Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
29 mrt 2015
Cretes de Spa, een hele zware....
24 mrt 2015
Marathon Gilze 22-03-2015
24 mrt 2015
Hollandse Waterlinie Loop, van slot Loevestein naar het Muiderslot (90 km)
22 mrt 2015
Natuuruitje
Verslagen in 2015
* Maart
* 29 mrt 2015: Cretes de Spa, een hele zware....
* 24 mrt 2015: Marathon Gilze 22-03-2015
* 24 mrt 2015: Hollandse Waterlinie Loop, van slot Loevestein naar het Muiderslot (90 km)
* 22 mrt 2015: Natuuruitje
* 19 mrt 2015: Königsforst Marathon
* 18 mrt 2015: Marathon rond Lago Trasimeno met kunst en cultuur in de buurt
* 17 mrt 2015: In Maasdam met het snot
* 15 mrt 2015: Salland Trail 75 km 14 maart 2015
* 11 mrt 2015: Self Transcendence 6 Uur Neurenberg
* 10 mrt 2015: Verslag Transgrancanaria 6 Maart 2015
* 10 mrt 2015: Transgrancanaria 2015: una meta un sueno
* 10 mrt 2015: Stein en erna Limburgs Half zwaarste
* 7 mrt 2015: Zes uur van Stein
* Februari
* Januari
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Maart 2015
 
28-03-2015 Cretes de Spa. Al aangekondigd als een hele zware. De vooruitzichten: ochtend droog en vanaf 12 uur regen. Samen met Lianne van Avesaath, Wim Reumkens en Roger Kempinski. De start. We starten achteraan want voor hebben wij, ik, niks te zoeken maar het kost ons de eerste 1,5 uur veel tijd want op elke flessehals verliezen we veel tijd, heel veel tijd. Bergop kan ik blijven hardlopen terwijl velen wandelen en ik er niet langs kom door de smalle paadjes. Het gaat flink bergop. Er is veel modder en door de groep voor ons is alle ondergrond kapot gelopen. Het is steeds goed uitkijken want er steken veel stenen uit in de modder en de boomwortels idem. Dan de eerste skihelling. Je kunt er bijna niet hardlopen zo steil is het soms en zelfs wij Limburgers zijn dit niet gewend. Roger is vooruit en Liannne en Wim liggen ergens achter me. Ik loop mijn eigen tempo in zoverre dat ik niet word opgehouden. De trail Hoka 's hebben veel grip maar bergaf, soms heel steil, vertrouw ik het niet en echt snel gaat dat ook niet. Zal wel door de leeftijd komen.

Het is ondertussen begonnen met regenen en we lopen soms over paden bergop of bergaf die veranderd zijn in beekjes. De verzorgingsposten zijn op 14km - 29 km - 40 km en 51 km en een aan de finish. Daar kun je alles krijgen van Isostar zoals gels en verschillende repen, maar ook sportdrank, water, cola en fruit. Het lopersveld is al erg uitgerekt. Tussen km 35 en 40 heb ik het erg moeilijk want daar ligt ook de tweede skihelling en die is verschrikkelijk zwaar. Steil omhoog en dan nog scheeflopen dus je trekt als het ware je linkerbeen steeds na. Naderhand hoor ik dat hier veel mensen zijn gestopt. Als je denkt dat je boven bent dan zie je als je daaraan komt dat het 10 meter verder weer verder omhoog gaat ....... op km 38 lopen we weer langs een beekje en daar zijn weer veel boomwortels en stenen en na enkele malen bijna te zijn gevallen gebeurd het nu echt. Recht op mijn snuffer maar ik sta op en ga verder, helemaal onder de modder. Ik voel mijn rechter knie en rechter arm maar na een tijdje voel ik niks meer. Er komen nu geen skihellingen meer maar het blijft bergop en bergaf gaan maar nu af en toe wel wat langere afdalingen die geleidelijker gaan en waar je terug snelheid kan maken.

Na de verzorgingspost op 51 km denk ik dat het wel bergaf zal gaan maar jammer. Het blijft dus bergop en bergaf gaan en op het laatst zelfs op 2-3 plekken op handen en voeten. De plekken waar we lopen zijn helemaal kapot gelopen en zo hebben de mensen die niet vooraan lopen geen grip meer en alleen maar ... modder. Dan eindelijk de finish. Roger staat me op te wachten en feliciteert me. Hij liep 7 u 23 min. en ik 8 u 13 min. Ik finishte als nr 384 van de 539 in totaal en was 6-de Veteranen 3 . Er waren 71 uitvallers. Het was zwaar, heel zwaar. Na de douche ga ik terug naar de finish waar Roger staat en we wachten op de binnenkomst van Lianne en Wim. Zij finishen in ongeveer 8 u 55 min. Iedereen is blij dat hij/zij het gehaald heeft. We zijn het er allemaal eens over. Dit is/was een hele zware. Marathon/ultra nr 356 zit erop. De hoogtemeters. Vlgs de organisatie 2091 meter en vlgs mijn GPS 1714. Ik ben 100% tevreden. Pas in januari weer langer kunnen trainen. De 6 uur van Stein viel tegen, mijn eerste wedstrijd na het hartritmegebeuren. 3 weken later de 50 km van Limburgs Halfzwaarste en die gingen goed en deze 3 weken na de vorige, heel zwaar maar tevreden. Ik had gegokt op een tijd tussen de 7 en 8 uur. Nou iets langer dus, maar als ik meer naar voren was gestart had het gekund en overal staat nu dat het een zware was door de modder etc. Ben ik het volkomen mee eens. Nu even bijkomen/rusten en dan op naar de 60 km van Limburgs Zwaarste over 3 weken.

see you

Henk Sipers
http://members.home.nl.ultrasport
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Na een paar goede griepdagen kan er terug wat gelopen worden. Deze keer trekken we nog eens naar Gilze, we lopen voor het goede doel “kinderen met een ouder die kanker heeft“. Het is vlotjes rijden tot in Gilze en we staan al snel aan de kerk waar de aankomst straks is. 4 rondjes lopen van iets meer dan 10km en een aanloopstrook van 600m. Het is maar koud, gelukkig valt er geen regen uit de lucht. Veel volk is er niet maar de mensen die er zijn zorgen al zeker voor een heel gezellige sfeer.

We krijgen een ritje met een bus die ons naar de start brengt 600m verderop. Gepantserd met een drinkbus, 2 gelletjes in de zakken en wat druivensuikertjes, zal ik vandaag Deborah weer eens proberen zo goed mogelijk te begeleiden. Van bij de start lopen we laatste positie maar we kiezen slim voor ons eigen tempo. Na 5km is er een bevoorrading en aan de aankomst nog eentje. Het rondje is wat saai met de lange rechte stukken maar wie een beetje rond kijkt ziet toch wel elke 100m iets moois. Veel open vlaktes zorgen toch voor de nodige bibber met momenten. Soms zijn we beschut door de bomen, een mooi stukje bos waar moest ik een eekhoorntje zijn, graag zou wonen.

Ons eerste rondje gaat heel goed aan een gelijkmatig tempo, ik begin in mijn hoofd al te rekenen maar bespaar Deborah al die info die in mijn hoofd afspeelt. Ik heb een plan gemaakt en zal proberen dit uit te voeren zonder dat ze er iets van merkt. Rondje 2 zit er op en we zitten nog steeds heel goed op het schema. Ondertussen vertel ik wat verhaaltjes en laat ook weten dat de tijd echt geen rol speelt, zo is het meer ontspannen lopen en dan kan een mens altijd iets meer.

Rondje 3 krijgen we een leuke verrassing, een jonge herdershond zou zo graag een beetje spelen. Hij zit wanhopig te zoeken naar een tak in de kant, ik kan er langst mijn zijde eentje vinden en trek hem uit de grond. De hond begint me te likken en tegen mij leunen alsof we elkaar jaren kennen. We spelen wat en het dier wil niet meer van me wijken… zijn baasje die ondertussen al 300m verder woont heeft het in de mot en roept hem tevergeefs terug, de hond is van mij. Ik krijg het voor elkaar dat hij netjes terug naar huis loopt en zet dan zelf mijn versnelling in om tot bij Deborah te komen.

Op het eind van de derde ronde krijgt Dee het iets lastiger, een goeie dip. Gelukkig eten en drinken genoeg en mentaal zit het goed genoeg om de dip te overwinnen. Na 30km krijg ik het ook al heel wat moeilijker om een trager tempo aan te houden dan ik gewoon ben.

De vierde ronde is echt op karakter, ik laat haar nog eens weten dat we deze voor Carl lopen die ook met die ziekte te kampen heeft. We krijgen terug ritme en pas na 37km laat ik weten aan Deborah dat we met dit schema onder de 5uur kunnen. Zogezegd zo gedaan, 4u55.30 en voor Deborah een nieuw PR op de marathon, zeker niet slecht voor iemand die nog niet zo heel lang loopt en net als ik bijna niet gaat trainen tijdens de week.

Als ik mijn eigen statistieken bekijk, mijn 195 ste vandaag, ik heb nu 98 marathons en 97 ultras. Als alles goed is zal ik bij Willem Mutze mijn 100ste ultra lopen en de week nadien ook bij Willem Mutze mijn 200ste marathon en ultra!!

Never give up !

Paul van Hiel
 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
De Hollandse Waterlinie Loop wordt dit jaar op zondag 22 maart Wereld Water Dag gelopen. Vanaf 2016 zal deze ultraloop elk jaar op de laatste zaterdag van maart worden georganiseerd. In even jaren (2016, 2018, 2020, etc) van Muiderslot naar Slot Loevestein en in oneven jaren (2015, 2017 en 2019) van Slot Loevestein naar Muiderslot. Met de Hollandse Waterlinie Loop vragen de deelnemers aandacht voor schoon water en met de opbrengst van de Hollandse Waterlinie Loop wordt elk jaar een rivier schoongemaakt. In 2016 wordt de Rotte, de Maas, de IJssel, de Gouwe, het Aarkanaal en de Amstel van het stadhuis van Rotterdam naar het stadhuis van Amsterdam schoongemaakt.

Een nieuwe ultraloop en Wilma Dierx, Ferry van der Ent en ik, hadden de eer om hem als eerste te mogen lopen. Als test. Het water vanaf Werkendam tot aan het Muiderslot zou deze dag schoon worden gemaakt door vrijwilligers van Stichting Aquarius en de ultraloop werd er dit jaar voor het eerst bij georganiseerd.

Echt helemaal soepel verliep het voor de loop allemaal niet. Wilma en ik hadden ons aangemeld maar hoorden er daarna niets meer van. Tot een week voordat de loop plaats zou vinden. De 85 km lange route waar wij ons voor hadden aangemeld was toen verlengd tot 130 km. Veel te lang om dat nog te kunnen gaan lopen als je het zo laat van tevoren hoort en je 2 weken daarna van plan bent om 120 km op Texel te gaan lopen. Omdat de organisatie toch wel graag ultralopers wilde laten meelopen werd na overleg de route ingekort naar 90 km. Helaas werd het zo een iets minder mooie route maar dat moest voor deze ene keer dan maar. Nicky zou ons elke 15 km voorzien van ons eten en drinken maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden wel punten afgesproken maar we wisten toen nog niet dat hij niet overal kon komen met de auto. Dit gaf dus nog wel wat probleempjes die onderweg telefonisch opgelost werden. Arme Nicky moet het vreselijk lastig hebben gehad maar hij heeft zich prima door de dag geslagen.

Wilma en ik mochten zaterdagnacht samen met onze partners overnachten op slot Loevestein. Ferry had pech want die had zich pas later aangemeld en kon er niet meer overnachten. Maar hij werd 's morgens netjes van huis gehaald en naar slot Loevestein gebracht. We waren heel blij dat Ferry mee zou lopen want hij heeft een heel groot voordeel. Met de nadruk op groot. Ferry is 1.90 meter en dat is heel handig als je ongeveer 90 km lang wind tegen hebt. Hij zou als echte man die 2 hulpeloze kleine vrouwtjes vast wel uit de wind willen houden.

Om 9 uur, nadat we een interview aan omroep Gelderland hadden gegeven, werden we uitgezwaaid. Het was de bedoeling dat we 10 uur later om 19.00 uur op het Muiderslot aan zouden komen. Wilma had er zin in. Wilma is in topvorm en sleurde ons vanaf de start meteen mee in een veel te hoog tempo. Wat Ferry en ik ook probeerden om haar wat rustiger te laten lopen, het lukte niet. Als het aan Wilma had gelegen zouden we om 17.00 uur al op Muiderslot zijn aangekomen. Door dat hoge aanvangstempo en doordat we Nicky mis waren gelopen bij de eerste verzorging kreeg ik al na 44 km kramp in mijn kuit. Gelukkig kon ik dat probleem oplossen omdat we 1 km later net ons drinken kregen. Zout, een magnesiumtablet van Ferry en een liter water riepen mijn onwillige kuit weer tot orde. Vanaf dat moment ben ik elke 5 km een klein stukje gaan wandelen en extra goed gaan drinken. Ferry deed dat graag met me mee, tot afgrijzen van Wilma. Wandelen is saai! Wilma wilde rennen! En dus verzonnen Ferry en ik wat uitdagingen voor haar. Versnellen tot de brug en daar haar zit-met-de-rug-tegen-de-muuroefeningen doen, met een loper die ons inhaalde meelopen (die liep 13 km/uur hoorden we toen Wilma weer terugkwam), voor ons 81 bomen tellen zodat wij daar dan ons drinkmomentje konden nemen, etc., etc. De tijd vloog op deze manier voorbij. De route mocht dan kilometers lang langs het Amsterdam Rijnkanaal voeren, we verveelden ons geen moment. Het zonnetje scheen uitbundig en de wind viel ook best mee. Pas na een km of 75 begon ik het wel zat te worden, ik had honger en kreeg ik het ook koud. De bedoeling was dat we vanaf Weesp langs de Vecht naar Muiden zouden lopen maar omdat we niet wisten of we daar wel langs zouden kunnen i.v.m. werkzaamheden aan de snelweg waar we onderdoor moesten, hebben we dat niet meer gedaan. Als de doorgang versperd zou zijn zouden we 3 km terug hebben moeten lopen en daar hadden we geen zin meer in. We hadden vlak na onze start ook al een wegversperring gehad maar daar konden we nog wel langs door een droge sloot. Maar om nou een snelweg over te gaan steken?

Heel netjes op tijd, om 18.45 uur, kwamen we aan bij het Muiderslot en werden daar feestelijk onthaald. Wilma zou nog wel terug hebben kunnen lopen maar Ferry en ik vonden het welletjes. Het was een prachtige dag. We hebben het ontzettend naar onze zin gehad, veel plezier met z'n drieën gehad en lekker gelopen. Als de plannen doorgaan wordt volgend jaar de route de andere kant op gelopen en zal dan langer zijn. Het is te hopen dat de wind dan niet ook de andere kant opblaast....



Jannet Lange

http://jannetlooptlang.blogspot.nl/
 
 
[ top pagina ]
 

 
 
 
Vorige week waren we in Rhenen. Daar organiseren ze jaarlijks een uitje in de natuur voor 100 gasten. Dat vond de natuur dit jaar ook een goed idee dus had ze haar mooiste weer aangezet.

Het begint vrij traditioneel, maar heel gastvrij, met koffie en cake. Gewoon binnen trouwens, wat best lekker was, want de natuur heeft in deze tijd van het jaar nog wel even tijd nodig om op gang te komen. Een mooie gelegenheid om te kijken of er nog bekenden onder die 98 zaten. Ik zag er twee. Een had me zelfs gefacebookbericht, maar ik, als facebookanalfabeet, heb dat bericht nog steeds nergens gevonden.

Zesennegentig kansen op nieuwe kennissen dus. En naast natuur, biedt het uitje daar alle gelegenheid voor. Nou is zesennegentig wat veel, dus om het overzichtelijk te houden maken ze vier groepen die samen op pad gaan. De eerste buitenactie is trouwens een huzarenstukje waarbij ze alle 100, plus de gastheren op één foto zetten. Als je nog weet wat je toen aan had, vindt je jezelf er later nog op terug ook.

En dan worden de groepjes een voor een het bos ingestuurd. Mét een paar gastheren, dus verdwalen hoeft niet. Opletten ook niet want je mag blind achter de gastheer aan. Hoewel een beetje kijken toch handig is want het blijft natuur: daar zitten kuilen in, vaak afgevuld met modder, en boomwortels die eerst naar boven gegroeid waren voordat ze er achter kwamen dat beneden toch meer voedsel te vinden was.

Daar gingen we, van de eenzame eik naar de opdringende brem-gang, van de dichte dennenbossen naar het weidse uitzicht over het Rijndal, van de statige beukenlanen naar de losgeslagen kreupelbosjes. Omhoog en omlaag (want vlak hebben ze daar niet in die natuur), langs landhuizen en om kastelen. En dwars tussen de grote grazers en wilde paarden door. Met altijd een gastheer in de buurt om uitleg te geven.

Ze hadden ook een hele serie vogels langs de route gestationeerd die enorm hun best deden om boven ons gekwek uit te zingen. Dat was nog een hele uitdaging want natuur en gesprek blijken heel goed samen te gaan. Over financieel risicomanagement, de aanpak van projecten bij KPN, het beklimmen van de Kilimanjaro, studiekeuzen, nerds, plannen voor later, enzovoort.

Ons groepje had ook een hond mee. Toen hij zijn rode sweatshirt nog aan had leek hij nogal tam maar naarmate er meer uit ging dartelde hij vrolijk om ons heen, voor ons uit en terug, hier en daar plassend in het bos. Echt heel gezellig. En met een echte hondenconditie! Toen we aankwamen liep hij er bij alsof hij nóg wel zo’n uitje wilde gaan maken.

Sommige groepsgenoten bleken echt gek op dit soort uitjes. Die doen ze niet alleen hier, maar bijvoorbeeld ook helemaal in Zuid Afrika. Daar heten de groepsgenoten dan ineens comrads. Of die doen het wel hier, maar dan heel lang achter elkaar. Waarbij ik me nu afvraag of je in Nederland natuur kunt vinden waarin je 48 uur lang kunt rondtrekken zonder je eerder gebaande pad opnieuw te moeten gaan. Bij ons uitje lukte dat prima: steeds weer nieuwe weggetjes, urenlang.

Dat hoefde niet op koffie en cake alleen hoor. Elke keer als je maag aan een hapje begon te denken stond daar het cateringcomité. Midden in de natuur en steeds op een nieuw plekje. Met warme thee en limonade, zoutjes, stroopwafels, drop, fruit, noem maar op. Zo werd het ook nog eens een gastronomisch feestje.

En weet je wat nou zo raar was. Toen we klaar waren met de natuur kregen niet de gastheren een cadeautje voor de moeite, maar wij. Een medaille aan een lint. Met Galgenbergmarathon er op. Marathon? Niets van gemerkt. Bij een marathon leer je niet allemaal leuke mensen kennen en heb je onderweg geen gesprekken, laat staan interessante, over politiek of je werk. Bij een marathon krijg je geen gratis natuurfoto’s, laat staan een close up met al je rimpels er haarscherp op. Bij een marathon legt niemand je uit waar je nu loopt en wat daar bijzonder is. Dan moet je zelf opletten waar je heen moet en probeert iedereen harder te gaan dan de anderen (of in ieder geval dan jezelf de vorige keer). En bij welke marathon ga je met zijn allen (alle 100) na afloop samen heerlijke dikke soep eten en napraten. Nergens toch!

Dus volgens mij is het een vergissing. Niet het uitje maar die medaille. Maar wel een leuke vergissing.

Irene van Wijk
(irenevanwijk <> freeler.nl) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]