Op mijn ultra C.V. staat nog geen Run van Winschoten. Steeds weer hoor ik dat dit een onvergetelijke gebeurtenis is, op welke manier je dit ook ervaart. Aangezien ik pas een kleine 5 jaar de ultrasport beoefen en de echte lange afstanden pas aandurf als ik er klaar voor ben, moest deze prestigieuze wedstrijd even in de wachtkamer. Vandaag is het dan zover. Omdat er buiten het NK ook nog een WK georganiseerd wordt val ik met de kont in de boter. Maar liefst 35 landen en 350 deelnemers. Het moet een geweldige happening worden.
Mijn trouwe medereizigers hebben elders ingeschreven, maar geen nood, ik kan met Han Frenken en Henk Sipers meerijden. Vrijdagavond rijden we naar Scheemda, waar we in een jeugdherberg slapen. Je hebt dan op de dag zelf alle tijd je relaxt voor te bereiden.
In het Cultureel Centrum loopt alles heel professioneel, gewend als ze zijn aan het organiseren van internationale wedstrijden. Wat een sfeertje zeg! Chinezen, Japanners, Russen, alle nationaliteiten zijn in de Klinker aanwezig. Onder hen een 70-tal Nederlanders, waaronder diverse debutanten, zelfs in de Nederlandse ploeg. Allen op weg naar het grote avontuur, want dat mag je een 100 km toch wel noemen.
Vlak voor de start bezorgt een fris buitje voor de meeste wat afkoeling, voor mij al meteen kippenvel. De start is in de hal, deelnemers uit eigen land zoeken elkaar op. Een machtig gezicht, alle nationaliteiten hebben hun eigen kledinglijn. Ook leuke gewaagde broekjes en bovenstukjes sieren de vrouwelijke contouren. Ze zullen er beslist sneller in lopen, ook al denken ze het maar. Zelf loop ik in mijn geluksbroekje. Een oud, versleten en verlebbert ding. Het is mijn eerste sportbroekje dat ik tientallen jaren geleden al van iemand kreeg, die zelf een nieuwe aanschafte. Het zit als gegoten, maar het belangrijkste is dat ik er altijd goed in loop. Bijgeloof? Het zij zo, in ieder geval werkt het. In 2000 had de Volkskrant een serie over uiterlijke kenmerken van mensen waaraan ze gehecht waren. Ik reageerde erop en mocht met mijn broekje naar de Wibautstraat in Amsterdam, met als resultaat een artikel getiteld (volkskrant 29 februari 2000): ‘het broekje van Vincent’, inclusief foto. Toch is het zelfvertrouwen er nog niet, ondanks het afschuwelijke broekje. Ik zit wat tegen de limiet aan te hikken, 100 km in 12 uur is ongeveer mijn grens.
De eerste kilometers verwonder ik me over de straatversieringen, de enthousiaste mensen langs de weg, de dweilorkesten. Nee, niet alleen in het centrum, maar de volle ronde van 10 km is één groot feest, waarin ik ogen en oren tekort kom bij zoveel meelevende Winschoters. Het gaat lekker, ik voel me goed en besluit tijdens de tweede ronde van tactiek te veranderen. Geen vlakke race, maar 50 km in ongeveer 5 uur. In de 7 uur die ik voor de volgende 50 km nodig heb, als het verval zich dan onvermijdelijk zal aandienen, resteert dan nog voldoende tijd. Ik hoor de microfonist zeggen dat de eerste loper de eerste ronde 37.01 loopt, de tweede 37.02 en de derde 37.03. Zo precies kun je het toch niet plannen, hij wel. Ik praat wat met bekenden. Jan Willem Dijkgraaf adviseert me 2 marathons te lopen in elk 5 uur, om daarna nog 8 km p/u te lopen voor de resterende 16km. Goed bedoeld, maar ik heb mijn plan al getrokken. Gerry Dumont zegt dat ze de eerste ronden nog op gang moet komen. Paul Bekkers passeert en roept: ‘D’n ouwe taaie is er ook weer bij’.
Op 1 km voor de doorkomst roepen twee mannen me toe dat ze iedere keer als ik langskom mijn ronde tijd doorgeven. Dat gaat vijf keer volgens planning in ongeveer een uur. Bij de vijfde ronde roep ik mijn tijdwaarnemers toe dat ik rustiger aan ga doen. Het lijkt een voorspelling, want ik moet wel. Mijn knieën, adductoren, quadriceps rechter bovenbeen laten zich gelden en in mijn rechter schoen voel ik een blaar opkomen. Het lichaam raakt vermoeid en vind het niet leuk meer. Ik ook niet, maar pas het tempo aan tot een acceptabel loopje. In ieder geval ga ik zeker niet wandelen. Cees v d Woude, Ben Mol, Cor Westhuis, familieleden van lopers moedigen me aan: ‘het gaat goed, grote klasse’. Met een verbeten gezicht roep ik terug: ‘het gaat helemaal niet goed’. Toch doen die oppeppers je ongemerkt goed. De geest is sterker dan het lichaam. Ik heb Han mijn rechter bovenbeen laten insmeren met perskindol, het gaat beter. Na de 80 km komt het goede gevoel weer terug. Dat lucht op.
Het is ondertussen donker geworden. Parcoursbewoners hebben prachtige lichtjes langs de wegen gezet, ook vuurkorven verlichten de donkere straten, dat geeft sfeer, Winschoten lijkt een sprookjesstad. Het is alsof deze entourage me meer kracht in de benen geven, ik kan versnellen. Heerlijk is dat. Ik kan ook weer reageren op meelevende en komische opmerkingen langs het parcours. Nu pas weet ik zeker dat ik de limiet haal en niet alleen dat, er zit een PR aan te komen. Stein was 11.42. Bij de 80 km zit ik op 8.45. Het worden twee onvergetelijke ronden, het lijkt of ik steeds lichter en soepeler ga lopen. Cafébezoekers bieden me wat colaatjes aan, waar ik op het laatst dankbaar gebruik van maak. Dat hoort helemaal bij de sfeer. Mijn grootste fans zijn de vrouwen en mannen op anderhalve kilometer van de doorkomst. Met herriemakende ratels in de handen schreeuwen ze je elke ronde naar een volgende toe. Van deze echte sportfanaten moet ik de laatste ronde beloven dat ik volgend jaar weer terug kom. ‘Als ik gezond blijf wel’, zeg ik terug. Alsof ik gewonnen heb finish ik blij met de handen in de lucht, 11.17.48 geeft de tijdklok aan. Ik heb mijn PR met 25 minuten verbeterd, niet te geloven.
Organisatoren en vrijwilligers, je moet inderdaad de Run gelopen hebben om erover mee te kunnen praten. Het is een happening geworden om nooit meer te vergeten. Dank voor jullie geweldige organisatie.
Omdat Han om 4 uur op zijn taxibedrijf verwacht wordt, moeten we meteen na mijn finish terug rijden en kunnen zodoende de prijsuitreiking van de volgende dag niet bijwonen. Ik weet daarom ook niet hoe er in mijn leeftijdscategorie gelopen is. Tot mijn verbazing zag ik zondag op de Runsite dat er 4 M60 deelnemers niet gefinisht zijn en van de 6 M65 plussers er maar 2 de 100 km uitgelopen hebben, een Brit en ik. Hoera, ik kan een feestje bouwen, want dan ben ik eerste geworden op het NK 60 (hoogste leeftijdscategorie) en tweede op het WK 65+, mooier kan toch niet. Heel jammer dat ik niet op prijsuitreiking kon zijn, maar Liesbeth Jansen stuurt me de bijbehorende medaille(s) op.
Onbegrijpelijk dat maandag mijn ochtendblad de Volkskrant nog geen regeltje gespendeerd heeft aan de topprestaties van dit grandioze NK en WK. Een WK frikadellen eten, bierdrinken of paalzitten zal mooiere plaatjes opleveren. Is dat wél mediageniek?
Vincent Schoenmakers
|
7 feb 2012
top pagina
Kalender info