Eind oktober hadden Jos en ik een vakantie gepland in het mooie Sauerland. ‘Heel toevallig’ viel deze vakantie in dezelfde periode als de Sauerlandmarathon en, een week later, de Röntgenlauf. En, al net zo toevallig, bevonden we ons op de juiste tijd op de juiste plek. Helaas werd ik de avond voor de Sauerlandmarathon ziek (niet zo toevallig, dat gebeurt me regelmatig na een te drukke periode). Dus, toen ik voor de derde keer, naar adem snakkend uit het hotelraam hing (wel mooi uitzicht trouwens), nam ik de moeilijke maar verstandige beslissing om die Sauerlandmarathon maar te laten lopen en eens goed uit te rusten.
Zo gezegd, zo gedaan, en op de 31e stond ik ‘s morgens om half 9 fris en vrolijk aan de start van de 63,3 km lange Röntgenlauf, als een berg opziend tegen de 1100 hoogtemeters die komen gingen. Voor iemand die al moeite heeft met het viaductje van de 6 uur van Wijdewormer, een hele onderneming.
Als het startschot gaat zetten de ±3500 hardlopers en wandelaars zich rustig in beweging. Anders dan ik had verwacht, is er van gedrang geen sprake, we lopen met een chip, de nettotijd wordt geregistreerd dus iedereen neemt rustig de tijd. Er kan een halve, een hele en anderhalve marathon gelopen worden, de eerste 2 afstanden mogen ook worden gewandeld.
Gelijk na de start is het al flink klimmen geblazen dus kun je niet te snel starten.
Ik heb geen idee wat voor tijd ik op zo’n parcours zou kunnen lopen, dat vind ik ook niet belangrijk, ik wil gewoon lekker lopen en als ik in 7,5 à 8 uur kan finishen ben ik al blij. En als het langer gaat duren is het ook goed.
Echt lekker lopen doe ik niet, het is nog vroeg, m’n benen voelen niet soepel en ik moet ‘ein Pipi machen’. De eerste 7 km lopen we echter door de bebouwde kom en om daar nou te gaan zitten? Was ik maar een jongetje. Eindelijk zie ik een geschikte plek: in een bocht staat een onbemande auto, daar kan ik mooi achter gaan zitten. Getver, ik zal de details achterwege laten, maar ik ben zeker niet de enige die op dit briljante idee is gekomen. Ik doe wat ik moet doen en maak dat ik hier wegkom.
Plots voel ik een arm om m’n schouder, wat nou weer, ongewenste intimiteiten op het parcours? Nee, integendeel, het is Theo Cloosterman, die had ik helemaal niet gezien. We lopen samen een stukje op, maar bij de volgende verzorgingspost is ‘ie plots verdwenen.
Eenzaam ploeter ik verder. Na 19 km zegt iemand tegen me dat we er na deze Gipfel (ik leer behoorlijk wat duits onderweg) al zijn. Zie ik er dan al zo beroerd uit? Ik moet nog een marathonnetje verder zijn, meneer.
Na de eerste halve marathon wordt het een stuk rustiger op het parcours, en eindelijk gebeurt dat wat ik niet meer had verwacht: ik begin nu lekker te lopen. Heuveltjes? Kom maar op, ik huppel zo naar boven èn weer naar beneden ook.
Bij de 30 km verzorgingspost zie ik Theo weer, het gaat niet lekker met hem, hij heeft last van z’n voet en gaat een stukje wandelen. Jammer. Ik begin nu echt te genieten, het gaat heerlijk, m’n bovenbenen beginnen wel zeer te doen maar het deert me niet. De omgeving is te mooi om me daar druk om te maken. De verzorging onderweg is prima: bananen, mueslirepen, water, thee en cola. Na 60 km kun je ook nog een biertje krijgen, laat ik dat maar niet doen want dan haal ik de finish niet! Op het parcours fietsen mountainbikers om de lopers, indien nodig, bij te staan. Fiets maar lekker door jongens, ik heb jullie niet nodig!
Maar toch: het laatste, steile heuveltje is er net één te veel voor me. De benen willen niet meer, ik strompel bijna naar boven, gelukkig mag ik daarna nog een keertje naar beneden. En na 7 uur en 25 minuten loop ik, uiterlijk, soepeltjes door das Ziel om vervolgens bijna tegen de vlakte te gaan. Nou doe ik dat wel vaker en dan ben ik na 5 minuten weer helemaal het vrouwtje. Zo ook deze keer. Even bijkomen op een bankje en dan begin ik te beseffen dat ik het helemaal niet zo beroerd heb gedaan. Maar, oh, wat doen die benen zeer!
Jannet Lange
|
22 mei 2012
top pagina
Kalender info