'n 15 relatief makkelijke kilometers. Niet continu op en neer langs de rivier, maar gewoon glooiend terrein met lange rechte stukken. Muziekje op en continu blijven eten/drinken (iedere 3 kwartier een reep, gel of shake). Vol met energie dus lekker tempo blijven lopen daar. Bewijst dat vlakke ultraduurvermogen toch mooi z’n nut!
Maar toen dus de darmen. 's Ochtends geen 'goed' toiletbezoek gehad en dan komt 't toch hee. Dus bosjes in en snel weer verder. Totdat ik nog geen 10 km later weer aandrang voel en dat voelde niet echt prettig. Dus weer de bosjes in en weer verder rennen. Dus niet! Pijn in m'n darmen niet meer normaal! Dus wandelen op het vlakke dan maar, hardlopen was namelijk te pijnlijk. Van alles schiet door m'n hoofd (nog zo'n 20 km, das hier 5-6 uren wandelen, dat nooit dan dus maar uitstappen..., nee nee niet uitstappen, blijven proberen wie weet kom je er wel doorheen...) en uiteindelijk kom ik door deze megadip heen. De pijn in de darmen vloeit weg en na een reep en een gelletje heb ik weer volle bak energie om na 70 km met een heerlijk opzwepend nummer (Friends van Scooter, heerlijk voor dit soort werk!) volle bak af te dalen (mijn specialiteit) en daar gewoon 5 lopers in te halen :) Ik was weer terug dus!
Dan het laatste gedeelte van het parcours. Maar wat een slotakkoord zeg! Twee kenmerkende rotspassages met klauterwerk over grote rotsblokken, met touwen en een laddertje omhoog etc. Bizar wat daar nog in zat! Kramp in m'n kuit omdat ik zo dom ben om zonder touwen een wandje op te willen die Fransman die niks snapt van m’n krachttermen vanwege de kramp. Leuke sport hoor!
Inmiddels was de batterij nu echt leeg aan ’t raken en na de laatste post op 82 km volgden er 2 vlakke kilometers langs de rivier en dat viel niet mee. Ik kan nog iets van een hardloopbeweging ontwikkelen, maar tempo zat er echt niet meer in.
En toen de laatste klim... Wat een sadist zeg die parcoursbouwer!. Een klim die na iedere bocht weer een vervolg krijgt en inmiddels valt m'n rechtervoet er ook bijna af (gewoon rauw vlees aan m'n kleine teen zag ik later, aauw!) dus dan weet je ’t wel. Nog een uurtje doorduwen en dan is het leed geleden.
Op een bepaald moment lopen we precies in het midden op een landtong tussen de meanderende rivier, maar dan wel 300 meter hoog. Ik zie zowel links als rechts blauwe lucht tussen de bomen en was het nu links of rechts afdalen? Links dus! Nog 2 km wordt gezegd. Een geleidelijke afdaling, bruggetje over (niet door de rivier door de hoge waterstanden na de regen van donderdag) een veel te lang stuk door het gras langs de rivier en dan na 13 uur en 21 minuten (tijd die ik niet bewust heb meegemaakt en die echt voorbij is gevlogen) de finish... Geweldige ontlading en zelfs de kilometers voor de finish wat emotioneel. Je flikt 't toch maar weer mooi en dit was duidelijk weer een 'next level' in m’n presteren. Hoe langer, hoe zwaarder, hoe beter voor mij lijkt 't wel...
De schade? Twee voeten behoorlijk de vernieling in gelopen zijn. Veel blaren, rauw vlees aan de kleine teen rechts. Maar ja wat wil je ook? Na 30 minuten al natte voeten door een beekpassage en dat is toch het einde toe zo gebleven. Veel regen 2 dagen voor de wedstrijd en dan krijg je dat dus… Steile afdalingen en week geworden voetvlees dat veroorzaakt ellende! Daarnaast behoorlijk gevoelige spieren, maar niet super overdreven veel last, wel behoorlijk moe (ook door 2 korte nachten) en uitgehongerd (heb op de terugweg dus al bij de Mac gezeten en maar en extra burgertje genomen; herkenbaar voor veel trailers volgens mij ) Maar (mentale) energie voor een heel elftal zeg!
Kort samengevat; heerlijk gelopen, prima prestatie en trots!
Een extra toevoeging die ik nog wil maken is het presteren van Marjolein Bil. Ik had het voorrecht om dit weekend met Marjolein te reizen/op te trekken en ben ook samen met haar gestart. Maar ze ging als een speer en daarna heb ik dan ook niet meer gezien.
Ik heb dit tegen haar zelf ook al gezegd en wil het hier nog een keer delen; wat een ongelooflijk talent heeft deze dame! Als lichtgewicht met veel kracht in haar ranke lijf is ze gemaakt voor dit werk. Ze klimt makkelijk, is erg vaardig in de afdalingen (mede door haar alpiene achtergrond) en traint idioot veel en divers. Dit ook door de multidisciplinaire insteek (triatlon), waardoor je wat makkelijker veel uren kan maken denk ik. En nu kiest ze nog geen eens specifiek voor de trails, moet je eens nagaan wat er gebeurd als ze dat wel doet…
En Marjolein (druk opleggen werkt tenslotte goed bij jou); als je de Ardennes Mega Trail kunt winnen kun je ook de TDS winnen! Kijk maar naar Jolanda Linschooten bijvoorbeeld…
Bon courage!
Matthew Arensman
NB. Matthew werd 22e en Marjolein werd 1e vrouw en was de nummer 11 in het algemeen klassement. Voor de uitslagen zie: http://www.ardennes-megatrail.com/documents/AMT2013_clasement_general.pdf Paula IJzerman werd vierde bij de vrouwen. De Belg Laurent Remacle won bij de mannen, zijn vierde overwinning in een Ardense trail in 2013.. |
|
Rondje Voorne laat maar komen. Onder prima weersomstandigheden staan we met 25 solo-lopers aan de start. Ik ben benieuwd of ik nog iets van het parcours kan herinneren ten tijde van mijn laatste deelname iets meer dan 10 jaar geleden. Niets dus. Of m'n geheugen laat me in steek (kans is reëel) of het parcours is compleet veranderd.
Vanaf de start loop ik verre van voorin. Ik ben vooraf niet te optimistisch over lekker lopen omdat de trainingen van afgelopen week voor geen meter liepen. Zware benen van afgelopen weekend. Het mag de pret niet drukken. Het is juist fijn met deze benen te lopen omdat het tevens een test is hoe ik er mentaal mee omga.
Al redelijk vlot mogen we onder langs een dijk door een pracht stiltegebied ons voortbewegen. De rust is echt rust. Soms wordt ik jaloers op een schaap met haar lammetjes. Lekker languit liggen tegen een paal in het gras boven op de dijk. Wat wil je nog meer? Of een kudde koeien welke grazen aan de waterrand. De eenden kabbelen tussen hen in. De mooie uitzichten op kano's en boten op het water maken het een feestje vandaag Rondje Voorne te lopen.
Tja fysiek is het dus echt m'n dag niet. De lat ligt gelukkig echter wederom niet hoog. 9 km per uur is de doelstelling vandaag en in de nabije toekomst. Halverwege loop ik een kleine kilometer te hard maar weet dan al dat het verval er is in het tweede gedeelte.
Wat ik zelf als fijn ervaar dat we na circa vijftien kilometer de wind lekker tegen hebben. Een combinatie van geen goede benen met tegenwind, wat wil je nog meer? De wind valt nog enigszins mee. Vooraf vertellen twee lopers me dat we na 30 km het strand oplopen maar dit is om en nabij het 35 km punt waarna voor mij het over en uit is. Dit ligt absoluut niet aan het strand, echt het loopt nog fijner dan op de verharde weg. Bij het betreden van het strand kijken we met zijn vijven welke richting we dienen op te lopen. Gelukkig geven twee fietsers aan welke richting. Ze geven tevens aan dat het circa twaalf kilometer is. Nou het strand doet me terugdenken aan de 120 van Texel toen het allemaal iets vlotter verliep. In vergelijking met Texel is dit strand een makkie. Er is ook een overeenkomst voor me tussen het verlaten van het strand op Texel en tijdens het Rondje Voorne. Destijds in Texel verliet ik het strand te laat. Ria Buiten liep achter me maar op een gegeven moment niet meer terwijl ze me niet had ingehaald. Ik liep al richting defensie. Blijkbaar had ik iets gemist ... Bij het Rondje van Voorne heb ik de mazzel dat een aantal lopers de weg wijzen waar je het strand dient te verlaten. Zonder hen, zou het voor mij geen succes worden. Mijn positieve kritische noot bij de finish wordt door de geweldig, relaxte organisatie goed ontvangen. Wellicht een ander punt voor hen om bij opgang van het strand en bij het verlaten van het strand, een drankpost te plaatsen? In mijn perceptie mentaal prima locaties deze neer te zetten.
Na het verlaten van het strand is het nog een kilometer of tien over rustige fietspaden richting de finish. Eerlijk gezegd hebben mijn benen t.o.v. andere lopen dit jaar meer afgezien. Het is derhalve een feest dat er nog een aantal verversingsposten zijn. Het langzamer lopen gaat me geweldig af. Maar of het 55 km punt correct staat geplaatst? Deze loop ik vier minuten langzamer (nog langzamer) ten opzichte van de laatste vijf kilometer tussen 55 en 60 km. Een hoogtepunt is tevens dat bij het bereiken van het 60 km op de weg gekalkt staat: 'sorry, het is iets verder'. Geweldig toch! Het doet me denken aan 100 miles ooit in de Algerijnse Sahara. Na het bereiken van de 100 miles bleek dat de finish nog tien kilometer verder lang in die zandbak. Na het 60 km punt is het nog circa 600 à 700 meter lopen waarna je als finisher hartelijk wordt ontvangen waarbij ik onverwachts tevens een bos bloemen mocht ontvangen.
M'n target is 9 km per uur wat vandaag exact lukt maar toch met één wezenlijk groot verschil t.o.v. vorige week. Vandaag voelt het als min of meer afzien.
Al met al een geslaagde dag met een grote pluim aan de organisatie welk ons een pracht ronde heeft aangeboden!
Groeten,
Henk Harenberg
|
Gerelateerde artikelen: - 17 juni 2013 :
Trilogie
|
Als ik aan Rondje Voorne denk denk ik aan Dirk.
Na de editie van vandaag trokken we samen reeds 160km op. In 2008 debuteerde ik op de ultra - met Dirk als voorfietser. En niet zomaar een voorfietser, nee, Dirk is een VOORFIETSER !!!
Eentje die je stiekem uit de wind houdt, je wijst op paaltjes, een mooie vogel, en je moed inpraat als je stuk zit. Je drinken aangeeft, de cola met water mengt zodat het prima te behappen is vanuit een bidon. Gelletjes vast voor je openscheurt: dat is Dirk!
Vandaag was Rondje Voorne toe aan editie vijftien (of zestien?) Ik was erbij en Dirk gelukkig ook. Voor de start bidonnetje mee op zijn fiets en zes gelletjes in zijn Farm Frites wielrenshirt. Fietsen kan hij nl., vorige week nog in de Alpen voor het goede doel.
Edititie 2013 was een mooie, pittige, ontroerende! Na de afgang van Belves was het verdomde lastig herpakken. Sinds week of twee train ik weer beetje, maar mag nog geen naam hebben, toch wilde ik perse naar Rondje Voorne toe.
4:21 uur gaf de klok aan bij zestig, op de weg stond de tekst: sorry het is iets verder. Het deerde niet, ik was gelukkig!
In de auto haalde ik een foto van mijn zoontje uit mijn sok en gaf hem een kus. Ik brak, maar nu met een beter gevoel als op die verdomde steen langs de Dordogne.
i'm back!
Dirk bedankt!
Jeroen Romeijn |
|
|
18 jun 2013
top pagina
Kalender info