SUCCESVOLLE OPENINGSWEDSTRIJD MARATHON-&ULTRACUP 6 UUR VAN STEENBERGEN
Wim-Bart Knol spreekt mooie woorden tijdens de prijsuitreiking: ‘In de koude januarimaand hebben de gebroeders Suijkerbuijk het toch maar aangedurfd een wedstrijd, nog wel een 6 uur, te organiseren. Die is grandioos geslaagd en ik en vele deelnemers hopen dat er een tweede editie komt’. Inderdaad, de ultralopers Peter en Jan met hun organisatieteam hebben er alles aan gedaan deze wedstrijd voor de deelnemers optimaal te doen slagen. En dit is ze wel toevertrouwd. Vorig jaar zijn ze er al een vroeg stadium mee begonnen en hebben alle communicatiemiddelen benut om hun 6 uur in de belangstelling te brengen. Ze hebben terdege rekening gehouden met een plaats op de kalender, waar het niet ‘bijt’ met andere wedstrijden. De reacties vanuit de ultrahoek zijn enthousiast. Door zich al meteen aan te melden bij de Marathon-&Ultracup, wordt het tevens de openingswedstrijd van de Cup 2005. Jammer dat er op dezelfde dag van de eerste editie, zij het slechts eenmalig, de verjaardagsmarathon van Han Frenken op dezelfde dag is georganiseerd. Toch zijn er nog 48 solodeelnemers op af gekomen. Tegelijkertijd vind er nog een estafettewedstrijd met maar liefst 25 teams plaats.
In de sporthal is er een kantine en ruime kleedlokalen met toiletten en douchen gesitueerd. Ze zijn gelegen bij de start, wat vooral praktisch is als je 6 uur gelopen hebt. Exact 10 uur klinkt het startschot. Tussen de deelnemers bevinden zich zo’n 15 Belgische en Duitse ultravrienden. Het parcours meet volgens de officiële meting van de KNAU 2102 meter. Het is heel afwisselend met flink wat bochten erin, een gedeelte bestaat uit trottoir plaveisel, dan wat rechthoekige steentjes, een smal en leuk bruggetje en voor de rest geasfalteerde weg met er tussenin nog een enkel trottoirtje. Elk 500 meterpunt staat duidelijk leesbaar aangegeven. Omdat er met Champion Chip gelopen wordt hoeven we ons niet druk te maken over de correctheid bij de tellingen. Na iedere doorkomst staat er een overvolle verzorgingspost met voor elk wat wils: te warme thee, water, cola, sportdrank, banaan, sinaasappelschijfjes, peperkoek en mariekoekjes. Ik neem me voor na elke 2 ronden, dus na ruim 4 km, er gebruik van te maken. Ondanks de gure weersvoorspellingen beginnen we onder een blauwe hemel in de winterzon.
Wim-Bart neemt al snel de leiding gevolgd door Patrick en Philip. In mijn 3e ronde passeren ze me al. Ik loop samen met Jack Hendrickx die na zijn indrukwekkend aantal gelopen marathons zijn debuut maakt op de 6 uur. ‘Ik wil onderhand eens aan het serieuze werk beginnen. Ik heb er genoeg van steeds als watje betiteld te worden’, lacht Jack. We gaan beiden voor de 60 km. Ondanks dat we rondjes draaien tussen de 11 en 12 minuten, dus te snel beginnen, hebben we volop praatjes. We lopen achter een Duitse vrouw die met haar partner een uiterst vlakke race loopt. ‘Dit uitzicht moeten we vasthouden’, zeg ik tegen Jack. ‘Gij ouwe snoeper, trouwens ik denk er net zo over als jij’, antwoord hij. We constateren dat onze lachsalvo’s bij hen niet in de smaak vallen. Ze houden in, kijken ons indringend aan, hun blikken vragend of we alsjeblief willen passeren. Zo vriendelijk je concurrenten ruimte verschaffen maak je niet altijd mee. We gaan voor de 60, dus vervolgen we het strakke tempo. We zien Philip oprukken naar de tweede plaats. Van Patrick is al lang geen spoor meer te zien. Tom zien we zijn constante snelle rondjes draaien. Hij is ondertussen op de derde plaats beland. Jack remt me regelmatig af als ik versnel: ‘dat hou je niet vol’, zegt hij dan. Na 17 ronden demarreert hij. ‘Ga maar, ik handhaaf mijn eigen tempo’, zeg ik. Van terugval is geen sprake, hij handhaaft zijn versnelling. Plotseling zie ik Philip met zijn stijlvolle lange passen voorbijkomen, terwijl Wim-Bart nog niet is gepasseerd. ‘Wat loopt Philip sterk’, zegt Wim die op ongeveer 150 meter volgt. Omdat ik ruim 5 ronden in een uur loop, kan ik mijn gelopen afstand redelijk inschatten. De marathon gaat in 3.53 en de 50 km in 4.43. De 60 zit er daarom onder normale omstandigheden ruim in, voor de laatste 10 km heb ik vijf kwartier. De rondetijden laat ik dan ook bewust naar 12/13 minuten oplopen. Ik ga niet het uiterste uit mijn lijf persen, zaterdag volgt de Midwinter marathon. Van Gerald hoor ik dat Patrick uit de wedstrijd is, heeft zich verstapt bij het bruggetje. Het gaat harder waaien, het wordt kouder, maar het blijft gelukkig droog. Ik vang nog wat flarden op van uitlatingen langs de kant: ‘Dit is toch niet normaal, 6 uur hard lopen’, ‘voor mij zijn het kanjers, erg knap’, ‘je zult een partner hebben met zo’n extreme hobby, dan ben je wel gezegend’. De gebroeders Suijkerbuijk zijn op de goede weg, denk ik dan. Het moet niet bij de eerste editie blijven, ze moeten de inwoners van Steenbergen rijp maken voor ambities in een volwassen sport. Bij het ingaan van de 28e ronde geeft de klok 5.23 aan, 29 ronden is bijna 61 km. Bij 5.36 begin ik aan de laatste. Na de 29 kom ik over de streep in 5.50. Ik wil meer en loop nog 1553 restmeters. Eindstand, 62,503 km. Aanvankelijk denk ik een PR gelopen te hebben met 105 meter verschil. Thuis gekomen controleer ik mijn uitslagen en zie dat ik in Stein slechts 60 meter verder ben gekomen. Mijn doel is ruimschoots bereikt, ik heb ontspannen en met veel plezier mijn rondjes kunnen draaien. Jack heeft zijn doel al 20 minuten voor het eindsignaal bereikt, bijna 6 uur gelopen met 60,950 op de teller. De watjes fase gepasseerd, hij hoort er nu ook bij.
In de kleedkamers en de kantine is iedere atleet heel enthousiast over de organisatie en het parcours. Er komt gelukkig een tweede editie. Ik hoop dat vele atleten die dit jaar de weg naar Steenbergen nog niet gevonden hebben, volgend jaar deze bijzondere aantrekkelijke wedstrijd in hun loopagenda opnemen. De Marathon-&Ultracup heeft er een er een boeiende wedstrijd bij gekregen, de strijd om een goede classificatie is ontbrand.
Vincent Schoenmakers
|
22 mei 2012
top pagina
Kalender info