Ron Teunisse is Neerlands topatleet op het hele lange werk. Zijn trainingsaanpak heeft hij omschreven als

RON TEUNISSE
Noem hem maar gerust "de looppurist". Behalve dat is hij ook een denker. In de trainingen heeft hij daar alle tijd voor. In de wedstrijden wordt het denken vaak pieker. Van theorie, loopscholing of wat al niet meer is hij wars. Hij was het die in de jaren tachtig in Nederland de lange ultramarathon onder de aandacht wist te brengen. Op de 24 uur bezit hij de Nederlandse beste prestatie bij de mannen en in de leeftijdsgroep M40. Op de internationale ranglijsten is hij de hoogst genoteerde Nederlandse atleet op de ultramarathon. motto: ZOLANG JE MAAR NAAR JE LICHAAM LUISTERT....

Ron's evangelie

Vele jaren geleden begon ik met lopen. In de duinen van Bergen waar m'n ouders wonen. Nog heel scherp weet ik dat ik een documentaire op tv had gezien van een Finse lange afstandsloper, die zo schijnbaar moeiteloos door uitgestrekte bossen liep. De dag na die documentaire begon ik en kwam nog geen ½ kilometer ver, maar sinds die dag liep ik bijna elke dag en ben er nooit echt meer van afgekomen. Het is mij altijd in de eerste plaats gegaan om de beleving - ik had en heb nog steeds een hekel aan wedstrijden, vandaar dat ik pas vele jaren later een officiële marathon liep en dat ik tot de dag van vandaag zonder een enkel schema loop, hoewel meerdere mensen me meer het schematische en systematisch lopen en trainen hebben willen opdringen.
Ik accepteerde die raad vaak om niet bot of onvriendelijk over te komen en ik ben ook niet onwillig voor andere ideeën maar m'n onderbewuste, intuïtieve gevoel ging altijd bijna onstuurbaar, oncorrigeerbaar z'n eigen weg. De laatste jaren verzet ik me dan ook zeker niet meer tegen m'n intuïtie maar luister naar en accepteer die onbewuste signalen. In modern trainingsjargon vertaald; " Ik klooi maar wat aan" - Ik eet maar raak en denk nergens over na - slaap veel te weinig, etc. etc. Slechte journalisten, en dat zijn er nog al wat, kunnen vaak niet verder komen dan de ongenuanceerde kreten op te schrijven die ik inderdaad vaak uit, maar vergeten dat juist die intuïtie, juist dat quasi onnadenkende een kracht is, die volgens mij zwaar onderschat wordt in onze moderne wereld. Wat zou iemand hierover nou kunnen opsteken te midden van alle schema's en trainingsprogramma's? "Eenvoud", niks bijzonders maar alleen het gevoel bovenhalen - lopen langs weg en duin, voortgaan en proberen het denkvermogen op de achtergrond te krijgen - dromen en fantaseren onder het lopen - kijken, samenzijn met de omgeving en dat bedoel ik nou niet zweverig, maar meer zijn en gaan als een dier en die menselijke ballast van piekeren, oordelen, schematiseren, rekenen, cijferen (waar ik me ook teveel aan schuldig maak) loslaten. Niet zo en zo doen omdat iemand anders je beter lijkt te kennen - nee zo gaan omdat jij het zo voelt - authentiek zijn. Dat is het en meer niet - amen.

Ron's evangelie.
22 juni 1997

Dit schreef iemand, denkend aan m'n gezwoeg, langs wegen en paden, heel typerend.

Mohikaan
de reiziger
laat zijn duizenden
kilometers lachen
de krijger jaagt
zijn dolende ziel na
zoekend naar
zijn kracht om
de dood te vermoorden
lijdend . strijdend
tegen het verval
de tijd verdoemend
zich rusteloos afvragend
waarom
laat hij stap voor stap
zijn onsterfelijk spoor na