MARATHON WINSCHOTEN, EEN BIJZONDER SFEERVOL BIJNUMMER
De vernieuwde website bood al maandenlang uitstekende informatie. Omdat ik vorig jaar de 100 km gelopen heb, kreeg ik ook nog een informatiefolder thuis gestuurd. Zonder voorafgaand blessureleed had ik zeker voor de Run gekozen. Verstandige mensen (daar zaten ook lopers tussen) adviseerden me, vanwege de nog niet geheel achillespees, de Run dit jaar te laten schieten. Gezien mijn mentale handicap, die eist dat als ik eenmaal in de wedstrijd zit, die ook tot een goed einde wil brengen, was de keus niet moeilijk. De eventuele nadelige gevolgen zouden me weer maandenlang uitschakelen. Toch wilde ik erbij zijn, gezien de boeiende en uiterst plezierige ervaring van vorig jaar, dus schreef ik me in voor de marathon.
Zaterdagmorgen ben ik met een kop koffie in de Klinker gaan zitten, om heel nieuwsgierig de groepjes atleten uit diverse landen voorbij te zien komen. In gedachten zie ik er al enkele winnaars tussenzitten. Slanke atleten met geen grammetje vet teveel hoor. Natuurlijk maak ik vooral keuzen uit de mooie, ranke, knappe en lichtgewichte atletenlichamen van de dames, hoewel ik besef dat een puik lichaam niet altijd een puike prestatie levert.
Tien minuten na de 100 km start is de marathon aan de beurt. Er staan toch nog zo’n 60 deelnemers aan de start van het bijnummer. Wat bijnummer? Het enthousiaste publiek maakt geen onderscheid tussen de marathon en de Run. We worden dan ook meteen ondergedompeld in de feestvreugde die Winschoten ons vandaag bezorgd. We krijgen een aanloopstuk van 2,195 km en gaan dan het parcours op om er 4 ronden van 10 km af te leggen. Al meteen wordt ik van alle kanten voorbij gesneld. Toch loop ik zeker niet langzamer dan anders. Ik draai ontspannen mijn ronden en geniet van wat er om mijn heen gebeurd. Ongelooflijk wat Winschoten uit de kast haalt om ons aan te moedigen. Alle straten zijn versierd. Er zijn borden tegen de bomen geplaatst, met in alle Europese talen de tekst: veel succes. Ook hoor ik heel veel grappige opmerkingen, waarvan ik de mooiste onthouden heb: ‘hé opaatje, volgende ronde een tandje erbij, beloof je dat?’. ‘Ja oma, als jij voor me komt lopen wel’, kan ik de jonge dame nog net meegeven, die zich met de hand voor haar gezicht afwend, alsof ze zich schaamt voor wat er uit haar mond flapt. Had ik maar voor de 100 ingeschreven, denk ik nu. Het is toch een feest om in dit lekker warme zonnige weer, in een ambiance alsof het New York betreft, je rondjes te mogen draaien!
Er loopt iemand achter me, het lijkt wel of hij in mijn voetsporen wil blijven. ‘Kijk uit, trap niet op mijn hielen’, zeg ik, bang voor nog een blessure. Na een volgende ronde versnel ik, want ik vertrouw het niet helemaal. De kinderen zijn zo enthousiast dat ze je van twee kanten met sponzen of bekertjes water bestoken. Allemaal erg goed bedoelt. Soms te opdringerig, maar ik kronkel mijn smalle lijf aardig tussen de bekertjes door. Waarschijnlijk vanwege het voor mij doen te snelle lopen, speelt bij 35 km het beruchte peesje weer op. Toch heeft het geen invloed op mijn prestatie. Ik finish in 3.46.07 en hoor dat ik de 12e gefinishte en 1e in mijn categorie geworden ben. ’s Avonds zie ik op Internet dat de 4 ronden heel vlak gelopen zijn, 53,35 – 53,36 – 53,42 – 53,36. De microfonist vraagt hoe ik het warme weer ervaren heb. Ik zeg heel eerlijk: ‘met extreem warm weer loop ik op mijn best, presteer optimaal en geniet het meest’. Hij kijkt me aan alsof hij me niet geloofd. Maar zo is het wel.
Bij de prijsuitreiking (bloemen, beker) hoor ik dat ik afgetekend eerste geworden ben. Het verschil met nummer twee is 22 minuten. Leuk om te horen, want in mijn klasse zijn er toch nog 7 deelnemers. De concurrentie viel in zijn algemeenheid wat tegen: slechts een persoon onder de 3 uur, een Brit. De eerste vrouw pas op 4.31. Omdat Theo Cloosterman de 100 km loopt en wij samen rijden, kan ik de lopers in hun laatste fase aanmoedigen en de Winschoten sfeer nog even blijven proeven. Wat triest, er stappen vooral veel Nederlanders uit. De meeste hebben problemen met pijnlijke bovenbenen. Wat een karakter tonen de doorzetters. Gerry Visser krijgt bij 70 km het even moeilijk, maar herstelt zich fenomenaal, zeker als je 25 minuten van je pr afsnoept. Ineke Scheffer, eerst ingeschreven voor de marathon, later omgezet in de 100 km, mag daar met 11.20 zeker geen spijt van hebben.
Wat valt me op bij de lopers in ons Nederlands taalgebied? De 48 jarige Lucien Taelman. ‘Wat heb je vandaag gedaan’, vraag ik hem op weg naar de douche. ‘7.35 geloof ik. Ik had er iets meer moeite mee, waarschijnlijk te weinig getraind. Zondag ben ik met mijn zoon gaan fietsen. Ik had beter kunnen gaan lopen’. Ik denk dat op tijd rusten ook trainen is’, probeer ik heel wijselijk. ‘Ge traint nooit teveel, alleen voor een wedstrijd moet je wel wat rust inbouwen’, is het advies van de Europees Kampioen M45. Grote klasse.
Volgend jaar weer Winschoten, maar dan hopelijk op de 100.
Vincent Schoenmakers
|
22 mei 2012
top pagina
Kalender info