Ga naar de startpagina

Het laatste nieuwsGa naar de verslagenBekijk de komende evenementen in de kalenderGa naar de uitslagenGa naar het discussie forumTrainings tipsLinks naar andere pagina'sMeest gestelde vragen

Verslagen actueel
22 aug 2016
Ultra-Sallandtrail; mijn eerste 100 km
19 aug 2016
KLADNO 48 uur
14 aug 2016
Swiss Iron Trail T201
18 jul 2016
Soms zijn er belangrijkere zaken in het leven dan de wedstrijd op zich...
Verslagen in 2016
* Augustus
* 22 aug 2016: Ultra-Sallandtrail; mijn eerste 100 km
* 19 aug 2016: KLADNO 48 uur
* 14 aug 2016: Swiss Iron Trail T201
* Juli
* Juni
* Mei
* April
* Maart
* Februari
* Januari
Verslagen in 2015
Verslagen in 2014
Verslagen in 2013
Verslagen in 2012
Verslagen in 2011
Verslagen in 2010
Verslagen in 2009
Verslagen in 2008
Verslagen in 2007
Verslagen in 2006
Verslagen in 2005
Verslagen in 2004
Verslagen in 2003
Verslagen in 2002
Verslagen in 2001
Verslagen in 2000
Verslagen in 1999
AltaVista
Zoek:
Discussies
Het web


 
VERSLAGEN van Augustus 2016
 
17, 35 ,51 ,62 ,75, 90 km dit is wat ik in mijn hoofd heb. Steeds linksom lopen, bij de 27 km rechts aanhouden. Dan weer alles links aanhouden. Na de 75 km nog een zware 25 km door n mooi gebied.

Vrijdagmiddag met het hele gezin op weg naar Zuna, een plaatsje naast Nijverdal. De nacht ervoor een nachtmerrie gehad dat ik mijn smulrol was vergeten. Dit is een, door mijn mannetje gefabriceerde energieboost van dadels, noten en kruiden. Als ik maar niets ben vergeten. Want je rijdt niet zomaar ff terug. Waarop de kids reageren; 'maar je zegt toch altijd dat als wij zeggen dat we bang zijn iets te zijn vergeten, dat alles te koop is?'

In t huisje in t vakantiepark Molke aangekomen, vallen gelijk de platgeslagen muggenlijkjes op. Ik krijg n soort van dejavu van de nacht voor de trail La Grimace.... Rond 21.00 uur komen ook Marek Vis en Maarten Schon bij ons huisje aan. Ik had via FB / messenger contact met ze gehad. En omdat het de eerste keer is dat ik op navigatie zou gaan lopen, kan ik mij bij hun aansluiten. Toen zij aangaven om in hun tentje te gaan overnachten, was t n logische opmerking dat ze ook hun matje in t huisje konden neerleggen. Wat zijn dat gave gasten!

Na lekker wat verhalen te hebben uitgewisseld, wat later naar bed gegaan dan normaal. Maar goed ook, want de muggen hebben een goed feestje gevierd en we hebben allemaal denk nog geen uur geslapen. ( daarbij moet ik zeggen dat de nacht voor een trail nooit mijn beste nachten zijn) Om 6.30 uur zijn we alle 3helemaal gereed om naar Nijverdal te gaan. Rugzak klaar met voldoende water, sportdrank, wc-papier, smulrollen, telefoon, ob's, route... Ik rijd met Maarten en Marek mee naar de start. De kids komen later. Bij de start van de Sallandtrail aangekomen, hangt er een hele relaxte sfeer. Na een banaan en een theetje klaar om van start te gaan. Maar hoe ik de race ga aanpakken; geen idee. Dan komt ook de rest van de familie Mulder mij succes wensen.

Daar staan we dan, klaar aan de start. Bertus draagt nog even de info over de trail enthousiast mee. Met name over t laatste mooie stuk. Ook vertelt hij dat er mountainbikers voorop meegaan. En dan gaan we van start! Door de uitleg van Tom Maessen over van mijn suunto lukt het mij om direct te starten en daarna hem op de routenavigatie te zetten. En ja, wat ga ik eigenlijk doen???? Rustig met Marek en Maarten mee of .... Er was gezegd dat er een mountainbiker bij de eerste man en eerste dame mee zal rijden. Daar kan ik ook op gokken?? Ik ga direct mijn eigen tempo zoeken. Gek genoeg is dat in de voorhoede. Voorop rijdt de mountainbiker, daarachter loopt de 1e man en daarachter loop ik. Ik heb al snel een lekker tempo. De eerste paar kilometers wisselen de 1e man en ik geen woord, maar dan gaat t piepje van de 10 km; 51 min. Ik hoor van DE man dat dit zijn eerste 100 km is en het langste wat hij heeft gelopen is 75km. Die van mij is 80km... Ik vraag mij hardop af of wij het als 2 leken op het gebied van 100 km trail wel goed doen. Allebei beamen we dat we gewoon lekker lopen.

Nog steeds loop ik achter HEM. Dan komen er een paar bulten. Hij staat bijna stil en ik loop er langs. Hij moedigt mij hierin aan! Dat is toch het mooie van traillopers onderling. Dan staat daar Bertus (organisator van deze trail). Hij had beloofd dat er bij de finish voor iedereen een biertje klaar zal staan. Maar ja, ik lust echt geen bier dus had gevraagd of t ook een wijntje mocht zijn. Zo enthousiast als Bertus is, reageerde hij dat als ik 1e dame zou zijn, k dat dan zou krijgen. ( er doen maar 3 dames mee dus vond ik het een reële deal). En als ik dan Bertus zie staan, kan ik het niet laten om te zeggen dat ik voor het wijntje ga!

Na de 1e post op 17 km zie ik de 1e man niet meer. De mountainbiker wijst mij de weg en ik hem. De route zit goed in mijn hoofd dus ik wist dat ik na de 27 km rechts aan moet houden. Wat voel je je dan stoer als je de mountainbiker de juiste kant op wijst. Dus ja, navigeren is te leren. Nu op naar de volgende post, die is op 35 km. Gek genoeg is die post op mijn shuntoo al op 31 km. Wat een meevaller. Ik meld even aan de mountainbiker dat ik een plaspitstop maak, snel wat verwisselen en weer verder. De volgende halte is de 51 km. Wat loopt het makkelijk. Heerlijk lopend door de natuur. Genietend dat ik dit hardlopend mag en kan doen! Ook deze post komt eerder dan verwacht.

Mijn ventje met de kids zouden de ochtend op het park blijven en lekker gaan zwemmen. Bij 75km zouden zij mij komen aanmoedigen. Maar wat een verrassing!!! Staan ze daar met zijn viertjes. Helemaal verbaasd en heel enthousiast dat ik daar als eerste aan kom lopen. Nog even vragen ze of ik niet te hard ga. Nou nee, ik loop heerlijk!! Ik drink snel wat cola en water en neem een paar stukken banaan mee. Dan bedenk ik mij dat ik nu al 51 km heb gelopen! Een tel gaat er door mijn hoofd: o, dan ben ik over de helft. Direct corrigeer ik mij weer, want ik mag niet denken dat ik 100km aan het lopen ben. Maar steeds 10 tot 17 kilometers. Even de resetknop aan en ik start weer met 11 km (de volgende verzorgingspost is rond de 62 km). De mountainbikers wisselen elkaar af. Bij deze man loop ik voorop en als ik fout loop dan hangt hij een extra lint op. Totdat ze op zijn. Dan zet hij pijlen op de grond met een stok. Het terrein wisselt zich af van weilanden met ooievaars, langs korenvelden, over kleine bruggetjes, door de bossen, over zandvlaktes en natuurlijk de heide die heel mooi in bloei staat. Heel gaaf.

En wat is het gaaf als je langs al die vrijwilligers komt die zo enthousiast reageren. En op een gegeven moment zelfs je naam roepen. Bij verzorgingspost op 61 km krijg ik te horen dat ik eerst 5, toen 10 en nu i.i.g. 15 min voorop moet liggen op de eerstvolgende. Gewoon mijn eigen tempo blijven lopen. Dat wijntje moet ik wel in m'n pocket hebben?!

Op naar de 75 km. Ja dat steentje dat er al vanaf de 20 km in mijn schoen zit is toch wel heel irritant. Maar stoppen om hem er uit te halen, dat echt niet! Dan geeft mijn horloge aan dat ik punt a nader. Van onderaf de heuvel hoor ik een hoop gejoel en geklap. Ik ben bijna bij de 75 km waar ik dan nog maar 25 km door de heide zal lopen. Van te voren is wel gezegd dat dit het mooiste, maar wel het zwaarste stuk zal zijn. Heel apart, maar omdat dit zo duidelijk is aangegeven heb ik mij erop ingesteld dat ik nu pas begin met mijn trail. Eentje van 25 km; dat is toch niet zo veel??

En mooi is het zeker, maar ik moet mij wel heeeeel erg openstellen om dat te zien! Het is warm op de open heide. Die helemaal paars is met een heel gaaf uitzicht. En wat ben ik blij met 'mijn' mountainbiker: hij waarschuwt iedereen dat ik er aankom. Hij is er zo goed mee bezig dat ik hem opeens over de kop zie gaan, boven op zijn gezicht. Ik vraag hem of het gaat, wil hem helpen, maar het eerste wat hij zegt, is dat ik door moet lopen. Er gaan verschillende scenario's door mijn hoofd. Wie zal ik moeten bellen van de lijst met telefoonnummers die we allemaal bij ons startnummer hebben gehad. Gelukkig staat hij ook gelijk weer op en is hulp niet nodig.

Deze keer heb ik mijn rugzak met een Camelbak met water en een Camelbak met sportdrank gevuld. Dat is echt een goede zet. Want die sportdrank doet mij heel goed. Als ik op de 88 km loop overleg ik met mijn vriend de mountainbiker waar de laatste post zal komen. Waarschijnlijk dan op de heuvel zegt hij. Maar wat heb ik zin in een banaantje, cola; m.a.w. nog meer energie. Dan komt opeens de post al voor de heuvel. Super! En weer staan daar alle Muldertjes aan te moedigen ( later hoorde ik dat ze zelfs hebben geholpen met het opbouwen van deze verzorgingspost, omdat ik te snel was voor hun planning ivm verplaatsen van de ene naar de andere plek)

Wat ben ik blij om bij deze post aan te komen. Er wordt gezegd dat ik zeker 3 kwartier voor lig op de volgende loper. Ondanks die voorsprong kan ik niet op mijn gemakkie doen bij de post. Met n hele banaan op zak ga ik weer verder. Ik kan beter rustig doorlopen dan daar stil staan. Direct de heuvel op. Toch gaat omhoog weer makkelijker dan omlaag. Ik heb steeds minder controle over mijn benen. De enthousiaste fotograaf maakt filmpjes en foto's: ook al voel mij er nu niet meer op zijn voordeligste uitzien. En dan staat daar weer mijn kroost op het 94 km punt. Ik vertel ze dat ik echt moe ben en kan er voor de camera ook even geen glimlach uitpersen.

Maar Kim, denk ik opeens. Je loopt nu dus echt je eerste 100 km uit. Geen idee in welke tijd, want ik heb continu mijn navigatie aanstaan. En durf niet tussen schermpjes te wisselen. Zal het tussen de 9.30 en 10 uur zijn???? Heel raar dat je eigenlijk niet weet hoe lang je aan het lopen bent. Ja, wat maakt het uit, als je je doel maar haalt; de 100km uitlopen en 1e dame worden . Dan nog maar 4 km te gaan. Hiervoor zou ik normaal mijn hardloopschoenen nog niet eens voor aantrekken. Nog 3 km. Wat gaaf toch dat ik dit weer heb mogen doen; de hele dag je hobby uitvoeren. Dan nog 2 km en dan geeft mijn horloge aan dat ik punt B bereik. Het zal toch niet! Ik hoor weer een hoop gejuich. Wordt ik nou 'gewoon' eerste!! De laatste bocht en dan ben ik er!!! Ik heb het gehaald en met wat n warmte wordt ik binnen gehaald. Horloge op stop en wat!!! In 8.42 uur!!!

Ik word gefeliciteerd door Bertus. Hij geeft mij een biertje. Die paas ik direct door naar mijn ventje en krijg ik mijn beloofde wijntje. Bedankt Bertus, die gaat er goed in! Door mijn kids wordt ik gehuldigd met een zelfgemaakte medaille en een tas vol met lekkers (wat mama altijd wilt; nootjes, sapje, doppinda's, etc). Zo lief! En wat gaaf, wie staan daar mij op te wachten, Maarten en Marek. Zij hebben een paar minuten op mijn finish gewacht, omdat zij net op de 75 km langs kwamen. Wat n feest en enthousiasme.

Ik wil alle vrijwilligers enorm bedanken, wat zijn jullie meelevend en betrokken. Bertus, ik heb n enorme mooie dag gehad.

Met vriendelijke groet,


Kim Mulder
(kimenmennomulder <at> hotmail.com)  

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
In het weekend van 29, 30 en 31 juli heb ik deelgenomen aan de Self Transcendence 48 uur in Kladno, wat op 30 km van Praag ligt. Het is een loop georganiseerd door mijn vrienden van het Sri Chinmoy Marathon Team. Naast de ST 48 uur is er ook een Self Transcendence 24 uur, welke tevens het Tsjechisch kampioenschap is. Op de ST 24 uur starten 75 lopers voornamelijk uit Tsjechië. Op de ST 48 uur starten 35 lopers uit heel veel verschillende landen, met dit jaar liefst 3 Nederlanders; Mo Idrissi, Peter de Krijger en ik.

Ik loop deze ST 48 uur voor de vijfde keer op rij. De afgelopen 4 jaar heb ik respectievelijk 287 km, 254 km, 277 km en 302 km gelopen. Met de ST 24 uur in 2009 erbij heb ik hier in totaal 1313 km afgelegd, op naar de 1000 mijl.
Het parkoers bevat een ronde van 1 km. Voor een 48 uur is dat lang genoeg, omdat je zo de aanwezige helpers en begeleiders steeds weer tegenkomt en waardoor er meer sfeer is. En je bent weer sneller bij de verzorging en je spullen.
Iedere loper heeft een stoel tegen de lange heg gekregen, voor eigen dingetjes. Het geheel is overdekt met een tent.
De ronde is zelf in een mooi park waar veel wordt gesport. We lopen om een atletiekbaan heen. En daarachter is een bos. Waar op hoogte door Kladno-ërs het boom-tot-boom lopen wordt beoefend. Er is een voetbalveld, een manege en er staan fitnessapparaten. Onze ronde van 1 km gaat over een geasfalteerde weg, welke is aangelegd voor in-line skating. Op de baan kunnen we de trainingen volgen, waar ook de technische onderdelen worden beoefend.

De ST 48 uur start vrijdagmiddag 29 juli om 12 uur precies. Eerst worden de deelnemers aan elkaar voorgesteld. Veel Polen en Tsjechen, een groep Duitsers, 3 x NL en nog andere nationaliteiten.
Ik verdeel de 48 uur over verscheidene blokken. Het eerste blok is naar mijn gevoel de eerste 12 uur. We lopen rustig, want we moeten nog wat overhouden voor de dagen erna. Het is wisselvallig weer; 25 graden, weinig neerslag, maar wel vochtig. Gelijk zweten.
Vanaf 16 uur houd ik het tempo op 8 km/uur. Wat ik te snel ga, wandel ik ter compensatie. Ik word gedubbeld door Peter, die vandaag heel erg makkelijk loopt. Mo loopt rustig verder. Hij heeft nog last van zijn knie na een val in Aalter 2 weken geleden. Net voor middernacht heb ik 100 km gedaan. Gebruikelijk tempo, hetzelfde als de afgelopen 4 jaren!
Maar nu voel ik dat het niet goed zit, want ik moet overgeven. Gelijk naar de medische tent. Heb ik toch te hard gelopen? Ik krijg een calcium/magnesium pil. En nog iets om de maagpijn te verjagen. Ik besluit 2 uur te gaan slapen. Naast de baan staat een gymzaal, waar ik mijn bed heb neergezet. Andere lopers liggen hier ook, of ze hebben hun tent opgezet.

Verleden jaar had ik ook op dit moment maagklachten, maar toen was het op dag 2 over. Helaas is het dit jaar op zaterdag niet over. Ik moet blijven uitkijken met het eten, soep gaat nog. Mo is me ondertussen voorbij gelopen en Peter is ver voor. Waar ik 2 uur heb geslapen, doen zij korte haze-slaapjes en gaan ze daarna weer verder.
Iedere ronde passeren we de enthousiaste tellers, die hier in ploegendienst zitten. Ik heb begrepen dat er 70 mensen van het Sri Chinmoy Marathon Team uit Tsjechië en Duitsland zijn gekomen om mee te helpen. Ze waren ook overal present. Tellen, hele grote keuken en nog uitgebreidere verzorging, en muziek maken. Het parkoers wordt versierd met slingers, tekeningen en aforismen van Sri Chinmoy (in het Tsjechisch en in het Engels).

Henriette, de vrouw van Mo, komt kijken en ze ziet ons goed verder gaan. Ook de familie van Peter de Krijger komt langs (Peter the Warrior zoals de organisatie hem noemt). Verder in de ochtend komen we de lopers van de ST 24 uur tegen. Ook Henk Derudder loopt dit jaar weer mee. Na 12 uur zal het flink drukker worden en zal er veel harder worden gelopen. Het is heel zonnig en we gaan op naar de 27 graden. Ik realiseer me nu dat ik dit jaar nog niet echt met deze temperaturen heb gelopen. Halverwege heb ik 163 km, Mo staat op 173 en Peter op 180 km.

Helaas blijft de maag zeuren. Mijn hoop is gevestigd op de Duitse dokter Aklanta die in de middag komt. Eerst ga ik buiten liggen (en 30 min. slapen) op het gras. Ik krijg van Lut, vrouw van Henk Derudder, een matras waar ik op kan liggen. Als ik wakker word, is Aklanta gearriveerd. Hij onderzoekt me en stelt vast dat er een verband is tussen mijn maag en de rug. 48 Jaar geleden ben ik krom geboren met als gevolg een zwakke rug. Ik heb me nooit gerealiseerd dat er een lineair verband tussen rug en maag is.
Ik heb reeds van Ann Zonneveld aanvullende rugoefeningen gehad. Maar de rug blijft de achilles van mijn lichaam! Ik zal het nog meer moeten versterken. Ann heeft ondertussen al meer oefeningen gegeven.
Aklanta gaat eerst mijn rug rechtkraken. Daarna geeft hij mij een homeopatisch medicijn (deze zijn ook nog goedkoper dan de reguliere medicijnen).

En met resultaat. Mijn maagklachten zijn voorbij. En komen ook niet meer terug. De volgende ronde pak ik een flink bord rijst en drink wat vocht. Ik ga eerst meer eten en daarna kan ik weer op tempo komen. Om 19 uur na 31 uur rennen heb ik 200 km er op zitten. Als het even later donker wordt, besluit ik te gaan rusten. Zonsondergang op dag 2 is altijd een moeilijk moment voor mij geweest. Ik ga slapen om 21.30 uur. Anderhalf uur later ben ik weer wakker, klaarwakker, ver voor mijn wekker.

Als ik om middernacht weer loop, sta ik op 210 km, Mo Idrissi op 233 km en Peter de Krijger op 245 km. Helaas is Henk Derudder uitgevallen en zelfs al vertrokken; Henk is helemaal leeg. Kon ook niets meer eten. In de nacht is het heerlijk afgekoeld. En rustiger, want veel lopers slapen. Die komen langzaam 1 voor 1 weer terug. Mo en Peter slapen af en toe wat. Ik ben minder vermoeid. Om 3 uur zien we bliksem op afstand. Blijft daar een uur hangen, maar komt gelukkig niet naar ons toe. Om 4 uur zien we het eerste licht van de zondag.

Om 6 uur s ochtends heb ik 250 km en ben ik opgeklommen naar de zevende plaats. Om 9 uur trekt een serieuze onweersbui over met veel neerslag. Ik ga even op mijn stoel zitten. Daar zit ik ook Henriette met wie ik rustig wat praat. Heb geen zin me over de kop te lopen in deze bui van 15 minuten. Als ie weg is, blijft het voor de laatste uren lekker koel en fris. Naast me loopt Peter die zegt op 295 km te zitten. Ik vraag hem of hij het Nederlands Record weet, wat de 314 km van Sjoerd Slaaf is. Peter weet het en ik zei hem dat hij verder kan komen (sorry Sjoerd). Weg demarreert Peter en daarna heb ik hem alleen maar harder zien lopen. Ondersteund door zijn familie en hond Ollie, die het waarschijnlijk ook heeft geroken.

Mo loopt ondertussen ook door, want ook hij kan de 300 halen. Ik had hem geadviseerd geen 24 uur in Aalter te lopen, 2 weken tevoren. Maar gelukkig heeft Mo dit advies in de wind geslagen. Aan Mo kan ik duidelijk zien dat hij ze allebei goed kan lopen!
Het laatste uur wordt het in het startgebied heel druk, maar wij gaan lekker door. Na 48 uur eindig ik op 291 km en een zevende plaats (derde in mijn leeftijdscategorie); Mo wordt vijfde (eerste in 60+) met 302 km precies, want Mo is na de 302 km tevreden gestopt. En Peter de Krijger eindigt in een nieuw Nederlands Record met 315.975 meter op een derde plaats (en eerste in 50+).

291 km is voor mij een heel mooi resultaat, zeker gezien de maagpijn op zaterdag. Mijn totaal gelopen kilometers in het park staan nu op 1604 km. Net geen 1000 mijl, maar dat komt nog wel!
Na afloop verblijf ik nog 2 dagen bij organisator Viharin. Op maandag ben ik alweer fit genoeg om nog een mooi groen stuk van Praag te gaan bekijken.

Zie ook de website (met uitslag en fotos) http://cs.srichinmoyraces.org/24-48-english

Nitish Zuidema
(nitishz <at> zoho.com) 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]
 

 
 
 
Verder komen dan de Malojapas op 100 km, dat moest in ieder geval lukken dit jaar. Vorig jaar was ik daar namelijk uitgevallen wegens maagproblemen. De Swiss Iron Trail T201 is ieder jaar weer een gigantische uitdaging voor alle atleten. Het parcours is behoorlijk technisch, zowel omhoog als naar beneden. En dan 11.500 HM overbruggen binnen 64 uur.

Eerst 3 weken in Oostenrijk getraind met als klap op de vuurpijl een 24 uurs training in mijn eentje; daar word je pas echt vrolijk van. Daarna naar Davos getogen om aldaar een plek op de parkeerplaats bij de Jacobshornbaan te zoeken. Daar mag je nl. gratis staan met de camper en dat is i.v.m Zwitserse overnachtingsprijzen niet ongunstig. s Avonds bezoek van nog een camper. Dirk Wolf uit de buurt van de Bodensee, ook startend op de 201 km. Of ik het weerbericht had gehoord ?! Als iemand dat aan je vraagt, weet je al dat het baggerweer gaat worden. En inderdaad starke Regen und Schnee oben 2.000 meter. Here we go!!!

De regen zou ongeveer 2 uur s nachts arriveren. Dat werd 5 uur eerder. De nacht voor de race, start om 04.00 uur, liggen luisteren naar het gekletter op het camperdak. Geen oog dichtgedaan dus. Van ellende om 01.30 uur maar opgestaan, zin maken, zin maken en om 3.00 uur met Dirk en mijn vrouw naar de start gewandeld. Regen XL. IK wilde perse in korte broek lopen. Bij nader inzien toch maar niet; zelfs met lange broek was het koud.

Om 4.00 staan 150 atleten klaar. Uitgezwaaid door een alpenhoorn en een schietgebedje van de organisatie verdwijnen de druipende traillopers in de natte duisternis. Achter in het veld, dat is waar ik altijd start, vallen al snel de eerste slachtoffers. De kou, de regen en het baggerparcours eisen hun tol. Ik had gelukkig 2 weken voor de race een jack met 20.000 waterkolom gekocht. Het jack met 10.000 werkte voor geen meter bij eerdere bergtrainingen. Volgens een plaatselijke kenner kon ik dan net zo goed een plastic zak van de Spar aantrekken.

De regen en bovenin ook sneeuw duurde ongeveer 30 uur. Daarna werd het langzaam droog. Intussen was ik met mijn tweede slapeloze nacht bezig. Ik sloot na Pontresina aan bij de Roemeen Vlad. Met zn tweeën de nacht in gaat beter. Op de klim naar de Malojaspas zagen we plots een Italiaan op een rots zitten. Apathisch voor zich uit starend, ziek zwak en misselijk en niet meer vooruit te branden. Gelukkig konden we hem op sleeptouw nemen. Het gevaar van onderkoeling ligt altijd op de loer. Halverwege geeft Vlad te kennen het niet meer te zien zitten. Hij stopt bij de Malojapas. Mijn vrouw brengt hem met de auto naar St Moritz, alwaar hij verder met de trein terug kan naar Davos. Rond 9.00 vertrek ik richting Savognin. Yes.ik ben in ieder geval verder gekomen dan vorig jaar.

Het gaat niet slecht, helemaal niet slecht. Niet vallen en niet misselijk worden, dat is zeer belangrijk. Dan richting nacht 3 zonder slaap. Een beklimming van Tiefencastel naar de Hornhutte ; van rond 850 meter naar 2750 meter in 20 km. s Morgens om 4.30 tikte ik eindelijk de top aan. Toch maar proberen een kwartiertje mijn ogen dicht te doen. Het lukt en dan blijkt waar een lichaam en geest tot in staat zijn. 3 nachten zonder slaap op een kwartiertje na. En dan weer fris genoeg om door te lopen. Onvoorstelbaar! Na Arosa nog 20 km. Dan weet je en voel je het . Je gaat het halen. Na de laatste klim naar 2300 meter komt dan de afdaling naar Davos. Aangemoedigd door trailfanaten bij de laatste afdaling; fantastisch! En dan de finish na 58 uur. Geweldig. 150 atleten gestart en slechts een derde gefinisht, een waar slachtveld dus. Hulde aan mijn vrouw die weer bij alle verzorgingsposten stond. Een geweldig compliment voor alle gefinishte atleten.


See you bij de 4K endurance in Cogne
Gr. Hans Lems 

 
[ top pagina ] - [ Kalender info ]